Δικαιολογίες

Για ό,τι πάει στραβά  υπάρχει  πάντα μια καλή δικαιο­λο­γία που τάχα υπερ­βαί­νει την κυβερ­νη­τική δυνα­τό­τητα και επίδοση. Όπως «Η ακρί­βεια είναι εισα­γό­μενη, τα ίδια και χει­ρό­τερα με εμάς περνάνε και οι προηγ­μέ­νες χώρες.» Και για τους απο­γοη­τευ­τι­κούς μισθούς υπάρχει δικαιο­λο­γία: Κατα­λα­βαί­νουμε την πίεση στα εισο­δή­ματα, αλλά φταίει η δεκα­ε­τής κρίση. Τώρα οι μισθοί αυξή­θη­καν. Οι χαμη­λό­μι­σθοι είναι λιγό­τερο χαμη­λό­μι­σθοι απ’ ό,τι πριν πέντε χρόνια ή πέρυσι και αν οι αυξή­σεις δεν έχουν αντί­κρι­σμα στη ζωή τους, γι’ αυτό φταίει η εισα­γό­μενη ακρί­βεια (που είδαμε προη­γου­μέ­νως). Η ιδέα ότι ένα υπαρκτό πρό­βλημα εξι­σορ­ρο­πεί­ται από ένα ή περισ­σό­τερα ξένα δημο­σιεύ­ματα περί ελλη­νι­κού θαύ­μα­τος ή από τον έπαινο μερικών τεχνο­κρα­τών  μπορεί να λει­τουρ­γεί ως επι­κοι­νω­νιακή άμυνα και παρα­μυ­θία, αλλά δεν παράγει ουσια­στικό διορ­θω­τικό απο­τέ­λε­σμα. Μετά τα ενθαρ­ρυ­ντικά λόγια και τους δείκτες της «καρυ­φαίας οικο­νο­μίας το 2023», οι πολίτες  εξα­κο­λου­θούμε και να πηγαί­νουμε στο σούπερ μάρκετ, να πλη­ρώ­νουμε το «χρυσό» ενοίκιο και ο μισθός ή η σύνταξη να τελειώ­νει στις 20 του μήνα και οι δείκτες της κορυ­φαίας οικο­νο­μίας να μη μας ακου­μπάνε. Να επι­βιώ­νουμε αντί να ζούμε