Γιώργος Τριχιάς: «Εμείς είμαστε υπεύθυνοι σήμερα για το τι θα συμβεί στα γήπεδα αύριο»

Κύριε Τριχιά, θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε τη συνέ­ντευξη από το άγριο ξύλο μεταξύ ποδο­σφαι­ρι­στών και τη δολο­φο­νική “καρατιά” που είδαμε στον αγώνα Ηρακλή Λάρδου – Ποσει­δώνα Καρ­πά­θου. Οι εικόνες έκαναν τον γύρο της Ελλάδας και η υπόθεση έχει πάρει πλέον τον δρόμο της δικαιο­σύ­νης. Δυστυ­χώς δεν είναι η πρώτη φορά που βλέ­πουμε εικόνες ωμής βίας σε αγώνες τοπικών πρω­τα­θλη­μά­των και η απορία μου είναι αν αντί να βελ­τιώ­νε­ται η κατά­σταση γίνεται τελικά χει­ρό­τερη.

Το φαι­νό­μενο της βίας στα γήπεδα πράγ­ματι έχει επι­δει­νω­θεί και για να είμαι ειλι­κρι­νής, το περι­στα­τικό στο οποίο ανα­φέ­ρε­στε θα το χαρα­κτή­ριζα ανα­με­νό­μενο ως εξέλιξη. Κι αυτό για δύο λόγους˙ ο ένας λόγος αφορά στην ανάγκη εκτό­νω­σης μετά από την περίοδο του εγκλει­σμού λόγω της παν­δη­μίας και ο δεύ­τε­ρος λόγος αφορά στη δια­παι­δα­γώ­γηση όλων μας, στα παλαιό­τερα χρόνια. Το λέω αυτό διότι εμείς οι ενή­λι­κες εξα­κο­λου­θούμε να μην εκπαι­δευό­μα­στε, ανα­φέ­ρο­μαι στους γονείς των αθλητών και στους προ­πο­νη­τές. Θα έλεγα ότι υπάρχει ένα ελα­φρυ­ντικό στους σημε­ρι­νούς ενή­λι­κους αθλητές, οι οποίοι ως παιδιά εκπαι­δεύ­τη­καν με μια συγκε­κρι­μένη νοο­τρο­πία, την οποία εξα­κο­λου­θούν να πρε­σβεύ­ουν σήμερα ως παίκτες στα γήπεδα. Αρα, εμείς είμαστε υπεύ­θυ­νοι σήμερα, για το τι θα συμβεί αύριο και επειδή δεν βλέπω ιδιαί­τερη βελ­τί­ωση στον τρόπο προ­σέγ­γι­σης των νεαρών αθλητών, πολύ φοβάμαι ότι αυτά τα φαι­νό­μενα θα επι­δει­νω­θούν ακόμα περισ­σό­τερο στο μέλλον. Οπως είπα και πριν, μετά την καρα­ντίνα υπάρχει μεγάλη ανάγκη για εκτό­νωση, υπάρχει συσ­σω­ρευ­μέ­νος θυμός και είμαστε όλοι λίγο πιο ευέ­ξα­πτοι.

Είπατε ότι τα παιδιά βγάζουν στο γήπεδο αυτά που έχουν διδα­χθεί.

Οσο οι γονείς στέλ­νουν τα παιδιά τους σε Ακα­δη­μίες, είτε ποδο­σφαί­ρου, είτε μπάσκετ, είτε οποιου­δή­ποτε άλλου αθλή­μα­τος, βλέ­πο­ντάς τα ως «επέν­δυση» κι όσο εμείς οι προ­πο­νη­τές θέλουμε να ικα­νο­ποι­ή­σουμε το κομμάτι της ματαιο­δο­ξίας μας μέσα από τις επι­τυ­χίες των ομάδων στις παι­δι­κές ηλικίες, κερ­δί­ζο­ντας έναν αγώνα ή παίρ­νο­ντας ένα πρω­τά­θλημα, η βία θα εξα­κο­λου­θή­σει να υφί­στα­ται. Θέλουμε τα παιδιά μας στον αθλη­τι­σμό και στις Ακα­δη­μίες για να μάθουν πώς θα μπο­ρέ­σουν να δια­χει­ρι­στούν την ήττα, την απο­γο­ή­τευση, τον θυμό… Ενας καλός παίκτης θα κληθεί να δια­χει­ρι­στεί επίσης τις επευ­φη­μίες του κόσμου και των συμπαι­κτών του, άλλος παίκτης θα πρέπει να δια­χει­ρι­στεί ότι ενδε­χο­μέ­νως σε έναν αγώνα δεν θα αγω­νι­στεί καθόλου… Γι΄αυ­τούς τους λόγους στέλ­νουμε τα παιδιά στις Ακα­δη­μίες, για να μπο­ρέ­σουν να δια­χει­ρι­στούν κατα­στά­σεις που θα τους βοη­θή­σουν στην ενήλικη ζωή τους. Και εμείς οι προ­πο­νη­τές πρέπει να είμαστε, οι παι­δα­γω­γοί, οι εκπαι­δευ­τές -όπως είναι οι δάσκα­λοι και οι καθη­γη­τές στα σχολεία- με σκοπό να εκπαι­δεύ­σουμε ένα παιδί πώς θα μπο­ρέ­σει να τα δια­χει­ρι­στεί όλα αυτά. Δυστυ­χώς, είναι λάθος η προ­σέγ­γιση όλων μας και ως γονείς και ως προ­πο­νη­τές, στο κομμάτι του παι­δι­κού αθλη­τι­σμού.

Αυτό που είπατε, είναι μια πολύ μεγάλη αλήθεια κύριε Τριχιά και ανα­φέ­ρο­μαι στις προσ­δο­κίες αν όχι όλων, θα πω πολλών γονέων, που στέλ­νουν τα παιδιά τους στις Ακα­δη­μίες.

Προ­σω­πικά έχω περάσει από τον επαγ­γελ­μα­τικό αθλη­τι­σμό πολλά χρόνια και κάνο­ντας τον απο­λο­γι­σμό μου μπορώ να σας πω ότι ένα παιδί που έχει ταλέντο, ένα παιδί που είναι προ­ο­ρι­σμένο να γίνει επαγ­γελ­μα­τίας αθλητής, δεν είναι απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση να περάσει από μια Ακα­δη­μία. Ακόμα και στον δρόμο, κάποιος μπορεί να το ανα­κα­λύ­ψει. Αρα, ας έχουμε κατά νου ότι από τα 1.000.000 παιδιά που είναι σε Ακα­δη­μίες, μόνο τα δύο-τρία από αυτά θα γίνουν επαγ­γελ­μα­τίες. Ποιος ο λόγος λοιπόν να φορ­τώ­νουμε τα παιδιά με άγχος, με θυμό, με αρνη­τική ενέρ­γεια με μονα­δικό σκοπό να «πετύ­χουν»; Γιατί να μην χαλα­ρώ­σουμε όλοι και να εκπαι­δεύ­σουμε τα παιδιά να τρώνε σωστά, να γυμνά­ζουν το σώμα τους, να απο­λαμ­βά­νουν τον αθλη­τι­σμό; Να σας φέρω ένα απλό παρά­δειγμα, σε πόσες Ακα­δη­μίες εκπαι­δεύ­ο­νται τα παιδιά να καθα­ρί­ζουν το γήπεδο, να μαζεύ­ουν τα μπου­κά­λια και τα σκου­πί­δια; Σε καμία. Κι όμως και γι’ αυτό θα έπρεπε να εκπαι­δεύ­ο­νται τα παιδιά στις Ακα­δη­μίες. Μπορεί για κάποιους να είναι ψιλά γράμ­ματα, αλλά δυστυ­χώς όλα αυτά που δεν κάνουμε μάς οδή­γη­σαν στο θλιβερό περι­στα­τικό της περα­σμέ­νης εβδο­μά­δας.

Υπάρχει κάποια εξήγηση για το γεγονός ότι αυτή την ωμή βία τη συνα­ντάμε από τους επαγ­γελ­μα­τι­κούς αγώνες μέχρι και τους αγώνες τοπικών κατη­γο­ριών; Αυτό το περι­στα­τικό που είδαμε μέσα στο γήπεδο, μάς θύμισε επει­σό­δια που παρα­πέ­μπουν σε χού­λι­γκανς.

Θα σας πω ποια είναι η διαφορά… Στον επαγ­γελ­μα­τικό αθλη­τι­σμό, παλαιό­τερα βλέπαμε επει­σό­δια και εντός γηπέδων. Με την εξέλιξη των πραγ­μά­των και όσα προη­γή­θη­καν, οι επαγ­γελ­μα­τίες αθλητές έχουν αντι­λη­φθεί ότι ο αθλη­τι­σμός είναι ένα σύνολο πραγ­μά­των και μετά το παι­χνίδι, και είναι πλέον πιο προ­σε­κτι­κοί γι’ αυτό και στις επαγ­γελ­μα­τι­κές κατη­γο­ρίες βλέ­πουμε ωμή βία στις κερ­κί­δες. Στον ερα­σι­τε­χνικό αθλη­τι­σμό, δυστυ­χώς, υπάρχει ωμή βία και μέσα στο γήπεδο και είναι τα άτομα αυτά τα οποία θα πάνε στον επαγ­γελ­μα­τικό αγώνα και θα καθί­σουν στις κερ­κί­δες. Αρα μιλάμε για τα ίδια άτομα, ή για της ίδιας νοο­τρο­πίας άτομα. Δηλαδή οι αθλητές των ερα­σι­τε­χνι­κών σωμα­τείων, ως επί το πλεί­στον είναι και οι θεατές των επαγ­γελ­μα­τι­κών αγώνων. Δυστυ­χώς δεν υπάρ­χουν στην Ελλάδα σχολές παρα­γό­ντων, όπως υπάρ­χουν στο εξω­τε­ρικό, εκτός από τις σχολές προ­πο­νη­τών. Σε μια ομάδα, όταν ένας παίκτης προ­κα­λέ­σει ένα τέτοιο κατα­δι­κα­στέο περι­στα­τικό, το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να κάνει ο παρά­γο­ντας σίγουρα δεν είναι να προ­σπα­θή­σει να προ­στα­τεύ­σει είτε την ομάδα του είτε τον αθλητή του επειδή υπάρχει ενδε­χο­μέ­νως μια προη­γού­μενη πορεία που είναι όλα καλά κι ωραία. Εκείνη τη στιγμή πρέπει ο ίδιος ο παρά­γο­ντας να τιμω­ρή­σει και την ομάδα του και τον αθλητή του, πριν από τα αρμόδια όργανα. Στο εξω­τε­ρικό υπάρ­χουν σχολές παρα­γό­ντων, στην Ελλάδα όχι. Εχει ξεκι­νή­σει με την ΕΠΟ μια σχολή η οποία γινόταν δια­δι­κτυακά η οποία εξα­κο­λου­θεί να υφί­στα­ται αλλά είναι ακόμα σε πολύ πρώιμο στάδιο.

Τέτοια περι­στα­τικά ωμής βίας, ανάμεσα σε παιδιά, έχετε κληθεί να δια­χει­ρι­στείτε στην περιοχή μας;

Παλαιό­τερα σε ένα τουρ­νουά μικρών ηλικιών 10 – 12 ετών είχε συμβεί, όχι ανάμεσα στα παιδιά, αλλά να υπάρ­χουν δια­πλη­κτι­σμοί γονέων στις κερ­κί­δες. Η πρότασή μου ήταν να δια­κο­πεί το τουρ­νουά. Εγώ τότε ως προ­πο­νη­τής, απο­χώ­ρησα από το γήπεδο. Οταν ένας γονέας βλέπει το παιδί του να ξεχω­ρί­ζει από άλλα παιδιά, και θεω­ρή­σει ότι το παιδί του είναι η «επέν­δυση» που θα του σώσει τη ζωή το περνάει και στο παιδί του αυτό. Κι όταν μια μέρα σε ένα παι­χνίδι δεν του βγει, τότε το παιδί θα μετα­φέ­ρει στο γήπεδο τον θυμό του γονέα του. Το παιδί έχει ως πρότυπο τον γονέα, τον δάσκαλο και τον προ­πο­νητή. Ο,τι κάνουν αυτοί οι τρεις αυτά θα κάνει και το παιδί.

Είστε εσείς αισιό­δο­ξος κύριε Τριχιά ότι αυτό μπορεί να αλλάξει κάποια στιγμή;

Αν δεν ήμουν αισιό­δο­ξος κυρία Φώτη, θα είχα στα­μα­τή­σει. Και ίσως να μην είχα μπει και στον χώρο της προ­πο­νη­τι­κής με τις μικτές ομάδες. Είχα ακούσει κάποια σχόλια για τον τρόπο προ­σέγ­γι­σής μου και θα ήθελα να δώσω συγ­χα­ρη­τή­ρια στην Ενωση που μου επι­τρέ­πει και είναι σύμφωνη με τον τρόπο αυτό. Παράλ­ληλα με το ποδο­σφαι­ρικό ταλέντο κοιτάμε και τη συμπε­ρι­φορά των αθλητών με τις ομάδες τους. Σε όλα τα παιδιά μετα­φέ­ρουμε ότι δεν πρέπει κάποιο παιδί να υπο­πέ­σει σε πει­θαρ­χικό παρά­πτωμα με την ομάδα του στο πρω­τά­θλημα, είναι ανε­πί­τρε­πτο. Δεν μπορεί ένας αθλητής 14 ετών να μιλάει άσχημα στον διαι­τητή ή να απο­βλη­θεί για δια­πλη­κτι­σμό. Η συμ­με­τοχή σε μικτή ομάδα είναι κάτι που όλα τα παιδιά απο­ζη­τάνε, θα έλεγα ότι πει­θαρ­χούν, συμπε­ρι­φέ­ρο­νται κόσμια και δεν έχουμε περι­στα­τικά τέτοια. Μόνο μια περί­πτωση είχαμε με ένα παιδί που δεν συμπε­ρι­φε­ρό­ταν όπως έπρεπε και γι΄αυτό δεν μπόρεσε να ξεκι­νή­σει στις μικτές ομάδες. Με όσα παιδιά είναι στις μικτές ομάδες να ξέρετε δια­τη­ρούμε αυτό το επίπεδο, υπη­ρε­τούμε τον υγιή αθλη­τι­σμό, δεν ισο­πε­δώ­νουμε τα πάντα στον βωμό της νίκης. Αυτό απαιτεί συνερ­γα­σία της διοί­κη­σης, της ένωσης και του προ­πο­νητή. Οταν μπήκα στον χώρο, πιστέψτε με, πολλοί συνά­δελ­φοι μού είπαν ότι δεν ήταν βέβαιοι αν θα επι­βιώσω με αυτό το σκε­πτικό… Μετά από έξι χρόνια, όχι μόνο επι­βί­ωσα αλλά έχω και αρκε­τούς συμπα­ρα­στά­τες και γι΄αυτό είμαι αισιό­δο­ξος ότι θα μπο­ρέ­σουμε σιγά σιγά να αλλά­ξουμε αυτή την νοο­τρο­πία.

Αν έπρεπε να δώσετε μια συμ­βουλή σε ποιους θα απευ­θυ­νό­σα­σταν;

Στους γονείς.

Και τι θα τους λέγατε;

Αυτό που θα πρέπει οι γονείς να κάνουν είναι να ελέγ­ξουν την Ακα­δη­μία στην οποία επι­θυ­μούν να προ­πο­νη­θεί το παιδί τους. Αρχικά να ελέγ­ξουν αν οι εγκα­τα­στά­σεις είναι ασφα­λείς, τον χαρα­κτήρα, τον τρόπο ομιλίας, τον τρόπο συμπε­ρι­φο­ράς του ανθρώ­που που θα προ­πο­νεί το παιδί τους και από εκεί και πέρα οι ίδιοι να περιο­ρι­στούν να είναι οι συνοδοί και εκείνοι που θα μετα­φέ­ρουν τα παιδιά τους στις Ακα­δη­μίες. Να χαλα­ρώ­σουν, να κρα­τή­σουν για το παιδί τους μια πολύ καλή ισορ­ρο­πία μεταξύ σχο­λείου και αθλη­τι­σμού γιατί και τα δύο χρειά­ζο­νται. Και ο αθλη­τι­σμός βοηθάει στο παιδί να είναι ισορ­ρο­πη­μέ­νος μαθητής και να μην τα παρα­τάει ειδικά στη δύσκολη περίοδο της προ­ε­τοι­μα­σίας και της συμ­με­το­χής στις πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις. Και επίσης ένας έξυπνος αθλητής είναι ένας πολύ καλός μαθητής. Αρα θα πρέπει τα παιδιά να συν­δυά­σουν και τα δύο. Οι γονείς λοιπόν, θα πρέπει να χαλα­ρώ­σουν και να μην βλέπουν τα παιδιά τους ως MVP και τους αγώνες να τους βλέπουν σαν μια βόλτα με την οικο­γέ­νειά τους για δια­σκέ­δαση. Οποιο παιδί είναι προ­ο­ρι­σμένο να γίνει επαγ­γελ­μα­τίας αθλητής, θα γίνει.

Πώς δια­χει­ρί­ζο­νται τα ίδια τα παιδιά, τους συμπαί­κτες τους που δεν πει­θαρ­χούν, που δημιουρ­γούν προ­βλή­ματα;

Από μόνα τους τα παιδιά μπορούν να δια­χει­ρι­στούν τις δύσκο­λες κατα­στά­σεις. Εμείς ως προ­πο­νη­τές θα πρέπει να στα­θούμε όμως λίγο παρα­πάνω σε αυτές τις δύσκο­λες περι­πτώ­σεις παιδιών. Δεν είναι ο ρόλος μας να δια­γρά­ψουμε και να απο­μο­νώ­σουμε αυτά τα παιδιά. Οταν βλέ­πουμε ένα παιδί να έχει πολύ θυμό πρέπει να ανα­ζη­τή­σουμε και από πού προ­έρ­χε­ται. Πρέπει κάποιος να μιλήσει μαζί του και να προ­σπα­θή­σει μήπως μπο­ρέ­σει να διορ­θω­θεί. Αυτό που μπορώ να σας πω, επειδή είχα τέτοια περί­πτωση, είναι πως όλα διορ­θώ­νο­νται. Αρκεί να ασχο­λη­θούμε. Δεν πρέπει να στα­μα­τάμε να προ­σπα­θούμε. Στον αθλη­τι­σμό οι απο­τυ­χίες είναι πολύ περισ­σό­τε­ρες από τις επι­τυ­χίες. Δεν πρέπει ποτέ να στα­μα­τή­σουμε να προ­σπα­θούμε είτε από τη θέση του προ­πο­νητή, είτε από τη θέση του προ­έ­δρου, είτε από τη θέση του αθλητή.

Αρα, ο αθλη­τι­σμός δεν είναι μόνο για πρω­τα­θλη­τι­σμό…

Ο αθλη­τι­σμός είναι για τον αθλη­τι­σμό και είναι για όλους. Ο πρω­τα­θλη­τι­σμός είναι κάτι άλλο και δεν ανήκουν όλοι εκεί. Αυτό δεν έχουμε κατα­λά­βει. Ο πρω­τα­θλη­τι­σμός είναι κάτι πολύ δύσκολο που δεν θα το δια­λέ­ξουμε εμείς, θα μας δια­λέ­ξει αυτός, αυτό πρέπει να γίνει αντι­λη­πτό.