Δεν έγινε πράξη

Ο 19χρονος Άλκης έφυγε από τη ζωή επειδή αγα­πούσε απλά μία ομάδα. Επεσε θύμα του τυφλού μίσους και της αδυ­να­μίας του κράτους να πατάξει το φαι­νό­μενο της οπα­δι­κής βίας. Δύο χρόνια μετά ελά­χι­στα πράγ­ματα έχουν αλλάξει και σίγουρα όχι προς το καλύ­τερο. Το βέβαιο είναι πως εκείνο το “Ποτέ Ξανά” που ακού­στηκε τότε δεν έγινε πράξη. Το αντί­θετο. Μέσα σε μικρό χρονικό διά­στημα, είδαμε άλλα δύο νέα παιδιά, τον Μιχάλη Κατσούρη και τον Γιώργο Λυγ­γε­ρίδη να χάνουν τη ζωή τους σε επει­σό­δια έξω από το γήπεδο. Δύο χρόνια μετά τη δολο­φο­νία του, οι γονείς του νιώθουν ότι πνί­γο­νται. Από τον πόνο, τη θλίψη, τον θρήνο. Και προ­σπα­θούν να πάρουν μία ανάσα. «Αυτός ο αέρας όμως που απο­πνέει η κοι­νω­νία μας ανα­δί­νει μια παρά­ξενη μυρωδιά που στην όσφρησή μου μοιάζει δυσο­σμία», δηλώνει ο πατέρας του Αλκη, Αρι­στεί­δης Καμπα­νός. Εδώ και δύο χρόνια ο πατέρας του αδι­κο­χα­μέ­νου νέου φωνάζει προς όλες τις κατευ­θύν­σεις. «Και τι ζητάω; Να αλλά­ξουμε στάση. Στάση ζωής απέ­να­ντι σε τέτοια φαι­νό­μενα οπα­δι­κής βίας που μαστί­ζουν τον τελευ­ταίο καιρό τη χώρα μας. Δεν φτάνουν μόνο οι νόμοι, τα περι­στα­σιακά μέτρα και οι σπα­σμω­δι­κές αντι­δρά­σεις σε περίοδο κρίσεων. Υπάρχει ριζω­μένη, αρρω­στη­μένη κατά­σταση στον οπα­δι­σμό του αθλη­τι­σμού. Κάτι πρέπει να αλλάξει. Να δεί­ξουμε όλοι το ενδια­φέ­ρον μας, να ευαι­σθη­το­ποι­η­θούμε, να υψώ­σουμε τη φωνή μας. Για να μην υπάρξει άλλος Αλκης, άλλος Μιχάλης, άλλος γονιός στη θέση μου. Οχι άλλη θλίψη και θρήνος στον αθλη­τι­σμό».