Γιώργος Τριάντος: «Δυστυχώς, το φαίνεσθαι, έχει επικρατήσει του γίγνεσθαι…»

Κύριε Τριάντο, οδεύ­ο­ντας προς την λήξη της θητείας, της δημο­τι­κής αρχής του κ. Αντώνη Καμπου­ράκη, θα ήθελα να μας μιλή­σετε για τα αισθή­ματα και τις εντυ­πώ­σεις σας.

Κοι­τάξτε, ήταν μια θητεία δημιουρ­γική. Προ­σπα­θή­σαμε να καλύ­ψουμε κενά τα οποία υπήρχαν και προ­σπα­θή­σαμε να είμαστε συνε­πείς σε αυτά τα οποία υπο­σχε­θή­καμε. Σε κάθε τέτοια περί­πτωση, υπάρχει μια γεύση που μπορείς να την χαρα­κτη­ρί­σεις… ‘γλυκόπικρη’. Σημασία έχει να αισθά­νε­ται ο καθένας καλά με τον εαυτό του, να έχει ήσυχη την συνεί­δησή του γι’ αυτά τα οποία έπρεπε να κάνει. Από αυτή την άποψη, προ­σω­πικά, μπορώ να πω ότι είμαι ικα­νο­ποι­η­μέ­νος.

Οι εκλογές έγιναν σε δύο γύρους, αλλά μετα­φέρ­θη­καν στα δικα­στή­ρια. Βέβαια, η ορκω­μο­σία και η εγκα­τά­σταση της νέας δημο­τι­κής αρχής του κ. Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη, θα πραγ­μα­το­ποι­η­θούν κανο­νικά στις ορι­σθεί­σες ημε­ρο­μη­νίες. Ωστόσο, θα υπάρχει η εκκρε­μό­τητα στη Δικαιο­σύνη. Θα ήθελα το δικό σας σχόλιο.

Είναι μια δια­δι­κα­σία η οποία λογικά και σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδο­μένα, κρί­νε­ται από το απο­τέ­λε­σμα των εκλογών και από την ψήφο των πολιτών. Τώρα, εάν υπάρ­χουν ζητή­ματα που αφορούν στην σωστή διε­ξα­γωγή της ψηφο­φο­ρίας και στις σωστές ή μη δια­δι­κα­σίες που τηρή­θη­καν, είναι ένα θέμα που θα το κρίνει η Δικαιο­σύνη. Εκείνο όμως που πρέπει να κάνουμε είναι να σεβό­μα­στε την άποψη του εκλο­γι­κού σώματος, το οποίο –για τους δικούς του λόγους- απο­φά­σισε, με την ψήφο του, την αλλαγή της δημο­τι­κής αρχής.

Να σας ζητήσω να μας μιλή­σετε για τον δικό σας τομέα της Κοι­νω­νι­κής Πολι­τι­κής & Υγείας και του προ­έ­δρου του Δημο­τι­κού Οργα­νι­σμού Πρό­νοιας. Υλο­ποι­ή­θη­καν αρκετές δράσεις, έργο και ενι­σχύ­θη­καν οι δομές –οι οποίες, γενικά, λει­τουρ­γούν καλά. Πώς το εκλαμ­βά­νουν οι πολίτες, τελικά;

Η προ­σω­πική μου αρχή πάνω σε αυτά ήταν να μην χαλάς κάτι το οποίο λει­τουρ­γούσε σωστά, ούτε να κάνουμε κάτι που είναι ανέ­φι­κτο. Συνε­χί­σαμε εκείνα τα οποία βρήκαμε, βελ­τιώ­σαμε άλλα και δημιουρ­γή­σαμε κάποια νέα. Το συμπέ­ρα­σμα όμως, είναι ότι στη σημε­ρινή εποχή, έχουν αλλάξει οι νοο­τρο­πίες, οι πρα­κτι­κές και οι προ­τε­ραιό­τη­τες, για τον κόσμο. Βλέπω πολλές φορές και το δια­πι­στώνω καθη­με­ρινά, ότι πλέον ‘το φαί­νε­σθαι, έχει επι­κρα­τή­σει του γίγνεσθαι’ (!).

Δηλαδή, τον πολίτη δεν τον ενδια­φέ­ρει τόσο η κοι­νω­νική μέριμνα και η ύπαρξη κοι­νω­νι­κών δομών (όπως π.χ. η φρο­ντίδα των αστέγων κ.λπ.) όσο οι λύσεις σε άλλα προ­βλή­ματα της καθη­με­ρι­νό­τη­τας.

Θα σας πω ένα παρά­δειγμα για ένα γεγονός που με προ­βλη­μά­τισε: στην προη­γού­μενη δημο­τική αρχή, όσοι είχαν την επο­πτεία της Κοι­νω­νι­κής Πολι­τι­κής & Υγείας και του Δημο­τι­κού Οργα­νι­σμού Πρό­νοιας, δεν εκλέ­χθη­καν. Αυτό σημαί­νει: είτε ότι τον κόσμο δεν τον ενδια­φέ­ρει το κοι­νω­νικό έργο της δημο­τι­κής αρχής, είτε δεν τον αγγίζει τόσο πολύ, είτε δεν αγγίζει το κοινό συμ­φέ­ρον, είτε δεν αγγίζει το σύνολο των πολιτών. Είναι ένα έργο το οποίο δεν στα­μα­τάει καθόλου και γίνεται αθόρυβα, αφού προ­σπα­θούμε μέσα από σεμνό­τητα και με δια­κρι­τι­κό­τητα, να βοηθάμε τον συνάν­θρωπό μας, χωρίς να το δια­φη­μί­ζουμε, χωρίς καμπά­νιες και χωρίς να λέμε ότι κάνουμε κάτι από υπο­χρέ­ωση απέ­να­ντι στους πολίτες που μας είχαν εκλέξει και μας τοπο­θέ­τη­σαν στον Δήμο. Στο τέλος της ημέρας, σημασία έχει να φεύγεις και να αισθά­νε­σαι γεμάτος… να αισθά­νε­σαι ικα­νο­ποι­η­μέ­νος –για ό,τι μπο­ρού­σες να κάνεις. Κι εδώ το διευ­κρι­νίζω αυτό, γιατί πολλές φορές, άλλα έχουμε στο μυαλό μας, άλλα επι­θυ­μούμε να κάνουμε κι άλλα οι συν­θή­κες, μας επι­βάλ­λουν και μας επι­τρέ­πουν να κάνουμε. Γενικά, πιστεύω ότι ο τομέας της Κοι­νω­νι­κής Πολι­τι­κής και ο τομέας ‘άνθρωπος’ ήταν πρω­ταρ­χι­κός στόχος της θητείας και δημαρ­χίας του Αντώνη Καμπου­ράκη. Το προ­τάσ­σαμε εξ αρχής και γι’ αυτό αγω­νι­στή­καμε και φέραμε τα απο­τε­λέ­σματα που είχαμε.

Πάντως, υπήρξε αντα­πό­κριση από τον κόσμο. Η βοήθεια των συμπο­λι­τών μας, στις κοι­νω­νι­κές δομές ήταν συγκι­νη­τική τόσο στο Συσ­σί­τιο, όσο και στη δομή των Αστέγων. Το ζήτημα είναι κατά πόσο αυτές οι προ­σπά­θειες οι οποίες γίνο­νται, εκτι­μώ­νται κατάλ­ληλα και παίρ­νουν την θέση που τους αρμόζει.

Προ­σω­πικά, πιστεύω και εκφράζω την βεβαιό­τητα, ότι η δημο­τική αρχή του Αντώνη Καμπου­ράκη, έπραξε το καθήκον της σε αυτό τον τομέα, της Κοι­νω­νι­κής Πολι­τι­κής & Υγείας και της Πρό­νοιας.

Κύριε Τριάντο, θα συνε­χί­σετε να είστε στην πολι­τική ή στα­μα­τάτε εδώ;

Κοι­τάξτε, το θέμα δεν είναι αν συνε­χί­ζεις να είσαι στην πολι­τική ή όχι. Για μένα, δεν είναι αυτο­σκο­πός η πολι­τική. Η θητεία μου ήταν να μπορέσω να βοηθήσω και να δώσω χείρα βοη­θείας στην τοπική μας κοι­νω­νία.

Να περά­σουμε στα προ­βλή­ματα του Νοσο­κο­μείου. Παρα­μέ­νουν τα ίδια και δεν έχουν δοθεί ουσια­στι­κές λύσεις, μέχρι σήμερα –παρά τις προ­σπά­θειες.

Αυτό το οποίο πρέπει να γίνει είναι μια σωστή δια­χεί­ριση των πραγ­μά­των. Προ­σπα­θούμε σιγά σιγά να καλύ­πτουμε κενά, να καλύ­πτουμε ανάγκες ώστε να είμαστε χρή­σι­μοι στους συμπο­λί­τες μας. το ζήτημα του Νοσο­κο­μείου Ρόδου και της Υγείας γενι­κό­τερα, είναι μια πάρα πολύ μεγάλη κου­βέ­ντα, η οποία δεν εξαρ­τά­ται από κανέναν, εκτός από την πολι­τική βούληση και κεντρι­κές πολι­τι­κές. Κάποια στιγμή θα πρέπει να ενσκή­ψουν με μεγάλο ενδια­φέ­ρον για να βρεθούν λύσεις. Πρέπει όλοι μαζί, ενω­μέ­νοι, με κοινό σκοπό να καθί­σουμε σε ένα τραπέζι, να βάλουμε ένα πρό­γραμμα, να θέσουμε ένα χρο­νο­διά­γραμμα, να κοι­τά­ξουμε τις πραγ­μα­τι­κές ανάγκες που υπάρ­χουν, να είμαστε ρεα­λι­στές και να ζητή­σουμε να γίνουν, πράγ­ματα ρεα­λι­στικά και εφικτά.

Πάντως, δίδο­νται κίνητρα, γίνο­νται προ­σπά­θειες, προ­κη­ρύσ­σο­νται θέσεις, αλλά δεν υπάρχει αντα­πό­κριση. Γιατί αυτό;

Κοι­τάξτε, όταν λέμε προ­κη­ρύ­ξεις και προ­σλή­ψεις, τι εννο­ούμε. Το να πάρουμε π.χ. στο Νοσο­κο­μείο έναν επι­κου­ρικό και να τον κάνουμε μόνιμο, δεν κερ­δί­ζουμε κάτι, δεν κερ­δί­ζουμε νέο προ­σω­πικό. Όταν λέμε να γίνουν προ­σλή­ψεις, εξαρ­τά­ται και για ποιες προ­σλή­ψεις μιλάμε. Το Νοσο­κο­μείο της Ρόδου, είναι το μεγα­λύ­τερο στο Νότιο Αιγαίο κι έχει τις προ­δια­γρα­φές γι’ αυτό και πρέπει να τύχει της ανά­λο­γης αντι­με­τώ­πι­σης, σαν ένα Νοσο­κο­μείο το οποίο καλύ­πτει μια μεγάλη γεω­γρα­φική περιοχή σε έναν ευαί­σθητο τομέα. Είναι άτοπο και άχαρο να λένε κάποιοι ότι πηγαί­νουν σε γει­το­νι­κές περιο­χές για ένα επείγον περι­στα­τικό. Πρέπει να καθο­ρι­στεί ένας χάρτης, να τεθούν προ­τε­ραιό­τη­τες, να δοθεί η δέουσα σημασία (στο πλαίσιο της νησιω­τι­κής πολι­τι­κής, σε σχέση με τη στε­ριανή Ελλάδα).

Για να κλείσω, να στείλω μέσα από την εφη­με­ρίδα σας, ευχές σε όλο τον κόσμο για καλές γιορτές και να μην χάνουμε ποτέ την αισιο­δο­ξία μας!