Γιώργος Σταμάτης: “Η κοινωνία των πολιτών της Ρόδου μας δείχνει το δρόμο”

Άρθρο του Γιώργου Σταμάτη, Βου­λευτή Επι­κρα­τείας ΝΔ – Εθε­λο­ντή Σαμα­ρείτη του Ελλη­νι­κού Ερυθρού Σταυρού.

Το τελευ­ταίο διά­στημα, όλοι παρα­κο­λου­θή­σαμε συγκλο­νι­σμέ­νοι το νησί της Ρόδου να ταλα­νί­ζε­ται από την πύρινη λαίλαπα.

Η απο­τί­μηση της φυσικής κατα­στρο­φής άφησε βαριά τη σκιά της στο νησί και στη Χώρα ολό­κληρη. Χιλιά­δες στρέμ­ματα  δάσους  παρα­δό­θη­καν στις φλόγες, προ­στα­τευό­μενα είδη της πανίδας μας που δια­βιού­σαν σε κατα­φύ­για άγριας ζωής, αλλά και οικό­σιτα ζώα βρήκαν μαρ­τυ­ρικό θάνατο.

Καθώς η πυρ­κα­γιά μαι­νό­ταν και τα μέτωπα πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νταν διαρκώς, οι Έλληνες και ξένοι πυρο­σβέ­στες με παρα­δειγ­μα­τική αυτο­θυ­σία προ­σπα­θού­σαν να τη θέσουν υπό έλεγχο, ενώ παράλ­ληλα απο­μά­κρυ­ναν ανθρώ­πους αλλά και ζώα από τις πύρινες εστίες. Μέσα στην κόλαση της φωτιάς, ιδιαί­τερη συγκί­νηση και θαυ­μα­σμό προ­κά­λεσε η υπο­δειγ­μα­τική προ­σφορά των εθε­λο­ντών. Η κοι­νω­νία των πολιτών της Ρόδου από την πρώτη στιγμή υπήρξε πολύ­τι­μος αρωγός της πολι­τείας και συμπα­ρα­στά­της των κατοί­κων και του­ρι­στών που επλή­γη­σαν από την πυρ­κα­γιά, εκδη­λώ­νο­ντας έμπρα­κτα την αμέ­ρι­στη αλλη­λεγ­γύη και ανθρω­πιά της σε όλα τα επίπεδα.

Οι εθε­λο­ντές του Περι­φε­ρεια­κού Τμή­μα­τος του Ελλη­νι­κού Ερυθρού Σταυρού στη Ρόδο (Σαμα­ρεί­τες – δια­σώ­στες, υγείας, κοι­νω­νι­κής πρό­νοιας), από την πρώτη στιγμή βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης, παρέ­χο­ντας πρω­το­βάθ­μια υγειο­νο­μική περί­θαλψη στους πυρο­σβέ­στες που υπέ­στη­σαν εγκαύ­ματα από την αδιά­κοπη, ηρωική μάχη τους με τις φλόγες. Επι­πρό­σθετα, προ­σέ­φε­ραν πρώτες βοή­θειες και ψυχο­λο­γική υπο­στή­ριξη στους, πλη­γέ­ντες, ενώ παράλ­ληλα τους διέ­νει­μαν τρόφιμα, ρου­χι­σμό και είδη πρώτης ανάγκης.

Ιδιαί­τερα εντυ­πω­σιακή και μεγα­λειώ­δης όμως υπήρξε η άμεση και αυθόρ­μητη προ­σφορά των απλών ανθρώ­πων του νησιού, που χωρίς δισταγμό έτρεξαν στα βουνά και τα χωριά που ήταν σε κίνδυνο για να βοη­θή­σουν τους συναν­θρώ­πους τους που βρέ­θη­καν  σε ανάγκη, να σώσουν τη ζωή τους, να ανα­κου­φί­σουν τον πόνο και την από­γνωση τους.

Εκείνη την κρίσιμη στιγμή, άνθρω­ποι εκ των οποίων οι περισ­σό­τε­ροι δεν είχαν προη­γού­μενη εμπει­ρία εθε­λο­ντι­σμού, ούτε είχαν λάβει την κατάλ­ληλη εκπαί­δευση, ένιωσαν την ατομική ευθύνη να κάνουν αυτό που τους ανα­λο­γεί, συμ­βάλ­λο­ντας σε μια υπε­ράν­θρωπη συλ­λο­γική προ­σπά­θεια.

Οι εθε­λο­ντές αυτο­ορ­γα­νώ­θη­καν υπο­δειγ­μα­τικά και χωρί­στη­καν σε ομάδες.  Κάποιοι εξ’ αυτών ανέ­λα­βαν το  στήσιμο δομών για τη φιλο­ξε­νία των του­ρι­στών, άλλοι μετέ­φε­ραν με τα αυτο­κί­νητα τους προ­μή­θειες στους πυρο­σβέ­στες στα μέτωπα της φωτιάς, ενώ άλλοι ανέ­λα­βαν την περί­θαλψη των ζώων που δια­σώ­θη­καν. Άλλες ομάδες συνέ­βα­λαν στον ανε­φο­δια­σμό των πυρο­σβε­στι­κών οχη­μά­των, ενώ καθο­ρι­στική υπήρξε η συν­δρομή όσων μετέ­φε­ραν με δικά τους μέσα τους ανθρώ­πους σε ασφαλές μέρος.

Οι Ροδίτες κάθε ηλικίας άνοιξαν διά­πλατα τα σπίτια τους, τα του­ρι­στικά τους κατα­λύ­ματα, τη φιλό­ξενη αγκαλιά τους, για να προ­σφέ­ρουν στέγη και τροφή στους ανθρώ­πους που βρέ­θη­καν σε μια στιγμή στο δρόμο, γνω­ρί­ζο­ντας ότι υπήρχαν συμπο­λί­τες τους που είχαν χάσει τα πάντα, τους κόπους μιας ζωής. Παρεί­χαν απλό­χερα τη φιλο­ξε­νία τους σε ντό­πιους και ξένους, χωρίς δια­κρί­σεις, δίνο­ντας προ­τε­ραιό­τητα στους πλέον ευά­λω­τους, τις οικο­γέ­νειες με μικρά παιδιά, τους ηλι­κιω­μέ­νους και τα άτομα με ανα­πη­ρία.

Το μεγα­λείο ψυχής και η αυτα­πάρ­νηση των εθε­λο­ντών της Ρόδου, απο­τε­λεί πρότυπο αλλη­λεγ­γύης και ανθρω­πι­σμού και μας δείχνει το δρόμο της φιλαλ­λη­λίας και της αγάπης προς το συνάν­θρωπο.

Οι αξίες της αλλη­λεγ­γύης χωρίς όρους και δια­κρί­σεις, της ανι­διο­τε­λούς προ­σφο­ράς στο συνάν­θρωπο και της ατο­μι­κής αίσθη­σης του καθή­κο­ντος για το συλ­λο­γικό καλό, συνι­στούν την κινη­τή­ριο δύναμη για την ενερ­γο­ποί­ηση της κοι­νω­νίας των πολιτών.

Χρέος μας απο­τε­λεί να δια­μορ­φώ­σουμε μια ισχυρή κουλ­τούρα εθε­λο­ντι­σμού στη Χώρα, ξεκι­νώ­ντας από τη σχολική εκπαί­δευση, έτσι ώστε να ενι­σχύ­σουμε τους κοι­νω­νι­κούς αρμούς του ανθρω­πι­σμού και της αλλη­λεγ­γύης.