Γ. Χατζημάρκος: Η χθεσινή τραγωδία στα νερά της Μεσογείου, μου έφερε στην επιφάνεια ανατριχιαστικές μνήμες

“Η χθεσινή τρα­γω­δία στα νερά της Μεσο­γείου, μου έφερε στην επι­φά­νεια ανα­τρι­χια­στι­κές μνήμες που έχουν μείνει βαθιά χαραγ­μέ­νες στη ψυχή μου.” γράφει σε ανάρ­τησή του στον λογα­ρια­σμό του στα social media ο Περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου, Γιώργος Χατζη­μάρ­κος, σημειώ­νο­ντας πως “Εχουμε πολλή δουλειά ακόμη να κάνουμε, σε πολλά επίπεδα και σε πολλά μέτωπα. Οι δια­κι­νη­τές είναι στυγνοί εγκλη­μα­τίες και η Ευρώπη ακόμα δυσκο­λεύ­ε­ται στο κτίσιμο της κοινής πολι­τι­κής, που προ­σκρούει πάνω σε σκληρές ατζέ­ντες.”

Ολό­κληρη ο ανάρ­τηση του Περι­φε­ρειάρχη:

Τον Σεπτέμ­βριο του 2015, δια­χει­ρί­στηκα αντί­στοιχη κατά­σταση με ναυάγιο ανοικτά του Φαρ­μα­κο­νη­σίου. Ξημε­ρώ­ματα της επό­με­νης εκείνου του ναυα­γίου, παρέ­λαβα στο λιμάνι της Ρόδου, μόνος απο πλευράς πολι­τι­κού προ­σω­πι­κού και χωρίς καμία δημο­σιό­τητα, 34 σορούς εκ των οποίων 4 βρέφη και 11 παιδιά. Ταυ­τό­χρονα, υπο­δέ­χθηκα τους δια­σω­θέ­ντες, ανάμεσα στους οποίους μία μητέρα που μόλις είχε χάσει τα 3 παιδιά της.

Πέρασαν χρόνια μέχρι να μπορέσω να μετριάσω κάπως την συχνή ανά­συρση από τη μνήμη μου, του προ­σώ­που και κυρίως των ματιών αυτής της τρα­γι­κής γυναί­κας.

Θυμάμαι να κατα­στρώ­νουμε σχέδιο ως πρός το πως θα την φρο­ντί­ζαμε στο ξενο­δο­χείο που την φιλο­ξε­νή­σαμε με τρόπο που να την κρα­τή­σουμε όρθια και να απο­τρέ­ψουμε τυχόν προ­σπά­θεια αυτο­κτο­νίας.

Τα θύματα εκείνης της τρα­γω­δίας τάφησαν με όλα τα προ­βλε­πό­μενα στο τελε­τουρ­γικό της πίστης τους και στους δια­σω­θέ­ντες προ­σφέ­ραμε την καλύ­τερη κατά το δυνατόν φρο­ντίδα που μπο­ρού­σαμε.

Θυμάμαι ελά­χι­στα τις παρά­λο­γες και γεμάτες μίσος φωνές που εκείνες τις ημέρες μας ασκού­σαν “κριτική” και σήμερα τις είδα ξανά μπροστά μου και μπόρεσα να τις αξιο­λο­γήσω χωρίς την φόρτιση που τότε είχα, λόγω της συμ­με­το­χής μου στην δια­χεί­ριση εκείνης της τρα­γω­δίας.

Μέρες μετά, με είχαν ρωτήσει γιατί κρα­τή­σαμε τα φώτα της δημο­σιό­τη­τας μακριά απο τους τρα­γι­κούς πρω­τα­γω­νι­στές και δεν επι­τρέ­ψαμε να βγούν έστω φωτο­γρα­φίες απο τις κηδείες των θυμάτων, παρά το γεγονός οτι κάτι τέτοιο που­λούσε πολύ σαν είδηση στα ΜΜΕ.

Το κάναμε απο σεβασμό.

Σήμερα λοιπόν και χωρίς την φόρτιση εκείνων των ημερών, κρίνω ακόμα πιο σκληρά αυτές τις ακραίες, πρός κάθε κατεύ­θυνση, φωνές.

Εχουμε πολλή δουλειά ακόμη να κάνουμε, σε πολλά επίπεδα και σε πολλά μέτωπα. Οι δια­κι­νη­τές είναι στυγνοί εγκλη­μα­τίες και η Ευρώπη ακόμα δυσκο­λεύ­ε­ται στο κτίσιμο της κοινής πολι­τι­κής, που προ­σκρούει πάνω σε σκληρές ατζέ­ντες.

Η ανθρώ­πινη διά­σταση ξεπερνά την πολι­τική αλλά κανένα άκρο δεν προ­σφέ­ρει τίποτα άλλο παρά ακόμα μεγα­λύ­τερη αστά­θεια.

Για όσους έχουν ζήσει κατα­στά­σεις με κλει­δω­μένα αμπάρια, ο σκε­πτι­κι­σμός είναι μια βασα­νι­στική εσω­τε­ρική διερ­γα­σία στην οποία ο δημό­σιος διά­λο­γος, με τους όρους που σήμερα διε­ξά­γε­ται, είναι ξένος.