Χριστίνα Σαρρή: «Όλες οι ανάπηρες γυναίκες αξίζουν μια ζωή σαν των υπολοίπων. Ας την διεκδικήσουν!»

Χρι­στίνα, είσαι ομι­λή­τρια για θέματα τυφλό­τη­τας, συγ­γρα­φέας, φοι­τή­τρια ψυχο­λο­γίας, BookTuber, blogger και υπο­στη­ρί­κτρια των δικαιω­μά­των των κατα­πιε­σμέ­νων κοι­νω­νι­κών ομάδων και μειο­νο­τή­των. Σε ποια απ’ όλα αυτά αφιε­ρώ­νεις περισ­σό­τερο χρόνο και ενέρ­γεια;

Τιμή μου που γνω­ρί­ζεις όλες αυτές τις πλη­ρο­φο­ρίες για μένα. Πράγ­ματι, τα κάνω όλα αυτά ταυ­τό­χρονα και τα αγαπώ όλα σχεδόν το ίδιο. Το τελευ­ταίο εξάμηνο, όμως, τον περισ­σό­τερο χρόνο κι ενέρ­γεια τα αφιε­ρώνω στο blogging, στις ομιλίες, στη συγ­γραφή και στη δημιουρ­γία βίντεο, με αυτήν τη σειρά.

Οι σπουδές μου και οι κοι­νω­νι­κοί μου αγώνες έχουν μείνει λίγο πίσω, γιατί κάποια στιγμή πρέπει και να κοι­μά­μαι! Δεν τα παρατώ ούτε είμαι αδιά­φορη, απλώς πραγ­μα­τικά δεν θα τα προ­λά­βαινα όλα, δια­φυ­λάσ­σο­ντας παράλ­ληλα και την υγεία μου, σωμα­τική και ψυχική, πιστεύω. Προ­σω­πικά, θα ήθελα να αφιε­ρώνω και λίγο περισ­σό­τερο χρόνο στο κανάλι μου στο YouTube, είναι η αλήθεια. Ίσως το κατα­φέρω σε μερικές εβδο­μά­δες, που δεν θα έχω πια τις ομιλίες στα σχολεία λόγω καλο­και­ριού. Θα δούμε. Σημασία έχει πως τα αγαπώ όλα κι επι­τέ­λους, ακόμη κι αν κάποιες μέρες νιώθω εξα­ντλη­μένη, στην πραγ­μα­τι­κό­τητα έχω βρει τον τρόπο ζωής που με κάνει ευτυ­χι­σμένη. Ή, του­λά­χι­στον, πολύ πολύ ευχα­ρι­στη­μένη!

Στο τρίτο κατά σειρά βιβλίο σου «Το ημε­ρο­λό­γιο μιας τυφλής γυναί­κας, ιστο­ρίες καθη­με­ρι­νού σεξι­σμού και μισα­να­πη­ρι­σμού στην Ελλάδα», εμπε­ριέ­χο­νται βιω­μα­τι­κές ιστο­ρίες. Θέλω να μας πεις ποια είναι η ιστορία που θυμάσαι πιο έντονα.

Πολλές θυμάμαι έντονα, αλλά μια από τις χει­ρό­τε­ρες υπήρξε εκείνη στην οποία ένας ηλι­κιω­μέ­νος άντρας με ακο­λού­θησε από τη στάση του λεω­φο­ρείου κοντά στο σπίτι μου, παρέ­μεινε μαζί μου σε όλη τη δια­δρομή ως το πανε­πι­στή­μιο, συνέ­χισε να με ακο­λου­θεί και μέσα στο χώρο του πανε­πι­στη­μίου και όλη αυτήν την ώρα μου έκανε προ­σω­πι­κές ερω­τή­σεις με πολύ πιε­στικό τρόπο. Από το αν είμαι παντρε­μένη, πού μένω και ποιο είναι το τηλέ­φωνό μου, μέχρι το αν έχω εντο­νό­τερο οργασμό σε σχέση της μιας βραδιάς ή σε μακρο­χρό­νια σχέση αγάπης! Ελπίζω να μη μας δια­βά­ζουν ανήλικα άτομα! Ήταν φρικτό.

Με είχε κάνει να νιώσω τόσο άβολα, με έφερε σε τόσο δύσκολη θέση.

Πλη­σί­αζε πολύ κοντά μου, με άγγιζε δήθεν φιλικά, επέμενε να με συνο­δεύει ενώ περ­πα­τούσα και μου έδινε συμ­βου­λές για τα ερωτικά μου χωρίς να του τις ζητάω. Με κάλεσε μέχρι και στο εξοχικό του, αν και άφησε να εννοη­θεί πως ως φιλο­ξε­νού­μενη θα έπρεπε κι εγώ κάπως να αντα­πο­δώσω. Όλα αυτά από έναν άντρα σχεδόν εξήντα χρόνια μεγα­λύ­τερό μου, άγνωστο, επειδή απλώς είχα την ατυχία να τον συνα­ντήσω στη στάση του αστικού.

Στο μεταξύ προ­σπα­θούσα να κάνω νοήματα στους συμ­φοι­τη­τές μου και στους επι­τη­ρη­τές, αφού ήταν ημέρα που θα εξε­τα­ζό­μουν σε μάθημα, αλλά κανείς τους δεν είχε αντι­λη­φθεί ότι αυτός ο άντρας δεν ήταν συνοδός μου και ότι, όχι απλώς δεν ήθελα να τον έχω κοντά μου, αλλά με (παρ)ενο­χλούσε κιόλας. Όλοι νόμιζαν πως ήμασταν μαζί, πως με συνό­δευε αυτός στο πανε­πι­στή­μιο, πως με βοη­θούσε. Ήταν πραγ­μα­τικά τρο­μα­χτικό. Κι ήταν σε μια περίοδο που ακόμη ένιωθα πως αν αντι­δράσω έντονα σε μια τέτοια συμπε­ρι­φορά γίνομαι αγενής. Αλλά, ακόμη και τώρα, μετά κι από άλλες παρε­νο­χλή­σεις πλέον, ακόμη νιώθω να τα χάνω σε αυτές τις περι­πτώ­σεις. Οι παρε­νο­χλη­τές ξέρουν πολύ καλά πώς να είναι χει­ρι­στι­κοί και να κάνουν εσένα να αισθά­νε­σαι άβολα, αντί να ντρέ­πο­νται εκείνοι! Αυτή είναι η μεγα­λύ­τερη σε έκταση και η δυσκο­λό­τερη ιστορία του βιβλίου μου. Μισούσα τις ώρες που πέρασα γρά­φο­ντάς την και ανα­βιώ­νο­ντας τα πάντα!

Ποια ή ποιες ερω­τή­σεις που σου απευ­θύ­νουν είναι εκείνες που σε ενο­χλούν;

Δε νομίζω πως με ενοχλεί κάποια ερώτηση, ανα­φο­ρικά με την τυφλό­τητα του­λά­χι­στον. Αντι­θέ­τως, παρο­τρύνω τον κόσμο και τα παιδιά στα σχολεία που επι­σκέ­πτο­μαι να μου κάνουν ερω­τή­σεις, ακόμη και να μου τις στέλ­νουν στα social media εκ των υστέρων. Χαί­ρο­μαι να απαντώ σε απορίες και, μάλιστα, τις βλέπω και ως έμπνευση για νέο περιε­χό­μενο στο κανάλι και στο blog μου.

Μόνο οι αδιά­κρι­τες ερω­τή­σεις με ενο­χλούν, όπως όλους τους ανθρώ­πους, υποθέτω. «Τι ψηφί­ζεις; Πότε θα παντρευ­τείς; Πού πηγαί­νεις; Ποιος ήταν στο τηλέ­φωνο; Πόσα χρήματα είναι το επίδομα που παίρ­νεις;». Τέτοιες ερω­τή­σεις, ναι, δε μου αρέσουν ιδιαί­τερα. Ειδικά όταν γίνο­νται από ανθρώ­πους που μόλις γνώρισα ή από περιέρ­γεια και κου­τσο­μπο­λιό.

Θέλω να μου μιλή­σεις για τα κλισέ και τα στε­ρε­ό­τυπα, τα οποία χρη­σι­μο­ποιούμε για τους τυφλούς ή τους ανθρώ­πους με προ­βλή­ματα όρασης και τα οποία θα ήθελες να εξα­φα­νί­σεις από το λεξι­λό­γιο!

«Τα μάτια της ψυχής» είναι το πρώτο και καλύ­τερο που μου έρχεται. Το μισώ! Όλοι οι τυφλοί το μισούμε. Ήταν μια όμορφη έκφραση που όμως έχει χάσει πια το νόημά της.

Έχει χρη­σι­μο­ποι­η­θεί πάρα πολύ από τα media όταν γίνεται αναφορά σε κάποιο τυφλό πρόσωπο, αλλά δεν είναι πια ούτε εντυ­πω­σιακή, ούτε πρω­τό­τυπη, ούτε χαρι­τω­μένη. Δε βλέ­πουμε με τα μάτια της ψυχής, αλήθεια! Ούτε έχουμε ανάγκη να βλέ­πουμε με κανενός είδους μάτια ντε και καλά. Μπο­ρούμε να υπάρ­χουμε και χωρίς την όραση.

Οι υπό­λοι­πες εκφρά­σεις που σκέ­φτο­μαι απευ­θύ­νο­νται, νομίζω, σε ανθρώ­πους με όλων των ειδών τις βλάβες. «Μεγα­λείο ψυχής, παρα­δί­δει μαθή­ματα ζωής, μας δείχνει ποια είναι τα πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα, μας εμπνέει, μας κάνει καλύ­τε­ρους» και δε συμ­μα­ζεύ­ε­ται. Όχι, όχι και όχι! Ξέρω ότι είναι ωραίες και πομπώ­δεις εκφρά­σεις, αλλά είναι υπερ­βο­λι­κές και στην πλειο­ψη­φία τους ψευδείς! Για να μην πω και προ­σβλη­τι­κές, ειδικά αυτή με τα πραγ­μα­τικά προ­βλή­ματα της ζωής. Ας μη συνε­χίσω. Δε θέλω να γίνομαι δυσά­ρε­στη. Αλλά στ’ αλήθεια, δε μας κολα­κεύ­ουν όλα αυτά.

Τα βρί­σκουμε αστεία και στις παρέες μεταξύ μας τα χρη­σι­μο­ποιούμε σαν ανέκ­δοτα!

Μίλησέ μας για τη Luna!

Δεν ξέρω τι να πω γι’ αυτό το πλάσμα που να μην ακου­στεί κοι­νό­τυπο. Την αγαπώ απε­ριό­ρι­στα. Πραγ­μα­τικά δυσκο­λεύ­ο­μαι να θυμηθώ πώς ήταν η ζωή μου πριν από τη Luna. Πρέπει να ήταν πολύ βαρετά!

Δε θέλω να μιλήσω τόσο γι’ αυτά που μπορεί να δια­βά­σει κανείς στο δια­δί­κτυο και στη σελίδα μου, για την εκπαί­δευση, το τι ξέρει να κάνει, τα δια­δι­κα­στικά και τα νομικά που θα έπρεπε να είναι αυτο­νό­ητα. Θέλω να πω αυτά που λέω και στις ομιλίες μου στα σχολεία, που δεν τα βρίσκει κανείς ανάμεσα στις πλη­ρο­φο­ρίες για τους σκύλους οδηγούς.

Ότι η Luna μου έχει αλλάξει τη ζωή! Χάρη σ’ αυτήν έχω κίνητρο να βγω από το σπίτι, ακόμη και τις μέρες που δεν έχω και τόση όρεξη. Ότι με έκανε πιο κοι­νω­νική, πιο εξω­στρεφή, αλλά και πιο διεκ­δι­κη­τική. Ότι χάρη στη Luna ξεπερνώ κολ­λή­ματα και φοβίες που είχα και με κρα­τού­σαν πίσω. Ότι δεν έχω νιώσει ποτέ ξανά μόνη απ’ τη στιγμή που την απέ­κτησα κι ότι ακόμη κι οι γονείς μου είναι πιο ήσυχοι που ξέρουν ότι κυκλο­φορώ μαζί της.

Η Luna είναι το θέμα για το οποίο θα μπο­ρούσα να μιλάω ακα­τά­παυ­στα, όχι απα­ντώ­ντας σε μια ερώτηση, αλλά σε ολό­κληρη, ξεχω­ρι­στή συνέ­ντευξη. Θα της είμαι πάντα ευγνώ­μων γι’ αυτά που μου προ­σφέ­ρει, το ίδιο και στο Κέντρο Σκύλοι Οδηγοί Ελλάδος που την εκπαί­δευσε, μου την παρέ­δωσε και πλέον μου δίνει την ευκαι­ρία να μιλάω στα σχολεία κι όχι μόνο γι’ αυτήν την υπέροχη εμπει­ρία!

Από τις ομιλίες που πραγ­μα­το­ποιείς στα σχολεία -και όχι μόνο- ποιο είναι το μήνυμα που προ­σπα­θείς να περά­σεις στα παιδιά; Υπάρχει αντα­πό­κριση;

Τρία είναι τα κυριό­τερα μηνύ­ματα που προ­σπαθώ να περνώ στα σχολεία: Πρώτον, ότι οι σκύλοι-οδηγοί δεν είναι απλώς κατοι­κί­δια. Είναι σκύλοι εργα­σίας, είναι τα μάτια μας και ακριβώς γι’ αυτό η είσοδός τους επι­τρέ­πε­ται παντού βάσει του νόμου 3868/2010. Δεν είναι πολυ­τέ­λεια, ούτε τους παίρ­νουμε παρε­ούλα από καπρί­τσιο. Είναι πολύ­τι­μοι συνοδοί κι έχουν εκπαι­δευ­τεί με πολύ κόπο και χρήμα για να μπορούν να το κάνουν αυτό. Δεν είναι δυνατόν να ακυ­ρώ­νει κάποιος όλο αυτό το έργο ανθρώ­πων και ζώων με το έτσι θέλω.

Δεύ­τε­ρον, όσο οι σκύλοι αυτοί φορούν το ειδικό γιλέκο με τη λαβή, εργά­ζο­νται και δεν επι­τρέ­πε­ται να τους απο­σπούμε την προσοχή με κανέναν τρόπο. Δεν αγγί­ζουμε, δεν ταΐ­ζουμε και δεν απευ­θυ­νό­μα­στε στο σκύλο εκείνη την ώρα, κι αν έχουμε κατοι­κί­διο το κρατάμε μακριά. Όταν λέμε πως εργά­ζο­νται δεν το λέμε χαρι­το­λο­γώ­ντας. Ο σκύλος στ’ αλήθεια εργά­ζε­ται και πρέπει να παρα­μέ­νει συγκε­ντρω­μέ­νος. Αν απο­σπα­στεί η προσοχή του, υπάρχει περί­πτωση να κιν­δυ­νεύ­σει το τυφλό άτομο που συνο­δεύει, αλλά και ο ίδιος ο σκύλος.

Το τρίτο και σημα­ντι­κό­τερο μήνυμα που προ­σπαθώ να περνώ στα παιδιά είναι πως τα τυφλά άτομα δεν είναι ένα πράγμα, ένα μοντέλο που έχει βγει από το ίδιο καλούπι. Είναι πολυ­ποί­κι­λοι άνθρω­ποι, όπως κάθε άνθρω­πος στον πλανήτη. Έχουν πολλά και δια­φο­ρε­τικά ενδια­φέ­ρο­ντα, άλλοι εργά­ζο­νται κι άλλοι όχι, άλλοι κάνουν οικο­γέ­νειες κι άλλοι όχι, άλλοι είναι straight κι άλλοι όχι, άλλοι προ­τι­μούν να κινού­νται με σκύλο κι άλλοι με λευκό μπα­στούνι, κάποιοι διευ­κο­λύ­νο­νται με το να τους προ­σφέ­ρε­ται βοήθεια και κάποιοι προ­τι­μούν την αυτο­νο­μία τους. Γενικά, τίποτα δεν είναι δεδο­μένο. Κάθε τυφλός, όπως κάθε άνθρω­πος, είναι δια­φο­ρε­τι­κός και μονα­δι­κός. Και τα τυφλά άτομα υπάρ­χουμε εκεί έξω, ζούμε ανάμεσα στους βλέ­πο­ντες. Κι αν μας δοθούν οι ευκαι­ρίες και η πρό­σβαση, μπο­ρούμε να προ­σφέ­ρουμε κι εμείς στο σύνολο.

Νομίζω πως ναι, περνούν τα μηνύ­ματα. Τα παιδιά ρουφάνε σαν σφουγ­γά­ρια τις πλη­ρο­φο­ρίες και είναι πολύ ελπι­δο­φόρο το γεγονός πως, όταν συνα­ντούν μέλη του Κέντρου μας μετά από χρόνια, θυμού­νται ότι είχαμε βρεθεί στο σχολείο τους και θυμού­νται πώς πρέπει να συμπε­ρι­φερ­θούν σε εμάς και τους σκύλους μας. Αυτό σημαί­νει πολλά για εμάς!

Χρι­στίνα, εσένα ως τυφλή γυναίκα τι είναι εκείνο που σε δυσκο­λεύει περισ­σό­τερο;

Ένα πράγμα που στην κυριο­λε­ξία κάνει τη ζωή μου δύσκολη καθη­με­ρινά είναι η επιμονή κάποιων ανθρώ­πων να μου προ­σφέ­ρουν βοήθεια, ενώ την αρνού­μαι. Μιλάω πολύ συχνά γι’ αυτό. Δεν είναι ένας και δυο. Είναι η πλειο­ψη­φία. Κατα­λα­βαίνω ότι δεν το κάνουν με κακή πρόθεση, αλλά στο τέλος αυτό που μένει είναι πως έχουν δια­κό­ψει τη ροή της πορείας μου, έχουν απο­συ­ντο­νί­σει τη Luna, με έχουν μετα­κι­νή­σει άγαρμπα, ή ακόμη και μου έχουν αλλάξει κατεύ­θυνση, βάζο­ντάς με έτσι σε δυσκο­λό­τε­ρες δια­δι­κα­σίες.

Εκείνοι νομί­ζουν πως βοή­θη­σαν κι εγώ απομένω με σπα­σμένα τα νεύρα και μερικές φορές με ένα και­νούρ­γιο πρό­βλημα προς επίλυση.

Έχω παρα­τη­ρή­σει, μάλιστα, πως πολλοί τείνουν να το κάνουν όταν τυγ­χά­νει να με ακούν να δίνω κάποια εντολή στη Luna. Έρχο­νται, με γρα­πώ­νουν απ’ όπου μπορούν, και φέρο­νται λες και ζήτησα κάτι απ’ τους ίδιους. Μα έχω το σκύλο μου ακριβώς γι’ αυτόν το σκοπό. Η Luna πρέπει να το κάνει. Γι’ αυτό έχει εκπαι­δευ­τεί! Στην τελική, αν χρειά­ζο­μαι βοήθεια, θα την ζητήσω η ίδια. Ναι, χωρίς δεύτερη σκέψη, αυτό είναι όντως κάτι που με ταλαι­πω­ρεί κάθε μέρα, συν­δυα­στικά με το ό,τι το σώμα μου δεν έχει τον ίδιο όγκο με το σώμα ενός άντρα, οπότε φαί­νε­ται κι ευκο­λό­τερο για κάποιον να με μετα­κι­νή­σει, θέλω δε θέλω!

Κατά τα άλλα, θα έλεγα πως τα προ­βλή­ματά μου είναι παρό­μοια με αυτά των υπό­λοι­πων γυναι­κών. Έχω βιώσει και σεξουα­λι­κές παρε­νο­χλή­σεις, έχω αισθαν­θεί φόβο επι­στρέ­φο­ντας σπίτι το βράδυ, έχω αγχωθεί για την ασφά­λειά μου σε εκά­στοτε φλερτ και πρώτα ραντε­βού. Η διαφορά μας είναι ότι, σε αντί­θεση με μια βλέ­πουσα γυναίκα, εγώ δεν έχω τη δυνα­τό­τητα να τρέξω, αν χρεια­στεί, δεν μπορώ να αμυνθώ το ίδιο απο­τε­λε­σμα­τικά και, πράγμα που μου έχει τύχει, δεν μπορώ να περι­γράψω την όψη του ανθρώ­που από τον οποίο ενδε­χο­μέ­νως κιν­δύ­νευσα, ώστε να τον ανα­γνω­ρί­σουν.

Παρα­κο­λου­θώ­ντας την πορεία σου όλο αυτό το διά­στημα, θέλω να σε ρωτήσω ποιος είναι ο στόχος που επι­θυ­μείς να εκπλη­ρώ­σεις.

Όπως ανέφερα και στην αρχή, αυτήν την περίοδο κάνω κάτι που αγαπώ πολύ και που με γεμίζει: Γράφω και μιλάω για πράγ­ματα που ξέρω πάρα πολύ καλά. Κι αυτά που γνωρίζω πάρα πολύ καλά είναι η εμπει­ρία του να κινεί­σαι με σκύλο οδηγό και η εμπει­ρία της τυφλό­τη­τας, συχνά και μέσα από ένα φεμι­νι­στικό πρίσμα. Κάποιες φορές τυγ­χά­νει να ταξι­δεύω, προ­κει­μέ­νου να δώσω σχε­τι­κές ομιλίες γι’ αυτά τα θέματα. Πιστεύω πως αν μπο­ρούσα να βρω τρόπο να αμεί­βο­μαι και, ιδανικά, να βιο­πο­ρί­ζο­μαι μέσα από αυτές τις δρα­στη­ριό­τη­τες, αξιο­ποιώ­ντας παράλ­ληλα και τα social media, αυτό θα ήταν ένα μεγάλο μου όνειρο που θα γινόταν πραγ­μα­τι­κό­τητα. Το ελπίζω και είμαι σε ανα­ζή­τηση τρόπων για να το πετύχω. Δεν ξέρω αν θα τα κατα­φέρω, αλλά ξέρω πόσο πολύ το θέλω και πόσο δια­τε­θει­μένη είμαι να το προ­σπα­θήσω.

Στις γυναί­κες με ανα­πη­ρία, που ζουν στην περι­φέ­ρεια και πιθα­νό­τατα δεν έχουν τα ίδια ερε­θί­σματα με εσένα ή τις ίδιες ευκαι­ρίες που θα είχαν αν ζούσαν σε μια μεγα­λύ­τερη πόλη, τι θα ήθελες να πεις;

Έχω ζήσει το μεγα­λύ­τερο μέρος της ζωής μου σε επαρ­χια­κές κωμο­πό­λεις, ξέρω εκ των έσω πώς είναι. Θα τους έλεγα ότι όλες μας έχουμε μονάχα μια ζωή. Μια ευκαι­ρία να περά­σουμε απ’ αυτόν τον κόσμο, να τον απο­λαύ­σουμε, ίσως να αφή­σουμε κάτι πίσω μας και να απο­χω­ρή­σουμε. Αντέ­χουν να ζήσουμε μια ζωή ούσες μονίμως εξαρ­τη­μέ­νες από τις οικο­γέ­νειές τους; Αντέ­χουν να ζήσουν μια ζωή στην οποία να αισθά­νο­νται πως δε χωρούν πουθενά; Αντέ­χουν να εισπράτ­τουν διαρκώς περί­εργα βλέμ­ματα και επι­φω­νή­ματα οίκτου; Αντέ­χουν να είναι οι μονα­δι­κές ή από τις ελά­χι­στες ανά­πη­ρες στον τόπο τους και να απο­τε­λούν θέαμα;

Λυπάμαι, αλλά εγώ αυτό έχω απο­κο­μί­σει από την ελλη­νική επαρχία. Ακόμη κι όταν επι­στρέφω στον τόπο κατα­γω­γής μου, έπειτα από τόσα χρόνια ανε­ξάρ­τη­της δια­βί­ω­σης, εκεί εξα­κο­λουθώ να είμαι περιο­ρι­σμένη. Εκεί γίνομαι ανάπηρη. Αχρη­στεύ­ο­μαι εγώ, αχρη­στεύ­ε­ται ο σκύλος μου, αχρη­στεύ­ο­νται τα εργα­λεία κι οι δεξιό­τη­τες που έχω, απλού­στατα γιατί στην επαρχία δεν υπάρ­χουν ούτε οι υπο­δο­μές ούτε η κουλ­τούρα κι η νοο­τρο­πία των μεγα­λου­πό­λεων.

Το αντέ­χουν αυτό; Μπορούν να ζήσουν τη ζωή τους έτσι, με αυτές τις συν­θή­κες; Αν υπάρχει κάτι εκεί που αγαπούν τόσο πολύ, ώστε να μπορούν να τα παρα­βλέ­ψουν όλα αυτά, τότε ίσως αξίζει να κάνουν αυτήν τη θυσία και να μείνουν. Δια­φο­ρε­τικά, εγώ δε βλέπω το λόγο να μη θέλει μια ανάπηρη γυναίκα να ζήσει σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο. Είμαι σίγουρη ότι έχει τόσα όμορφα πράγ­ματα κι εμπει­ρίες να ζήσει, τόσες ευκαι­ρίες να αξιο­ποι­ή­σει και τόσα κι ακόμη περισ­σό­τερα να προ­σφέ­ρει σε όλους κι όλες μας. Γιατί να στε­ρη­θεί αυτό το δικαί­ωμα;

Ας μιλήσει στο δια­δί­κτυο με ανθρώ­πους με παρό­μοιες βλάβες. Ας ενη­με­ρω­θεί για όσα δικαιού­ται. Ας ρωτήσει, αν δεν ξέρει ήδη, πώς μπορεί να ζήσει αυτό­νομη; Άλλα άτομα με τη δική της βλάβη μπορούν; Τα κατα­φέρ­νουν; Εκείνη γιατί όχι; Ας το προ­σπα­θή­σει, έστω. Αυτή είναι η δική μου γνώμη. Αμφι­βάλω αν η ελλη­νική επαρχία είναι σε θέση να χωρέσει μια ανάπηρη γυναίκα, ακόμη και σήμερα. Όλες αυτές οι ανά­πη­ρες γυναί­κες αξίζουν μια ζωή σαν των υπο­λοί­πων. Ας την διεκ­δι­κή­σουν!