Η κλασική ατάκα

«Το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο. Θα υπάρξει πλήρης διε­ρεύ­νηση των αιτιών, δεν θα κρυφτεί ή συγκα­λυ­φθεί τίποτα»  Είναι η κλασική ατάκα – με πολλές παραλ­λα­γές – που χρη­σι­μο­ποιούν οι εκά­στοτε κυβερ­νώ­ντες για να δείξουν την… απο­φα­σι­στι­κό­τητά τους στη δια­λεύ­κανση υπο­θέ­σεων όπως η τρα­γω­δία στα Τέμπη. Το πιθα­νό­τερο είναι ότι θα αρχίσει ένα γαϊ­τα­νάκι μετά­θε­σης ευθυνών και εκτρο­χια­σμών, που μπορεί να φτάσει ως τον Τρι­κούπη, που πρώτος ασχο­λή­θηκε με τους σιδη­ρο­δρό­μους, για να δια­σω­θούν η απα­ξί­ωση, οι άθλιες πολι­τι­κές, οι κακές προ­τε­ραιό­τη­τες. Δυστυ­χώς το μαχαίρι δεν φτάνει ποτέ στο κόκαλο. Γιατί αν έφτανε θα μπο­ρού­σαμε να έχουμε απο­φύ­γει τέτοια μαζικά εγκλή­ματα. Θα μπο­ρού­σαν να έχουν απο­φευ­χθεί θάνατοι νέων παιδιών, θα μπο­ρούσε να έχει οργα­νω­θεί ένα καλύ­τερο κράτος που δεν θα σκο­τώ­νει έτσι απλά, λόγω αμέ­λειας, καθυ­στε­ρή­σεων, αδια­φο­ρίας, αβελ­τη­ρίας και του γνωστό νεο­ελ­λη­νι­κού «ωχα­δερ­φι­σμού». Οι ευθύνες ασφαλώς είναι δια­χρο­νι­κές. Η ανι­κα­νό­τητα δεν έχει κομ­μα­τική ταμπέλα. Εκείνο που έχει ταμπέλα είναι το ότι στην Ελλάδα μέχρις ότου φθάσει το θέμα στην εκδί­καση του θα έχουν περάσει χρόνια, και η απόδοση δικαιο­σύ­νης εμπο­δί­ζε­ται από χιλιά­δες γρα­φειο­κρα­τικά στοι­χεία. Το πιο τραγικό σε κάθε τρα­γω­δία , είναι πως αυτοί που χάνο­νται , σακα­τεύ­ο­νται ή κατα­στρέ­φο­νται οι ζωές τους από τέτοια εγκλή­ματα, δεν δικαιώ­νο­νται ποτέ. Το παρα­κο­λου­θούμε στην δίκη που διε­ξά­γε­ται για το Μάτι. Την ώρα που τα θύματα του Ματιού αφη­γού­νται, τέσσερα χρόνια μετά, ενώπιον της ποι­νι­κής Δικαιο­σύ­νης, τον εφιάλτη που έζησαν, το Δημόσιο και η Πυρο­σβε­στική τούς επιρ­ρί­πτουν ευθύνες επειδή «κατευ­θύν­θη­καν στην καιό­μενη περιοχή», για να απο­κρού­σουν την αγωγή απο­ζη­μί­ω­σης που έχουν κατα­θέ­σει στα διοι­κη­τικά δικα­στή­ρια. Πριν από μερικές ημέρες (20.2.2023) το Δημόσιο έκανε έφεση κατά της από­φα­σης που  δικαί­ωσε τους πρώτους συγ­γε­νείς θύματος στην φονική πυρ­κα­γιά στο Μάτι, επι­δι­κά­ζο­ντάς τους απο­ζη­μί­ωση. Η ψυχή μας χρειά­ζε­ται κάθαρση.. χρειά­ζε­ται απόδοση ΕΥΘΥΝΗΣ.  Αισθά­νο­μαι ότι κάπου εδώ τελειώ­νει στη χώρα μας η απο­ποί­ηση ευθύνης, οι υπεκ­φυ­γές και οι δικαιο­λο­γίες. Δεν αντέ­χο­νται άλλο.