Αλλο κριτική, άλλο λιντσάρισμα

«Δη­μο­σιο­γρα­φία θα πει να δη­μο­σιεύ­εις όσα ενο­χλούν τους άλ­λους και δεν θέ­λουν να μα­θευ­τούν. Όλα τα άλλα είναι δη­μό­σιες σχέ­σεις». Τζόρτζ Όρ­γου­ελ.

«Ο πο­λι­τι­κός έχει κάθε δι­καί­ω­μα να αντι­πα­ρα­τί­θε­ται με δη­μο­σιο­γρά­φους σε εκτι­μή­σεις, σχο­λια­σμό και ερ­μη­νεία» ανέ­φε­ρε ο κοι­νο­βου­λευ­τι­κός εκ­πρό­σω­πος σχε­τι­κά με το θέμα που έχει δη­μιουρ­γη­θεί με δη­μο­σιεύ­μα­τα του ξένου τύπου τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες, για το θέμα των υπο­κλο­πών. Προ­σθέ­το­ντας πως «Κα­νείς δεν έχει το πα­πι­κό αλά­θη­το». Σωστά. Φυ­σι­κά οι δη­μο­σιο­γρά­φοι και να κρί­νο­νται και να αμ­φι­σβη­τού­νται. Αλλά όχι για την προ­σω­πι­κή τους ζωή και τις πο­λι­τι­κές τους πε­ποι­θή­σεις. Η δου­λειά τους πρέ­πει να κρί­νε­ται. Σαφώς και είναι δι­καί­ω­μα του κα­θε­νός να κρί­νει, να σχο­λιά­ζει, να δέ­χε­ται ή να απο­κρού­ει, να απο­θε­ώ­νει ή να κα­τα­κρί­νει μια γρα­πτή ανά­λυ­ση. Το ενο­χλη­τι­κό, σε μια χώρα με δια­φά­νεια, όπου η ελευ­θε­ρία του Τύπου είναι απο­λύ­τως κα­το­χυ­ρω­μέ­νη, είναι να ερ­μη­νεύ­ε­ται μια δη­μο­σί­ευ­ση υπο­ταγ­μέ­νη στη λο­γι­κή του πο­λι­τι­κού κό­στους -ωφέ­λειας. Το εξορ­γι­στι­κό είναι να συν­δέ­ε­ται αυτή με αφο­ρι­σμούς για το ποιόν του συ­ντά­κτη της και το ιδε­ο­λο­γι­κο­πο­λι­τι­κό του φορ­τίο. Αλλο κρι­τι­κή, άλλο λιν­τσά­ρι­σμα