Η ΔΕΥΑΡ ανακάλυψε το «κοίτα ποιος μιλάει» και το ανακήρυξε επίσημη απάντηση στον έλεγχο

• Αντί να σταθεί στα ερω­τή­ματα για τις άδειες του έργου, η διοί­κηση του κ. Σωτήρη Βαγια­νού αφιέ­ρωσε το μεγα­λύ­τερο μέρος ανα­κοί­νω­σής της στη σύμβαση, το ωράριο και τις υπε­ρω­ρίες της δημο­σιο­γρά­φου κ. Ρένας Παυλάκη • Η Περι­φέ­ρεια απά­ντησε ότι άδειες τομής προ­βλέ­πο­νται, άδειες κρι­τι­κής όχι

Υπάρχει ένα επι­χεί­ρημα που δεν χρειά­ζε­ται ούτε φάκελο ούτε τεκ­μη­ρί­ωση. Είναι το παλαιό­τερο και το φθη­νό­τερο της δημό­σιας αντι­πα­ρά­θε­σης και χωράει σε 3 λέξεις: κοίτα ποιος μιλάει. Η ερώτηση ενοχλεί; Αφήνεις την ερώτηση και πιάνεις τον άνθρωπο.

Αυτόν τον δρόμο διάλεξε η ΔΕΥΑΡ με την ανα­κοί­νωση που εξέδωσε μετά τη ραδιο­φω­νική συνέ­ντευξη του εκπρο­σώ­που Τύπου της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου κ. Κώστα Ταρα­σλιά. Η επι­χεί­ρηση δια­βε­βαιώ­νει ότι «θα συνε­χί­σει να απαντά με έγγραφα». Και πράγ­ματι απά­ντησε με έγγραφα. Μόνο που δεν ήταν τα έγγραφα του έργου αλλά οι αναρ­τη­μέ­νες πράξεις πρό­σλη­ψης και υπε­ρω­ριών μιας δημο­σιο­γρά­φου.

Μια παρά­γρα­φος για το έργο, όλο το υπό­λοιπο για τη δημο­σιο­γράφο

Στο σκέλος της ουσίας, που πιάνει μόλις μια παρά­γραφο, η ΔΕΥΑΡ υπο­στη­ρί­ζει ότι η άδεια τομής στην Εθνική Οδό Ρόδου-Λίνδου δεν σχε­τί­ζε­ται με τα ερω­τή­ματα του αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη κ. Χρήστου Ευστρα­τίου για τα ρέματα. Κατά την ίδια, οι σχε­τι­κές άδειες είχαν παρα­δο­θεί από τον Αύγου­στο και η επι­χεί­ρηση είχε δεσμευ­θεί να ζητήσει άδεια τομής πριν δου­λέ­ψει στην εθνική οδό. Προ­σθέ­τει μάλιστα ότι «δεν χρειά­ζε­ται δασκά­λους, χρειά­ζε­ται συνερ­γά­τες».

Όλο το υπό­λοιπο κείμενο αφορά στην παρου­σιά­στρια της εκπο­μπής «Πρωινό Xpress» του Real Voice. Η ΔΕΥΑΡ παρα­θέ­τει ότι απα­σχο­λεί­ται στην Περι­φέ­ρεια με σύμβαση ορι­σμέ­νου χρόνου ως σύμ­βου­λος επι­κοι­νω­νίας του περι­φε­ρειάρχη. Σημειώ­νει ότι η εκπομπή μετα­δί­δε­ται τις καθη­με­ρι­νές από τις 8 έως τις 10 το πρωί, μέσα στο ωράριο των δημο­σίων υπη­ρε­σιών, και ότι για το 2026 της εγκρί­θη­καν έως 312 ώρες υπε­ρω­ριών ανά εξάμηνο, με δαπάνη έως 6.200 ευρώ. Επι­κα­λεί­ται τον Κώδικα Δεο­ντο­λο­γίας της ΠΟΕΣΥ και κατα­λή­γει ότι σε αυτήν δεν θα απα­ντή­σει «ούτε σήμερα ούτε στο μέλλον».

Όταν η ερώτηση ενοχλεί, ελέγ­χε­ται ο ερωτών

Η επίθεση στο πρόσωπο φανε­ρώ­νει πριν από οτι­δή­ποτε άλλο δυσα­νε­ξία στον έλεγχο, από όπου κι αν αυτός προ­έρ­χε­ται. Αν όσα μετα­δό­θη­καν για το έργο ήταν ανα­κριβή, ο απλού­στε­ρος δρόμος θα ήταν να αντι­κρου­στούν ένα ένα, με το έγγραφο δίπλα στον ισχυ­ρι­σμό. Η ΔΕΥΑΡ προ­τί­μησε να ανοίξει τη Διαύ­γεια σε άλλη σελίδα.

Και αφού παρέ­θεσε συμ­βά­σεις, ώρες και ποσά, έσπευσε να δηλώσει ότι «σε κανέναν δεν απο­δί­δει αδίκημα». Αν δεν απο­δί­δει, γιατί τα έθεσε; Κι αν πιστεύει ότι υπάρχει πρό­βλημα, γιατί δεν το πήγε εκεί όπου εξε­τά­ζο­νται τέτοια ζητή­ματα; Η σχέση ενός δημο­σιο­γρά­φου με δημόσιο φορέα μπορεί κάλ­λι­στα να συζη­τη­θεί. Άλλο όμως η συζή­τηση και άλλο η χρήση της ως ασπίδας για να μη δοθούν απα­ντή­σεις επί της ουσίας.

Όσο για τους δασκά­λους, η ίδια επι­χεί­ρηση που δηλώνει ότι δεν τους χρειά­ζε­ται αφιέ­ρωσε αρκετές γραμμές για να διδάξει δημο­σιο­γρα­φική δεο­ντο­λο­γία. Δάσκα­λοι, απ’ ό,τι φαί­νε­ται, γίνο­νται δεκτοί μόνο όταν την κιμωλία την κρατά η ίδια.

Ο ίδιος τρόπος για θεσμούς και δημο­σιο­γρά­φους

Ο κ. Βαγια­νός έχει ήδη δείξει, μέσα στο ίδιο καλο­καίρι, πώς υπο­δέ­χε­ται τον θεσμικό έλεγχο. Στις 7 Αυγού­στου το έργο παρου­σια­ζό­ταν ως «πλήρως αδειο­δο­τη­μένο». Στις 10 και 11 Αυγού­στου ο πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ υπο­στή­ριζε ότι «τα δίκτυα ύδρευ­σης δεν χρειά­ζο­νται περι­βαλ­λο­ντική αδειο­δό­τηση» και ρωτούσε ειρω­νικά «ποια άδεια είναι αυτή που θα ’πρεπε να πάρουμε;». Στις 26 Αυγού­στου 2026 η ΔΕΥΑΡ κατέ­θεσε αίτημα για άδεια τομής. Υπήρχε, τελικά, του­λά­χι­στον μια. Και την εξέδωσε η Περι­φέ­ρεια.

Τότε αμφι­σβη­τή­θηκε η αρμο­διό­τητα του ελεγκτή. Τώρα αμφι­σβη­τεί­ται η ιδιό­τητα της δημο­σιο­γρά­φου. Ο στόχος αλλάζει, η μέθοδος μένει ίδια: ποτέ το ερώτημα, πάντα εκείνος που το θέτει.

Με ποιο μέτρο μετριέ­ται το «κοίτα ποιος μιλάει»

Όποιος λέει «κοίτα ποιος μιλάει» θεωρεί ότι στέ­κε­ται ψηλό­τερα από εκείνον στον οποίο απευ­θύ­νε­ται. Σε ένα νησί όπου η πορεία του καθενός είναι γνωστή, είναι να απορεί κανείς ποιο μέτρο σύγκρι­σης χρη­σι­μο­ποιεί­ται και ποιος το όρισε. Η τοπική κοι­νω­νία δεν χρειά­ζε­ται δελτία Τύπου για να ζυγίσει πρόσωπα και δια­δρο­μές. Τα έχει ζυγίσει προ πολλού, όλα, χωρίς εξαι­ρέ­σεις.

Ο δημο­σιο­γρά­φος ρωτά, ο κόσμος κρίνει

Η ΔΕΥΑΡ έχει δικαί­ωμα να δια­λέ­γει συνο­μι­λη­τές. Αν όμως οφείλει κάποιος να δώσει απα­ντή­σεις σε δημο­σιο­γράφο που κάνει έρευνα, αυτό δεν το απο­φα­σί­ζει μόνος του ο ερω­τώ­με­νος. Το κρίνει ο κόσμος, γιατί πίσω από κάθε τέτοια ερώτηση στέ­κο­νται οι πολίτες που είδαν έργα μέσα σε ρέματα και ο κατα­να­λω­τής που πλη­ρώ­νει τον λογα­ρια­σμό του νερού.

Οι προ­σω­πι­κές επι­θέ­σεις σε δημο­σιεύ­ματα και δημο­σιο­γρά­φους που δεν ανήκουν στην αυλή μιας διοί­κη­σης δεν υπη­ρε­τούν την ενη­μέ­ρωση. Στέλ­νουν ένα μήνυμα σε όποιον σκεφτεί να θέσει μια ενο­χλη­τική ερώτηση: ότι το τίμημα μπορεί να είναι η δια­πό­μπευση του. Τα φιλικά μέσα σπάνια γίνο­νται απο­δέ­κτες τέτοιων ανα­κοι­νώ­σεων. Δεν τους χρειά­ζε­ται.

«Άδειες τομής προ­βλέ­πο­νται, άδειες κρι­τι­κής όχι»

Η Περι­φέ­ρεια απά­ντησε στις 30 Σεπτεμ­βρίου 2026. Ο κ. Ταρα­σλιάς σημειώ­νει ότι η ΔΕΥΑΡ ανέλαβε, εκτός από την ύδρευση, «την αξιο­λό­γηση δημο­σιο­γρά­φων, την επι­θε­ώ­ρηση προ­σω­πι­κού της Περι­φέ­ρειας και την αξιο­λό­γηση ραδιο­φω­νι­κών εκπο­μπών», προ­σθέ­το­ντας ότι «κανείς δεν της την ανέθεσε». Υπεν­θυ­μί­ζει ότι η σχέση εργα­σίας της κ. Παυλάκη «δεν είναι κάποια μυστική συναλ­λαγή που απο­κά­λυψε η ερευ­νη­τική δει­νό­τητα της ΔΕΥΑΡ» και ότι, αν υπάρχει ζήτημα, ας τεθεί «ενώπιον των αρμό­διων οργάνων». Για τη φράση περί μη από­δο­σης αδι­κή­μα­τος γράφει ότι η μέθοδος είναι γνωστή: «αφή­νουμε τη σκιά και παρι­στά­νουμε ότι απλώς περι­γρά­φουμε τον φωτισμό».

Επι­ση­μαί­νει ακόμη ότι ο Κώδικας της ΠΟΕΣΥ ορίζει στο άρθρο 8 πως οι υπο­χρε­ώ­σεις του «δεν συνι­στούν περιο­ρι­σμό της ελευ­θε­ρίας της έκφρα­σης». Οι ισχυ­ρι­σμοί της δημο­σιο­γρά­φου, αν είναι ανα­κρι­βείς, πρέπει κατά τον ίδιο «να απα­ντη­θούν με επι­χει­ρή­ματα. Όχι με αφο­ρι­σμούς και λάσπη». Και σχο­λιά­ζει: «Για πρόσωπο στο οποίο δεν πρό­κει­ται να απα­ντή­σουν, ομο­λο­γου­μέ­νως αφιέ­ρω­σαν αξιο­ση­μεί­ωτη φρο­ντίδα». Κλείνει με τη φράση «Άδειες τομής στα έργα της ΔΕΥΑΡ, προ­βλέ­πο­νται. Άδειες κρι­τι­κής, όχι».

Ο κ. Ευστρα­τίου, από την πλευρά του, θυμίζει ότι τον Αύγου­στο η Περι­φέ­ρεια έκανε «το λάθος», κατά τον πρόεδρο της ΔΕΥΑΡ, να δημο­σιο­ποι­ή­σει τις αυθαί­ρε­τες παρεμ­βά­σεις. Σήμερα, σημειώ­νει, η «εκδι­κη­τική» Περι­φέ­ρεια έχει αδειο­δο­τή­σει την παρέμ­βαση, μετά το αίτημα που κατα­τέ­θηκε εκ των υστέρων. «Σήμερα, ο μόνος που δεν μπορεί να κουνά το δάκτυλό του είναι ο πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ», κατα­λή­γει. «Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμ­ματα για αυτόν».

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Η διαμάχη ξεκί­νησε με την αυτοψία του κ. Ευστρα­τίου στις 7 και 8 Αυγού­στου, ύστερα από καταγ­γε­λίες πολιτών για εργα­σίες της ΔΕΥΑΡ μέσα σε ρέμα στην περιοχή Μασάρων-Καλάθου και επί της Εθνικής Οδού Ρόδου-Λίνδου. Η Περι­φέ­ρεια διευ­κρι­νί­ζει ότι το αίτημα της 26ης Αυγού­στου αφο­ρούσε μόνο την τομή στην εθνική οδό και όχι την επέμ­βαση στο ρέμα. Η ΔΕΥΑΡ επι­μέ­νει ότι οι άδειες για τα ρέματα υπήρχαν και ότι το έργο φέρνει καθαρό νερό στην Κάλαθο, στα Βλυχά, στους Πεύκους, στην Πυλώνα και στη Λίνδο. Στις 29 Σεπτεμ­βρίου 2026 ο κ. Ταρα­σλιάς μίλησε στην εκπομπή της κ. Παυλάκη για «νταη­λίκι» και «μαγκιά», λέγο­ντας ότι «τα δημόσια έργα δεν μπορούν να γίνο­νται τη νύχτα και στο μιλητό». Ακο­λού­θησε η ανα­κοί­νωση της ΔΕΥΑΡ.

Η Περι­φέ­ρεια δεν αμφι­σβή­τησε ποτέ την ανάγκη για νερό στα χωριά της Λίνδου. Αμφι­σβή­τησε τον τρόπο. Οι σωλήνες χρειά­ζο­νται άδεια τομής. Οι ερω­τή­σεις δεν χρειά­ζο­νται άδεια από κανέναν.