Συμψηφίζω

Συγ­χω­νεύω και ανα­μι­γνύω γε­γο­νό­τα,  ώστε αυτά να χά­σουν τη δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τά τους και να απαλ­λα­γώ από την ευ­θύ­νη της αξιο­λό­γη­σης και της διά­κρι­σης. Μαζί και από την υπο­χρέ­ω­ση δια­τύ­πω­σης με γεν­ναιό­τη­τα μιας ευ­διά­κρι­της γνώ­μης. Πόσο πι­θα­νό είναι να το δούμε και τώρα, στις κοι­νο­βου­λευ­τι­κές ανα­με­τρή­σεις που ετοι­μά­ζο­νται για τις επό­με­νες ημέ­ρες, την ίδια μέ­θο­δο που εδώ και χρό­νια είναι αγα­πη­μέ­νη όλων των κομ­μά­των; Πόσο πι­θα­νό είναι η νυν πλειο­ψη­φία να δια­φύ­γει από τη θέση του απο­λο­γου­μέ­νου, εκ­σφεν­δο­νί­ζο­ντας σπα­ράγ­μα­τα από τα αθέ­α­τα πε­πραγ­μέ­να των προ­κα­τό­χων της; Μπο­ρεί άραγε να επα­να­λη­φθεί το επι­κοι­νω­νια­κό στρα­τή­γη­μα του… πτυσ­σό­με­νου απορ­ρή­του – ανοί­γου­με ότι συμ­φέ­ρει, κλει­δώ­νου­με ότι μας ενο­χλεί για να ξε­στρα­τί­σει η υπό­θε­ση από τις δικές της τω­ρι­νές πο­λι­τι­κές ευ­θύ­νες;