Γιώργος Χειμωνέτος: Κέρδισε την δικαστική μάχη για το σπίτι του στην Ρόδο

Με απόφαση που εξέδωσε χθες το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου έγινε δεκτή η ανακοπή που άσκησε ο Ροδίτης ολυ­μπιο­νί­κης της ποδη­λα­σίας και μοντέλο κ. Γιώργος Χει­μω­νέ­τος και ακυ­ρώ­θη­καν οι με αριθμό 226/9-5-2013 έκθεση ανα­γκα­στι­κής κατά­σχε­σης δικα­στι­κής επι­με­λή­τριας του Πρω­το­δι­κείου Ρόδου και με αριθμό 233/27-9-2013 2η περί­ληψη κατα­σχε­τή­ριας έκθεσης ακί­νη­της περιου­σίας της ιδίας δικα­στι­κής επι­με­λή­τριας με τις οποίες είχε βγει σε πλει­στη­ρια­σμό από ισπα­νικό fund το σπίτι του στη Ρόδο.

«Είμαι πολύ ταλαι­πω­ρη­μέ­νος, ηθικά και οικο­νο­μικά, και περι­μένω επι­τέ­λους να δικαιωθώ από το δικα­στή­ριο, έστω και ύστερα από εννιά χρόνια».

Με τα παρα­πάνω λόγια ο Γιώργος Χει­μω­νέ­τος είχε περι­γρά­ψει τα συναι­σθή­ματά του για τον γολγοθά που ανε­βαί­νει από το 2013, όταν έχασε το σπίτι του στη Ρόδο, σε πλει­στη­ρια­σμό.

«Είχα πάρει ένα δάνειο από μια ισπα­νική τράπεζα, η οποία εξει­δι­κευό­ταν στη χρη­μα­το­δό­τηση κατοι­κιών. Ομως, με τη γενι­κευ­μένη οικο­νο­μική κρίση που άρχισε το 2008, όπως πάρα πολύς κόσμος, έτσι κι εγώ, παρου­σί­ασα αδυ­να­μία ως προς την απο­πλη­ρωμή του, αφού κάποιες επι­χει­ρη­μα­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τές μου δεν πήγαν καλά», ανα­φέ­ρει ο Ελληνας πρω­τα­θλη­τής ποδη­λα­σίας και ολυ­μπιο­νί­κης του 2004, πιά­νο­ντας από την αρχή το νήμα μιας πραγ­μα­τικά παρά­δο­ξης ιστο­ρίας.

Εν πάση περι­πτώ­σει, ο κ. Χει­μω­νέ­τος εστράφη κατά του χρη­μα­το­οι­κο­νο­μι­κού ιδρύ­μα­τος με την επω­νυ­μία «UNION DE CREDITOS INMOBILIARIOS S.S. ESTABLECIMIENTO FINANCIERO DE CREDITO», που εδρεύει στην Μαδρίτη Ισπα­νίας, νόμιμα εκπρο­σω­πού­με­νου από την ανώνυμη εταιρία δια­χεί­ρι­σης απαι­τή­σεων από δάνεια και πιστώ­σεις με την επω­νυ­μία «UCI GREECE CREDIT AND LOAN MANAGEMENT SERVICES», που εδρεύει στην Αθήνα.

Με τον πρώτο λόγο της ανα­κο­πής του ισχυ­ρί­σθηκε ότι η επι­σπευ­δό­μενη σε βάρος του εκτε­λε­στική δια­δι­κα­σία, με την οποία το καθ’ ου η ανακοπή επι­χει­ρεί την εκπλει­στη­ρί­αση του επί του ακι­νή­του, είναι άκυρη ενόψει της διά­τα­ξης του άρθρ. 19 παρ. 1 Ν. 3869/2010, όπως ίσχυε κατά το χρόνο άσκησης του κρι­νό­με­νου ένδικου βοη­θή­μα­τος, που απα­γο­ρεύει την διε­νέρ­γεια πλει­στη­ρια­σμών της κύριας κατοι­κίας του οφει­λέτη έως και 31.12.2013, δοθέ­ντος ότι το ως άνω ακίνητο απο­τε­λεί την κύρια και μονα­δική κατοι­κία του ίδιου και η αξία της δεν υπερ­βαί­νει το προ­βλε­πό­μενο όριο αφο­ρο­λό­γη­της από­κτη­σης της κύριας κατοι­κίας προ­σαυ­ξη­μένο κατά 50%.

Το δικα­στή­ριο έκρινε πράγ­ματι ότι απα­γο­ρεύ­ε­ται ο πλει­στη­ρια­σμός ακι­νή­του που χρη­σι­μεύει ως πρώτη κατοι­κία, ακόμη και όταν αυτός επι­σπεύ­δε­ται σε βάρος φυσικού προ­σώ­που που δεν εμπί­πτει στις ρυθ­μί­σεις του Ν. 3869/2010.

Ο ανα­κό­πτων είχε συγκε­κρι­μένα ως κύρια κατοι­κία του το δια­μέ­ρι­σμα στο οποίο διέμενε, μάλιστα φιλο­ξε­νούσε και την αδελφή του. Το γεγονός ότι δικα­στι­κοί επι­με­λη­τές δεν τον βρήκαν, σε κάποιες περι­πτώ­σεις, δεν σημαί­νει ότι δεν χρη­σι­μο­ποιούσε την επίδικη οικία.

Περαι­τέρω από όλες τις απο­δεί­ξεις που προ­σκο­μί­ζει ο ανα­κό­πτων φαί­νε­ται ότι όλοι οι λογα­ρια­σμοί για την κρίσιμη περίοδο των ετών 2012 και 2013 ήταν στο όνομα των γονέων του, γεγονός που απο­δει­κνύει πως επρό­κειτο για την πατρική οικία, η οποία είχε μετα­βι­βα­στεί στον ανα­κό­πτο­ντα.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε η δικη­γό­ρος κ. Αικα­τε­ρίνη Βολο­νάκη.