Απορρίφθηκε αίτηση καταβολής διατροφής Ροδίτη κατά του πατέρα του, που είχε καταγγείλει για φρικιαστικά σεξουαλικά εγκλήματα

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι ασκεί κατα­χρη­στικά το δικαί­ωμα δια­τρο­φής που έχει έναντι του πατέρα του, καθ’ υπέρ­βαση των ορίων της καλής πίστης, των χρηστών ηθών, του κοι­νω­νι­κού και οικο­νο­μι­κού σκοπού του δικαιώ­μα­τος αυτού

Με απόφαση που εξέδωσε το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απορ­ρί­φθηκε η αίτηση ασφα­λι­στι­κών μέτρων που υπέβαλε εις βάρος του πατέρα του ένας ημε­δα­πός κάτοι­κος της Ρόδου.

Η έγγαμη σχέση των γονέων του αιτού­ντος δεν εξε­λί­χθηκε ομαλά, γεγονός που οδήγησε στην διακοπή της έγγαμης συμ­βί­ω­σής τους το 2018 και στη λύση του γάμου τους.

Με απόφαση του ίδιου Δικα­στη­ρίου, η απο­κλει­στική άσκηση της επι­μέ­λειας του προ­σώ­που του ανή­λι­κου τότε αιτού­ντος καθώς και του ανή­λι­κου αδερφού του ανα­τέ­θηκε στην μητέρα τους, ενώ ο πατέρας τους υπο­χρε­ώ­θηκε να κατα­βάλ­λει στην τελευ­ταία, για λογα­ρια­σμό του τότε ανή­λι­κου αιτού­ντος, το ποσό των 350 ευρώ μηνιαίως και για λογα­ρια­σμό του παρα­πάνω ανή­λι­κου αδερφού του, το ποσό των 220 ευρώ μηνιαίως, ως συνει­σφορά του στην τακτική σε χρήμα δια­τροφή τους.

Την απόφαση αυτή τήρησε απα­ρέ­γκλιτα ο καθ’ ου η αίτηση, μέχρι την ενη­λι­κί­ωση του αιτού­ντος, δηλαδή μέχρι και τον Οκτώ­βριο του 2021.

Ο αιτών δεν έχει τη δυνα­τό­τητα να αυτο­συ­ντη­ρη­θεί, αφού είναι ανί­κα­νος προς εργασία και στε­ρεί­ται περιου­σίας και ικανών προς τούτο προ­σό­δων και πλέον είναι φοι­τη­τής.

Ο πατέρας του όπως δέχεται το δικα­στή­ριο ήταν συνεπής στις υπο­χρε­ώ­σεις δια­τρο­φής των παιδιών του παρότι οι σχέσεις τους ήταν ιδιαί­τερα προ­βλη­μα­τι­κές.

Πιθα­νο­λο­γεί­ται με την απόφαση ότι μετά τη διά­σταση των γονέων του ο αιτών απέ­κλεισε τον πατέρα του από τη ζωή του και διέκοψε κάθε είδους επι­κοι­νω­νία μαζί του, παρά τις επί­μο­νες και συστη­μα­τι­κές προ­σπά­θειες του τελευ­ταίου να απο­τρέ­ψει την απο­ξέ­νωσή τους

Πέραν, όμως από την σθεναρή άρνηση του να δια­τη­ρή­σει οποια­δή­ποτε επι­κοι­νω­νία με τον πατέρα του, μεσο­λά­βη­σαν κι άλλα γεγο­νότα, τα οποία κατά την κρίση του δικα­στη­ρίου, κατα­δει­κνύ­ουν την πλήρη διά­σπαση του μεταξύ τους συναι­σθη­μα­τι­κού δεσμού.

Ειδι­κό­τερα, πιθα­νο­λο­γεί­ται ότι ο γιός λίγες ημέρες μετά την ορι­στική απο­χώ­ρηση του πατέρα από την οικο­γε­νειακή τους στέγη, με πρόθεση ορι­στι­κής διά­σπα­σης της έγγαμης συμ­βί­ω­σής του με την μητέρα του είχε ισχυ­ρι­στεί ότι τον είχε βιάσει!!

Μάλιστα, προ­χώ­ρησε σε ανα­λυ­τι­κές περι­γρα­φές γεγο­νό­των, στα οποία ενέ­πλεξε και τρίτα πρόσωπα προ­κει­μέ­νου να είναι πιο πει­στι­κός.

Για την ακρί­βεια, ανέφερε στη μητέρα του πως για πρώτη φορά, τρία χρόνια νωρί­τερα, όταν δηλαδή ήταν περίπου 11,5 ετών, ο πατέρας του, πήρε τον ίδιο και τον επίσης ανήλικο αδερφό του και τους πήγε σε μια αποθήκη, όπου ο φίλος του πατέρα του τον βίασε παρου­σία του πατέρα του και του αδερφού του, αφού προη­γου­μέ­νως αμφό­τε­ροι οι ενή­λι­κοι είχαν χορη­γή­σει σε αμφό­τε­ρους τους ανή­λι­κους αλκοόλ και άλλες “απα­γο­ρευ­μέ­νες ουσίες”, γεγονός, που σύμφωνα με τους ισχυ­ρι­σμούς του, επα­να­λή­φθηκε έκτοτε πολλές φορές.

Επίσης της είπε, ότι ένα περίπου χρόνο πριν τη διά­στασή της με τον πατέρα του, “έγινε πανη­γύρι” και εξει­δι­κεύ­ο­ντας την έκφρασή του υπο­στή­ριξε ότι βιά­στηκε από τον φίλο του πατέρα του και ταυ­τό­χρονα και από μία συνά­δελφο και φίλη της μητέρας του, παρου­σία του πατέρα του, του αδερφού του, του παππού του κι ακόμη ενός φίλου του πατέρα του.

Ακόμη της είπε ότι κάποια φορά, αφότου είχαν βιάσει τον ίδιο, ο πατέρας του μαζί με κάποιον από τους φίλους του, τον υπο­χρέ­ω­σαν να βιάσει ο ίδιος τον ανήλικο αδερφό του.

Μετά τις ανωτέρω καταγ­γε­λίες του αιτού­ντος, αυτο­νό­ητα η μητέρα του απευ­θύν­θηκε στις αστυ­νο­μι­κές αρχές και, μετά την ολο­κλή­ρωση της ποι­νι­κής διε­ρεύ­νη­σης των ιδιαί­τερα σοβαρών και ειδε­χθών εγκλη­μά­των που είχαν καταγ­γελ­θεί, απο­δεί­χθηκε ότι αυτά ουδέ­ποτε συνέ­βη­σαν.

Συγκε­κρι­μένα, στο πλαίσιο της προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης που παραγ­γέλ­θηκε από τον αρμόδιο Εισαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών, διε­νερ­γή­θη­καν παι­δο­ψυ­χια­τρική εκτί­μηση και ιατρο­δι­κα­στική κλινική εξέταση, τόσο του αιτού­ντος όσο και του μικρό­τε­ρου αδερφού του, ενώ ελή­φθη­σαν και ανωμοτί και ένορκες κατα­θέ­σεις, στοι­χεία από τα οποία δια­πι­στώ­θηκε η ανα­λή­θεια των καταγ­γε­λο­μέ­νων και ως εκ τούτου εκδό­θηκε Διάταξη του Εισαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου για την αρχειο­θέ­τηση της υπό­θε­σης.

Σε έκθεση παι­δο­ψυ­χια­τρι­κής εκτί­μη­σης του γιού ανα­φέ­ρε­ται ρητά από τον πραγ­μα­το­γνώ­μονα ότι του δήλωσε ότι έκανε σκέψεις να κάνει κακό στον πατέρα του και ότι αυτό που τον απέ­τρεψε ήταν οι νομικές συνέ­πειες μιας τέτοιας πράξης όπως και ότι μπορεί να δημιουρ­γούσε αυτή προ­βλή­ματα στη μητέρα του.

Εξάλλου, την ανα­λή­θεια των όσων είχε ανα­φέ­ρει στη μητέρα του σε βάρος του πατέρα του αλλά και σε βάρος τρίτων προ­σώ­πων, την επι­βε­βαί­ωσε και ο ίδιος.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι μολο­νότι οι παρα­πάνω καταγ­γε­λίες του αιτού­ντος απο­δεί­χθη­καν αβά­σι­μες και μολο­νότι ακόμη και ο ίδιος παρα­δέ­χθηκε ότι όλες οι διη­γή­σεις του προς τη μητέρα του ήταν ψευδείς και έγιναν, μεταξύ άλλων, για να απο­τρέ­ψει την επα­να­σύν­δεσή της με τον πατέρα του, εντού­τοις, ακόμη και μετά την εκ μέρους του παρα­δοχή της ανα­λή­θειας των καταγ­γε­λο­μέ­νων, ουδέ­ποτε επι­δί­ωξε να συνα­ντή­σει τον πατέρα του ούτε και του ζήτησε συγ­γνώμη για την ψυχική δοκι­μα­σία στην οποία τελείως άδικα τον υπέβαλε και τούτο διότι πιθα­νο­λο­γεί­ται ότι δια­τη­ρεί έναντι του καθ’ ου η αίτηση ακόμη και στον παρόντα χρόνο τα ίδια αισθή­ματα περι­φρό­νη­σης, έλλει­ψης αγάπης και σεβα­σμού ακόμη δε, και μίσους.

Επο­μέ­νως, σύμφωνα με το δικα­στή­ριο η ανωτέρω συμπε­ρι­φορά του αιτού­ντος υπο­δη­λώ­νει τη σαφή και κατη­γο­ρη­μα­τική επι­θυ­μία του να μη συν­δέ­ε­ται με τον πατέρα του με τη συγ­γε­νική σχέση με την οποία ανα­γκαία φυσικώς και νομικώς συν­δέ­ε­ται. Εντού­τοις, ζητά να υπο­χρε­ω­θεί ο πατέρας του να του κατα­βάλ­λει δια­τροφή σε χρήμα, θεμε­λιώ­νο­ντας το δικαί­ωμά του αυτό, μόνο στο τυπικό γεγονός ότι γεν­νή­θηκε από αυτόν, με τον οποίο όμως πιθα­νο­λο­γεί­ται ότι ακόμη και στον παρόντα χρόνο δεν τον συνδέει κανένα ουσια­στικό στοι­χείο, απ’ αυτά που θα έπρεπε να υπάρ­χουν και τα οποία προσ­δί­δουν στη σχέση της συγ­γέ­νειας πατέρα και γιού την πραγ­μα­τική της υπό­σταση, αφού προς αυτόν έχει επι­δεί­ξει επί μακρόν έχθρα, μίσος και περι­φρό­νηση, παρότι δεν συνέ­τρεξε ανάλογη συμπε­ρι­φορά του πατέρα του προς τον ίδιο.

Το δικα­στή­ριο έκρινε έτσι ότι ασκεί κατα­χρη­στικά το δικαί­ωμα δια­τρο­φής που έχει έναντι του πατέρα του, καθ’ υπέρ­βαση των ορίων της καλής πίστης, των χρηστών ηθών, του κοι­νω­νι­κού και οικο­νο­μι­κού σκοπού του δικαιώ­μα­τος αυτού, υπε­ρα­κο­νί­ζο­ντας με την κακό­πι­στη συμπε­ρι­φορά του τα όρια του άρθρου 281 ΑΚ.

Την υπόθεση χει­ρί­στη­καν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Κώστας και Γιώργος Κυπραίος.