Κούρεμα και ρύθμιση των χρεών 35χρονου ξενοδοχοϋπαλλήλου

Με από­φα­ση του Ει­ρη­νο­δι­κεί­ου Ρόδου δι­καιώ­θη­κε ένα­ντι της αντι­δι­κί­ας του με τρά­πε­ζες ένας 35χρο­νος ξε­νο­δο­χο­ϋ­πάλ­λη­λος, που υπή­χθη στο νόμο περί υπερ­χρε­ω­μέ­νων νοι­κο­κυ­ριών.

Το δι­κα­στή­ριο σώζει την πρώτη κα­τοι­κία του, ρυθ­μί­ζει τις οφει­λές δια­τάσ­σο­ντας να κα­τα­βά­λει μόνο στην Εθνι­κή Τρά­πε­ζα από τον Μάιο του 2022 (εντός του πρώ­του πεν­θη­μέ­ρου εκά­στου μηνός) και για 20 έτη (240 δό­σεις) το ποσό των 62,63 € μη­νιαί­ως με το μέσο επι­τό­κιο στε­γα­στι­κού δα­νεί­ου και δια­τάσ­σει την εκ­ποί­η­ση πο­σο­στών σε έτερα ακί­νη­τα.

Ο αιτών, ηλι­κί­ας σή­με­ρα 35 ετών είναι άγα­μος και άνερ­γος, ενώ κατά και­ρούς ερ­γά­ζε­ται ως δια­νο­μέ­ας φα­γη­τού ή ξε­νο­δο­χου­πάλ­λη­λος.

Εχει στην απο­κλει­στι­κή κυ­ριό­τη­τα του μια λι­θό­κτι­στη οι­κο­δο­μή, απο­τε­λού­με­νη από 3 δω­μά­τια συ­νο­λι­κής κα­λυμ­μέ­νης επι­φά­νειας 71τμ.

Η ως άνω κα­τοι­κία απο­τε­λεί τη μο­να­δι­κή και κύρια κα­τοι­κία του και ζητά εξαί­ρε­ση από την εκ­ποί­η­σή της.

Έχει επί­σης στην απο­κλει­στι­κή κυ­ριό­τη­τά του το 20% ενός οι­κο­πέ­δου επι­φά­νειας 2.860τμ στην Ια­λυ­σό.

Ο αιτών οφεί­λει στους πι­στω­τές του το συ­νο­λι­κό ποσό (συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων κε­φα­λαί­ου, τόκων και εξό­δων) των 122.139,01 ευρώ.

Ο αιτών ανέ­λα­βε τα πα­ρα­πά­νω δά­νεια ως συ­νο­φει­λέ­της με τον πα­τέ­ρα του και το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος του δα­νει­σμού του το έλαβε γύρω στο έτος 2007, οπότε και ερ­γα­ζό­ταν ως ιδιω­τι­κός υπάλ­λη­λος και απο­πλή­ρω­νε κα­νο­νι­κά τα δά­νεια του.

Στη συ­νέ­χεια όμως, από το έτος 2009-2014 έμει­νε άνερ­γος, οπότε και ερ­γά­στη­κε μέχρι τον Οκτώ­βριο του 2014, έμει­νε ξανά άνερ­γος μέχρι το κα­λο­καί­ρι του 2015 και στη συ­νέ­χεια ερ­γά­στη­κε μέχρι το 2019 κατά τους κα­λο­και­ρι­νούς μήνες.

Πα­ράλ­λη­λα υπήρ­ξε μεί­ω­ση των ει­σο­δη­μά­των του πα­τέ­ρα του αι­τού­ντος με τον οποίο απο­πλή­ρω­ναν μαζί τα δά­νεια και τον βοη­θού­σε οι­κο­νο­μι­κά σχε­τι­κά με τις ανά­γκες δια­βί­ω­σής του.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε με­τα­ξύ άλλων, πως η με­τά­βα­ση του αι­τού­ντος από μια κα­τά­στα­ση δυ­να­τό­τη­τας απο­πλη­ρω­μής των δα­νεια­κών του υπο­χρε­ώ­σε­ων, σε μια κα­τά­στα­ση αδυ­να­μί­ας απο­πλη­ρω­μής αυτών, δεν οφεί­λε­ται σε δόλο, καθώς μπο­ρεί μεν να είχε χα­μη­λά ει­σο­δή­μα­τα όταν ανέ­λα­βε τα επί­δι­κα δά­νεια, αλλά πρώ­τον είχε στα­θε­ρή ερ­γα­σία και απο­πλή­ρω­νε τις δό­σεις και δεύ­τε­ρον τον συ­νέ­δρα­με οι­κο­νο­μι­κά ο συ­νο­φει­λέ­της πα­τέ­ρας του, του οποί­ου όμως τα ει­σο­δή­μα­τα μειώ­θη­καν από το 2011 και έπει­τα και δεν μπο­ρού­σε πια να αντε­πε­ξέλ­θει στις δα­νεια­κές του υπο­χρε­ώ­σεις.

Ως συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σής του πα­ρέ­στη ο δι­κη­γό­ρος κ. Σπύ­ρος Σα­λα­μα­στρά­κης.