Ασπιρίνες

Ηχηρό ήταν το μήνυμα που έστει­λαν οι χιλιά­δες εργα­ζό­με­νοι στον ιδιω­τικό και δημόσιο τομέα αλλά και αυτο­α­πα­σχο­λού­με­νοι στην γενική απεργία. Με βασικά αιτή­ματα για αύξηση των απο­δο­χών τους, συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις, μέτρα ενάντια στην ακρί­βεια και τη φτώχεια καθώς η ελλη­νική κοι­νω­νία υφί­στα­ται τα απο­τε­λέ­σματα της ενερ­γεια­κής κρίσης που επι­δει­νώ­θη­καν με το πόλεμο στην Ουκρα­νία. Μια κατά­σταση που δια­φαί­νε­ται πως θα διαρ­κέ­σει καθώς η απε­ξάρ­τηση της Ευρώπης από το φυσικό αέριο που τόσος λόγος γίνεται το τελευ­ταίο διά­στημα, είναι μια δια­δι­κα­σία που θα πάρει αρκετό χρόνο και μέχρι τότε η Μόσχα θα εξα­κο­λου­θεί να ελέγχει ενερ­γειακά ένα μεγάλο τμήμα της ευρω­παϊ­κής κατα­νά­λω­σης.  Η περι­πέ­τεια στην οποία μας έβαλε η ενερ­γειακή ακρί­βεια και γενι­κεύ­τηκε σε όλα τα προ­ϊ­ό­ντα, δεν είναι κάτι προ­σω­ρινό. Οι κυβερ­νή­σεις πλέον μοιά­ζουν αδύ­να­μες να δια­χει­ρι­στούν την κατά­σταση, τα μηνύ­ματα των πολιτών τους και τα όποια μέτρα λαμ­βά­νουν μοιά­ζουν με ασπι­ρί­νες σε μια βαριά αρρώ­στια.  Η Ευρω­παϊκή Ένωση επί του παρό­ντος μοιάζει να μην έχει αντι­λη­φθεί το μέγεθος της οικο­νο­μι­κής κρίσης που αντι­με­τω­πί­ζουν όλες οι χώρες μέλη της ούτε μπορεί να εκτι­μή­σει τα μελ­λού­μενα και άφησε τις εθνικές κυβερ­νή­σεις να αυτε­νερ­γούν με βάση τις δυνα­τό­τη­τες των προ­ϋ­πο­λο­γι­σμών τους. Λες και το πρό­βλημα δεν είναι κοινό και το πλήγμα στα εισο­δή­ματα όλων των ευρω­παίων δεν είναι βαρύ­τατο.