Οι άλλοι;

Καλά εκείνη είναι η επιτομή παρα­φρο­σύ­νης, αφασίας, χωρίς ίχνος στοι­χειώ­δους ευαι­σθη­σίας που σκο­τώ­νει τα ίδια τα παιδιά της, σύμφωνα με όσα περι­γρά­φο­νται και καταγ­γέ­λο­νται. Οι άλλοι; Ολοι οι άλλοι προ­φα­νώς «απόντες», προ­φα­νώς αδιά­φο­ροι, προ­φα­νώς ασυ­γκί­νη­τοι; Πατέρας, συγ­γε­νείς  από κοντά και το νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό, ιατρών, καθη­γη­τών, διευ­θυ­ντών νοσο­κο­μείων και όλων των άλλων. Μα καλά τι έκαμαν όλοι αυτοί; Με το δεύτερο παιδί, με το δεύτερο ανα­τρι­χια­στικό αφα­νι­σμό δεν μπήκαν ψύλλοι στ αυτιά τους; Κανένας δεν ήταν εις θέση να προ­βλέ­ψει, δεν σκέ­φτηκε να ελέγξει το αδια­νό­ητο;  Οσο λοιπόν κι αν «σοκά­ρο­νται» τώρα οι ειδικοί και κυρίως οι μη ειδικοί, όσο κι αν εξα­νί­στα­νται οι γεί­το­νες, το περι­βάλ­λον, οι φίλοι, ο σύζυγος-πατέρας, οι δάσκα­λοι του 9χρονου παιδιού και οι γιατροί που αντι­με­τώ­πι­σαν τα περι­στα­τικά, δεν εξη­γεί­ται το γιατί κανείς μέχρι τώρα δεν υπο­ψιά­στηκε το παρα­μι­κρό. Τι έγινε άραγε η προ­τροπή του Χαμό­γε­λου του Παιδιού, να απευ­θυν­θούν στον Εισαγ­γε­λέα, οι γιατροί από την Πάτρα που ζήτησαν την βοήθειά του, γιατί «κάτι δεν πάει καλά»; Τι έγινε η καταγ­γε­λία στο Χαμό­γελο του Παιδιού το 2014 για σωμα­τική κακο­ποί­ηση της μόλις 10 μηνών Τζωρ­τζί­νας, το οποίο και την ανέφερε στις αρμό­διες υπη­ρε­σίες του κράτους, ως όφειλε;  Χρεια­ζό­μα­στε απε­γνω­σμένα αφο­σιω­μέ­νους και ψυλ­λια­σμέ­νους ειδι­κούς. Με επι­στη­μο­νική και λει­τουρ­γική δια­σύν­δεση, σε ένα ουσια­στικό πλέγμα κοι­νω­νι­κής προ­στα­σίας.