ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Όλα τα άλλα είναι θόρυβος…

news room 1 λεπτό ανάγνωση
86

Μέχρι πριν πολλά χρόνια το Πολυ­τε­χνείο ήταν μια επέ­τειος που λογι­ζό­ταν ως γιορτή συνο­λικά της δημο­κρα­τίας, της μετα­πο­λί­τευ­σης, όλου του πολι­τι­κού συστή­μα­τος. Αργό­τερα άρχισε να  αμαυ­ρώ­νε­ται από γνω­στούς αγνώ­στους και το μήνυμά του να χάνεται ανάμεσα σε μολότοφ. Τα τελευ­ταία χρόνια μετα­τρέ­πε­ται όλο και περισ­σό­τερο σε ενό­χληση, σε βάρος. Κι όσο γίνο­νται πολλοί αυτοί που το θεωρούν… παρω­χη­μένο, τόσο και το Πολυ­τε­χνείο μεγα­λώ­νει και αποκτά άλλες δια­στά­σεις μεγα­λύ­τε­ρες μέσα μου. Μπορεί να είναι ότι γερνάω. Μπορεί γιατί η ζωή μετά από «τότε», με τις τερά­στιες δρα­σκε­λιές της προς την κατα­στροφή τόσων κεκτη­μέ­νων με αγώνες και θυσίες, με την απο­δό­μηση και ακύρωση θεσμών και αξιακών προ­ταγ­μά­των, να με ανα­γκά­ζουν να θυμάμαι για να κρατηθώ απ’ τους αγώνες εκεί­νους. Τις αξίες εκείνες. Το Πολυ­τε­χνείο  είναι η μνήμη μας. Κρατάω τη φωνή του Παπα­χρή­στου που άκουγα, από το μικρό τραν­τζι­στο­ράκι μου, μέχρι που στα­μά­τησε, κάπου κοντά στα μεσά­νυ­χτα. Ολα τα άλλα είναι απλά θόρυβος που ενοχλεί τη μνήμη. Ασχημος μάλιστα…

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.