Είναι γυναικοκτονία!

Πάμε από μέρος σε μέρος, από πόλη σε πόλη, από σπίτι σε σπίτι. Κάπου στα Γλυκά Νερά, κάπου στη Φολέ­γαν­δρο, κάπου στο Πήλιο, Λάρισα, Δάφνη, Θεσ­σα­λο­νίκη, κάπου στη Ρόδο που μια γυναίκα έπεσε νεκρή από πυρο­βο­λι­σμούς. Ο δράστης ήταν ο πρώην σύντρο­φός της, ο οποίος απά­ντησε με θάνατο στην απόφασή της να χωρί­σουν. «Χωρίς την καλή μου δεν έχει νόημα να ζω.» Κι αφού δεν ήταν δική του, δεν γινόταν να «ανήκει» σε κανέναν άλλο, οπότε έπρεπε να την σκο­τώ­σει πριν αυτο­κτο­νή­σει. Μια γυναίκα βλέπει την πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας να ξεχει­λί­ζει επάνω της, από κάποιον άνδρα, αφιλ­τρά­ρι­στη, ωμή, και αυτή είναι η τελευ­ταία εικόνα που έχει από τη ζωή. Και θα ακού­σουμε  την τοξικά επι­κίν­δυνη θεωρία, ότι κάποιος μπορεί να σκο­τώ­σει κάποια που αγαπάει. Όχι, δεν «τη σκότωσε από έρωτα», δεν «τη σκότωσε γιατί την αγα­πούσε». Δεν «έφταιγε η κακιά στιγμή» δεν ήταν τίποτα που να τακτο­ποιεί­ται συνετά στα κου­τά­κια της συνεί­δη­σής μας.Tην σκότωσε επειδή ήταν γυναίκα, επειδή του ζήτησε να χωρί­σουν, επειδή δεν έγινε αυτό που ήθελε όπως το ήθελε. Είναι γυναι­κο­κτο­νία! Και ενώ τα γεγο­νότα μας ανα­γκά­ζουν να ανοί­ξουμε τα μάτια μας και να μιλή­σουμε επί της ουσίας, πολλοί από εμάς θα στα­θούμε στον όρο και θα τον αντι­με­τω­πί­σουμε ως έναν ενο­χλη­τικό νεο­λο­γι­σμό. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να πούμε τη λέξη; Επειδή δεν χαϊ­δεύει αυτιά και συνει­δή­σεις; Δεν τον ασπά­ζε­στε τον όρο «γυναι­κο­κτο­νία»;  Μικρή σημασία έχει. Εκείνο που μετράει είναι ότι επι­νο­ή­θηκε, έπρεπε να επι­νοη­θεί, γιατί κάτι πρέπει να υπάρχει για να περι­γρά­φει αυτό που βλέ­πουμε να συμ­βαί­νει όλο και συχνό­τερα τελευ­ταία. Το 2021 γέμισε τη ζωή μας με ονόματα γυναι­κών που έφυγαν από το χέρι κακο­ποι­η­τών, συντρό­φων, πρώην και νυν. Μέχρι σήμερα μετράμε συνο­λικά 11 δολο­φο­νίες γυναι­κών μέσα στο 2021. Και εν προ­κει­μένω, το ζήτημα δεν είναι γλωσ­σικό είναι κοι­νω­νικό. Υπάρχει μια πατριαρ­χική, κακή δομή που δεν είναι εύκολο να ξερι­ζω­θεί και πρέπει ν’ αγω­νι­στούμε για να την αλλά­ξουμε. Με την παιδεία, με την αλλαγή νοο­τρο­πιών μέσα στην οικο­γέ­νεια, σιγά-σιγά και μεθο­δικά. Και δεν υπάρ­χουν στρα­τό­πεδα ανδρών και γυναι­κών σ’ αυτή την προ­σπά­θεια. Υπάρχει ένα στρα­τό­πεδο, για όλους.  Ή του­λά­χι­στον, για όποιον θέλει να αγω­νι­στεί για αυτό.