Επιτροπή Ισότητας των Φύλων και Καταπολέμησης των Διακρίσεων του Πανεπιστημίου Αιγαίου: Δεν ξεχνούμε τις δολοφονίες αντιστεκόμαστε στην έμφυλη βία

Σε ανα­κοί­νωση της  η Επι­τροπή Ισό­τη­τας των Φύλων και Κατα­πο­λέ­μη­σης των Δια­κρί­σεων (Ε.Ι.Φ.Κ.Δ.) του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου, με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα για την Εξά­λειψη της Βίας κατά των Γυναι­κών και των Θηλυ­κο­τή­των ανα­φέ­ρει τα εξής:

Η ομάδα GREVIO (Group of Experts on Action against Violence against Women and Domestic Violence), ανε­ξάρ­τητο όργανο παρα­κο­λού­θη­σης της Σύμ­βα­σης της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, μας υπεν­θυ­μί­ζει ότι η βία κατά των γυναι­κών και των θηλυ­κο­τή­των δεν είναι «ατομική παρε­κτροπή», αλλά έκφραση μιας πατριαρ­χι­κής δομής που επι­μέ­νει να καθο­ρί­ζει ζωές, σώματα και μοίρες.

Η ιστο­ρική ρίζα αυτής της έμφυλης βίας είναι βαθιά. Από τη Λατι­νική Αμερική και τον όρο feminicide, μέχρι τον παγκό­σμιο αριθμό των 87.000 δολο­φο­νη­μέ­νων γυναι­κών το 2017, αλλά και τα πρό­σφατα στοι­χεία που δεί­χνουν ότι από τον Σεπτέμ­βριο 2024 έως τον Οκτώ­βριο 2025 δολο­φο­νή­θη­καν περισ­σό­τερα από 281 τρανς και ίντερ­σεξ άτομα – όσα κατέστη δυνατό να κατα­γρα­φούν από το Παρα­τη­ρη­τή­ριο Δολο­φο­νιών Τρανς Προ­σώ­πων της Transgender Europe (TGEU).

Σε αυτό το πλαίσιο, η γυναι­κο­κτο­νία δεν είναι μεμο­νω­μένο ξέσπα­σμα.

Είναι συστη­μι­κός φόνος: η πιο ακραία μορφή ενός παγκό­σμιου φαι­νο­μέ­νου. Μια γενο­κτο­νία (femigenocide) αδιά­κοπη, της ίδιας της μνήμης.

Τα ίχνη της εκτεί­νο­νται από το κυνήγι μαγισ­σών μέχρι τις πολι­τι­κές δολο­φο­νίες των αδελφών Μιρα­μπάλ και φτάνουν ως το σήμερα, με τη βιβλιο­γρα­φία να κάνει λόγο για femigenocide.

Σε έναν κόσμο όπου τα σώματα των γυναι­κών, των θηλυ­κο­τή­των, των queer, intersex και τρανς ατόμων, των μετα­να­στριών, των προ­σφυ­γισ­σών, των φτωχών, των ανά­πη­ρων και των «δια­φο­ρε­τι­κών» υπο­βάλ­λο­νται σε επι­τή­ρηση, πει­θάρ­χηση και συχνά εξό­ντωση, η δημόσια αντί­σταση στην έμφυλη βία απο­τε­λεί πράξη πολι­τική. Το σώμα και η μνήμη γίνο­νται σημεία αντί­στα­σης απέ­να­ντι στις τεχνο­λο­γίες εξου­σίας που επι­χει­ρούν να καθο­ρί­σουν ποια ζωή αξίζει και ποια όχι.

Το πορ­το­καλί χρώμα, σύμβολο της ημέρας διεθνώς, έρχεται από τον Παγκό­σμιο Νότο ως υπεν­θύ­μιση μιας δύναμης που δεν εξα­ντλεί­ται στην καταγ­γε­λία. Αντί­θετα με το κόκκινο που παρα­πέ­μπει στο αίμα, το πορ­το­καλί κρατά έναν φωτεινό, ενδυ­να­μω­τικό χαρα­κτήρα: την επιμονή στη ζωή. Τη στάση ότι δεν στε­κό­μα­στε απέ­να­ντι στη βία ως «θύματα», αλλά ως υπο­κεί­μενα που αρνού­νται να κατα­στούν «ανάξια», αόρατα ή σιωπηλά.

Στις  25 Νοεμ­βρίου, στε­κό­μα­στε στη μνήμη όλων όσων δολο­φο­νή­θη­καν λόγω φύλου και ταυ­τό­χρονα ανα­νε­ώ­νουμε τη δέσμευσή μας:

Ø  να αντι­στα­θούμε στην έμφυλη βία,

Ø  να διεκ­δι­κή­σουμε κοι­νό­τη­τες που προ­στα­τεύ­ουν την ανθρώ­πινη αξιο­πρέ­πεια

Ø  και να καταρ­γή­σουμε κάθε λόγο που ταξι­νο­μεί τις ζωές σε «άξιες» και «ανάξιες».