Νεολαία ΣΥΡΙΖΑ Ρόδου: “Καμία άλλη δολοφονημένη και ποτέ πια καμία μόνη”

Ο κατά­λο­γος συνε­χί­ζει να μεγα­λώ­νει: Η 11η γυναι­κο­κτο­νία για το 2021 στη χώρα, συνέβη στο νησί μας… για ακόμα μία φορά.

Στις 22 Σεπτεμ­βρίου το νησί μας βάφτηκε στο αίμα. Θύμα η Δώρα. Η Δώρα που ήθελε να φύγει από μία κατα­πιε­στική σχέση, η Δώρα που ασφυ­κτιούσε, η Δώρα που ο σύντρο­φος και γυναι­κο­κτό­νος της «δε μπορεί να ζήσει χωρίς εκείνη» και τελικά της έκοψε το νήμα της ζωής. Την έλεγαν Δώρα και ήταν από το νησί μας, τη Ρόδο. Από το νησί με τις ωραίες παρα­λίες και τον λαμπερό ήλιο, τον μεγάλο του­ρι­σμό και τους ιππότες. Η Δώρα δε θα ξανα­πάει στις ωραίες παρα­λίες, δεν θα κοι­τά­ξει με καθαρά μάτια τον λαμπερό μας ήλιο.

Από την άλλη ο γυναι­κο­κτό­νος, που τη θεώρησε κτήμα του και την ήθελε κοντά του ζωντανή ή νεκρή με κάθε κόστος: ακόμα και με εκείνο της ίδιας του της ζωής. Ο γυναι­κο­κτό­νος που σκο­τώ­νο­ντας τη Δώρα, σκότωσε άλλη μία αδερφή, άλλη μία γει­τό­νισσα, μία κόρη, μία φίλη, μία εκπαι­δευ­τικό, μία θηλυ­κό­τητα.

Ήταν γυναι­κο­κτο­νία: μετά από 11 γυναι­κο­κτο­νίες ορι­σμέ­νοι δε δέχο­νται να το πουν με το όνομα τους. «Έγκλημα πάθους» και «τη σκότωσε επειδή την αγα­πούσε», λένε. Εμείς ξέρουμε, όμως, πως είναι η πατριαρ­χία και η τοξική αρρε­νω­πό­τητα που δολο­φο­νούν, που χρίζουν τα θύματα ως «κτήματα» και απο­φα­σί­ζουν για την τύχη τους. Επειδή η πατριαρ­χία δεν έμαθε να ακούει το ΟΧΙ και απο­φά­σισε να σκο­τώ­σει ξανά, και ξανά.

Χρέος μας να μην κλεί­νουμε τα μάτια ούτε στην παρε­νό­χληση, ούτε στις γυναι­κο­κτο­νίες, ούτε στην κατα­πί­εση που υφί­στα­νται οι θηλυ­κό­τη­τες από το πατριαρ­χικό σύστημα. Να απαι­τή­σουμε λύσεις για την κατα­πο­λέ­μηση της έμφυλης βίας! Ένα βήμα προς αυτή την κατεύ­θυνση έγινε με την πρό­σφατη απόφαση του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου να κατα­γρά­φε­ται ως έγκλημα κάθε έκφανση της έμφυλης βίας.

Ο αγώνας και οι μάχες για την κατάρ­γηση της κατα­πί­ε­σης, από την πιο επι­θε­τική της μορφή, τη γυναι­κο­κτο­νία, μέχρι και το cat- calling, όμως, δίνο­νται κάθε μέρα έξω στην κοι­νω­νία: από τη Ρόδο μέχρι την Αργε­ντινή και από την Ινδία μέχρι τις Η.Π.Α, δεί­χνουμε μηδε­νική ανοχή στην έμφυλη βία. Παλεύ­ουμε για την κατάρ­γηση του κατα­πιε­στι­κού συστή­μα­τος που εξα­θλιώ­νει, κακο­ποιεί και δολο­φο­νεί τις θηλυ­κό­τη­τες και τα κατα­πιε­σμένα φύλα.

Γιατί οι γυναι­κο­κτό­νοι και οι βιαστές της Ελένης και της Δώρας απο­φά­σι­σαν πως εκείνες δε θα ζήσουν άλλο για να βλέπουν τον ήλιο του νησιού μας, αλλά εμείς απο­φα­σί­ζουμε πως το φως ανήκει σε όλες εκείνες που βρέ­θη­καν μόνες απέ­να­ντι στον βιαστή τους, που μίλησαν που πάλεψαν, που δολο­φο­νή­θη­καν.

Οι γροθιές μας μαζεύ­ο­νται σαν τις ακτίνες του ήλιου και χτυπάνε το τείχος της κατα­πί­ε­σης μέχρι να γκρε­μι­στεί. Με την υπό­σχεση στις δολο­φο­νη­μέ­νες πως τελικά θα το σπά­σουμε και θα τις συνα­ντή­σουμε στην άλλη πλευρά: σε μία κοι­νω­νία χωρίς δολο­φο­νη­μέ­νες από το χέρι της πατριαρ­χίας, σε μία κοι­νω­νία με έμφυλη ισότητα.

Μέχρι τότε φωνά­ζουμε: Καμία άλλη δολο­φο­νη­μένη και ποτέ πια καμία μόνη.