Ευδοκίμησαν δύο αγωγές χρησικτησίας κατά του Ελληνικού Δημοσίου για δύο ακίνητα στην Μεσαιωνική Πόλη

Με δύο απο­φά­σεις που εξέδωσε χθες το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ευδο­κί­μη­σαν ισά­ριθ­μες αγωγές της «Ισραη­λι­τι­κής Κοι­νό­τη­τας Ρόδου (Ν.Π.Δ.Δ.)» και του «Οργα­νι­σμού Περι­θάλ­ψεως και Απο­κα­τα­στά­σεως Ισραη­λι­τών Ελλάδος» κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου με τις οποίες διεκ­δι­κείτο η κυριό­τητα δια χρη­σι­κτη­σίας δύο ακι­νή­των στην Μεσαιω­νική Πόλη.

Πιο συγκε­κρι­μένα:

Η πρώτη αγωγή χρη­σι­κτη­σίας υπο­βλή­θηκε από το Νομικό Πρόσωπο Δημο­σίου Δικαίου με την επω­νυ­μία «Ισραη­λι­τική Κοι­νό­της Ρόδου (Ν.Π.Δ.Δ.)» κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, όπως αυτό εκπρο­σω­πεί­ται νόμιμα από τον υπουργό Οικο­νο­μι­κών. Οπως εκτί­θε­ται στην αγωγή επί της οδού Περι­κλέ­ους, αριθμός 25 στην Μεσαιω­νική Πόλη, στη θέση «ΕΒΡΑΪΚΑ», βρί­σκε­ται ένα ακίνητο και συγκε­κρι­μένα ένα οικό­πεδο με οικο­δομή, με καλυμ­μένη επι­φά­νεια ισο­γείου 200 τ.μ., καλυμ­μένη επι­φά­νεια πρώτου ορόφου 90 τ.μ., και ακά­λυ­πτη επι­φά­νεια (αυλή) 148 τ.μ., στο οποίο φέρεται εγγε­γραμ­μέ­νος σύμφωνα με τις κτη­μα­το­λο­γι­κές εγγρα­φές ως θεμε­λιώ­δης τιτλού­χος ο Νότρικα Τζιου­ζέπε του Μασλία.

Το παρα­πάνω ακίνητο μετα­βι­βά­στηκε στην Ισραη­λι­τική Κοι­νό­τητα Ρόδου, όπως τονί­ζε­ται, με άτυπη δωρεά το έτος 1927 από το θεμε­λιώδη τιτλούχο, προς τούτο δε φιλο­τε­χνή­θηκε μία πέτρινη πινα­κίδα που ετέθη παρα­πλεύ­ρως της εξω­τε­ρι­κής θύρας του κτηρίου στην οποία ανα­γρά­φε­ται στην εβραϊκή και ιταλική γλώσσα (η Ρόδος τότε τελούσε υπό ιταλική κατοχή και επίσημη γλώσσα ήταν η ιταλική) ότι “εδωρήθη το παρόν ακίνητο στην Ισραη­λι­τική Κοι­νό­τητα Ρόδου”.

Έκτοτε το νέμεται και το κατέχει, όπως υπο­στη­ρί­ζει το Ν.Π.Δ.Δ., με διάνοια κυρίου, και ενεργεί σ’ αυτό όλες τις πράξεις νομής και κατοχής. Επι­ση­μαί­νει δε ότι το αντί­δικο Ελλη­νικό Δημόσιο, όχι μόνο ουδέ­ποτε αμφι­σβή­τησε την κυριό­τητά του επί του ακι­νή­του αλλά με πανη­γυ­ρι­κές πράξεις ανα­γνώ­ριζε την κυριό­τητα και νομή. Ειδι­κό­τερα, κατα­λό­γιζε τον απο­δο­τέο φόρο επί των εισπρατ­τό­με­νων μισθω­μά­των, κατα­χω­ρούσε στη βάση δεδο­μέ­νων του τα μισθω­τή­ρια και σφρά­γιζε αυτά με τον αύξοντα αριθμό κατα­χώ­ρη­σης δίδο­ντάς τους βεβαία χρο­νο­λο­γία, εξέδιδε πιστο­ποι­η­τικό οικο­νο­μι­κού εφόρου σε τυχόν εξω­στι­κές αγωγές, κατα­λό­γιζε την πληρωμή τέλους ακί­νη­της περιου­σίας (Τ.Α.Π.), αργό­τερα ΕΕΤΥΔΕ (που κατα­βάλ­λετο μέσω των λογα­ρια­σμών ρεύ­μα­τος) και στη συνέ­χεια ΕΝ.Φ.Ι.Α., έστελνε ακόμη και σημειώ­ματα με τα οποία ζητούσε να φρο­ντί­σει το ακίνητο διότι χρήζει συντή­ρη­σης, λόγω παλαιό­τη­τας.

Η δεύτερη αγωγή ασκή­θηκε από τον «Οργα­νι­σμό Περι­θάλ­ψεως και Απο­κα­τα­στά­σεως Ισραη­λι­τών Ελλάδος» κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου νόμιμα εκπρο­σω­πού­με­νου από τον υπουργό Οικο­νο­μι­κών.

Όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται στην αγωγή, το ακίνητο στη Μεσαιω­νική Πόλη και στη θέση «Εβραϊκά», καλυμ­μέ­νης επι­φα­νείας ισο­γείου 66 τ.μ., πρώτου ορόφου 49 τ.μ., δευ­τέ­ρου ορόφου 22 τ.μ., είναι σύμφωνα με τις κτη­μα­το­λο­γι­κές εγγρα­φές αρχικός και θεμε­λιώ­δης τιτλού­χος ο Αλχαδέφ Ισαάκ του Τζιου­ζέπε εξ ολο­κλή­ρου, Έλλην Ισραη­λί­της της Ρόδου, ο οποίος εθα­να­τώθη υπό των ναζι­στών κατά τη διάρ­κεια των φυλε­τι­κών διωγμών των ετών 1943-1945. Δυνάμει του από 12-8-1971 πρω­το­κόλ­λου κατα­λή­ψεως κατόπιν της με αριθμό 23511/12-8-1971 απο­φά­σεως του νομάρχη Δωδε­κα­νή­σου, το ακίνητο κατε­λή­φθη από το Ελλη­νικό Δημόσιο.Το ακίνητο περι­ήλθε κατά κυριό­τητα στο Ελλη­νικό Δημόσιο λόγω παρε­λεύ­σεως της δεκα­ε­τούς διάρ­κειας από την κατά­ληψή του. Υπο­στη­ρί­ζε­ται ότι το Ελλη­νικό Δημόσιο όφειλε να γνω­ρί­ζει ότι ουδέ­ποτε απέ­κτησε τη νομή του ακι­νή­του, η οποία δυνάμει συγκε­κρι­μέ­νων δια­τά­ξεων επι­φυ­λάσ­σετο υπέρ του Ο.Π.Α.Ι.Ε.

Τις υπο­θέ­σεις χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Γιάννης Καρα­μι­χά­λης.