Ένα καλό κι ένα κακό νέο

Ο μονα­δι­κός Πικάσο σε ελλη­νικό μουσείο, ο οποίος είχε δωρηθεί στη χώρα σε ιδιαί­τερα φορ­τι­σμέ­νες ιστο­ρι­κές συν­θή­κες, τώρα επι­στρέ­φει στο σπίτι του, εννιά ολό­κληρα χρόνια μετά την κλοπή του και κατά ευτυχή σύμ­πτωση, λίγο καιρό μετά την επα­νέ­ναρξη της Εθνικής Πινα­κο­θή­κης. Εκτός από την καλ­λι­τε­χνική του αξία, το έργο του Ισπανού καλ­λι­τέ­χνη έχει ιδιαί­τερη σημασία για τους Έλληνες: ο Πικάσο, επη­ρε­α­σμέ­νος από την φρίκη της Γκερ­νίκα, το αφιέ­ρωσε στον αγώνα του ελλη­νι­κού λαού ενα­ντίον του φασι­στι­κού άξονα και φέρει την ιδιό­χειρη υπο­γραφή του ζωγρά­φου. «Pour le Peuple Grec, Hommage de Picasso» (Για τον ελλη­νικό λαό, Φόρος Τιμής από τον Πικάσο). Υ. Γ. Εννο­εί­ται πως η είδηση έγινε πρω­το­σέ­λιδο στον ξένο τύπο. Όμως συνο­δεία βίντεο και βιτριο­λο­κών σχο­λείων για τον πίνακα που έπεσε στο πάτωμα κατά την  πανη­γυ­ρική παρου­σί­αση από την ΕΛ.ΑΣ και το γεγονός ότι όσοι έπιαναν τους πίνακες, δεν φορού­σαν γάντια ως είθι­σται στις περι­πτώ­σεις έργων τέχνης. Οταν έχεις μάθει να δεί­χνεις κλο­πι­μαία και ναρ­κω­τικά στις ενη­με­ρώ­σεις λογικό… Αυτή η παρου­σί­αση έπρεπε να γίνει  από ειδι­κούς, με την τήρηση του πρω­το­κόλ­λου που προ­βλέ­πε­ται ως προς την μετα­χεί­ρισή τους, πριν γίνουμε θέμα για άλλο λόγο απ’ αυτόν που θα έπρεπε.