Την «αποφυλάκισή» του θα αιτηθεί ο κατηγορούμενος για τέλεση γενετήσιων πράξεων με δύο ανήλικες αδελφές

Ενώπιον του Συμ­βου­λίου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου θα προ­σφύ­γει σήμερα με αίτημα την αντι­κα­τά­σταση της προ­σω­ρι­νής του κρά­τη­σης με περιο­ρι­στι­κούς όρους, ένας 62χρονος ημε­δα­πός, κατη­γο­ρού­με­νος για τέλεση γενε­τή­σιων πράξεων με ανη­λί­κους κατά συρροή και κατ’ εξα­κο­λού­θηση, όπου ο ανή­λι­κος συμπλή­ρωσε τα 12 και τα 14 έτη και για κατά­χρηση ανη­λί­κων κατά συρροή και κατ’ εξα­κο­λού­θηση όπου ο ανή­λι­κος δεν συμπλή­ρωσε τα 12 και τα 14 έτη.

Οπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», ο 62χρονος βρέθηκε υπό­λο­γος για τα ως άνω αδι­κή­ματα μετά από κατα­θέ­σεις δύο αδελφών, που τον κατήγ­γει­λαν για σεξουα­λικά αδι­κή­ματα και έχει ήδη ασκήσει μήνυση εις βάρος τους για ψευδή κατα­μή­νυση, ψευ­δορ­κία και συκο­φα­ντική δυσφή­μιση.

Οι δύο αδελφές ηλικίας σήμερα 19 και 24 ετών, ισχυ­ρί­ζο­νται ότι έπεσαν θύματα των αρρω­στη­μέ­νων σεξουα­λι­κών ορέξεων, συντο­πίτη τους, σε δημο­τική κοι­νό­τητα της ανα­το­λι­κής πλευράς του νησιού, επί 6ετία. Η πρώτη από ηλικία 9 έως 12 ετών και η δεύτερη από ηλικία 6 έως 12 ετών.

Ο μηνυό­με­νος, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται οι μηνύ­τριες, εκμε­ταλ­λευό­με­νος την εμπι­στο­σύνη των γονέων τους, καθώς υπήρξε στενός οικο­γε­νεια­κός τους φίλος, τις έπαιρνε βόλτα με το αυτο­κί­νητό του, σε αγρό­κτημά του, ακόμη και σε μια οικο­δομή αλλά και στην οικία του και εκεί ασελ­γούσε εις βάρος τους.

Η μια δια­τεί­νε­ται ότι ξεκί­νησε να την προ­σεγ­γί­ζει από ηλικία 6 ετών με δήθεν παι­χνίδι και προ­χώ­ρησε στα­διακά σε φρι­κα­λέα σεξουα­λικά αδι­κή­ματα εις βάρος της.

Φέρεται να δελέαζε τα παιδιά με δώρα, ενώ, όπως κατήγ­γει­λαν, χρη­σι­μο­ποί­ησε και τον γιο του σε σεξουα­λι­κές ακρό­τη­τες, παρα­κο­λου­θώ­ντας τους.

Απο­φά­σι­σαν πλέον με την αδελφή τους, όπως λένε, να τον καταγ­γεί­λουν, καθώς δια­πί­στω­σαν και οι δύο ότι υπήρξαν θύματά του διότι δεν είχαν εκμυ­στη­ρευ­θεί η μια στην άλλη τα πάθη τους ως σήμερα. Ο κατη­γο­ρού­με­νος δια­τεί­νε­ται ότι κατά την αιτιο­λο­γία του εντάλ­μα­τος προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης κρίθηκε ως προ­σω­ρινά κρα­τού­με­νος λόγω σοβαρών ενδεί­ξεων ενοχής του για κακουρ­γή­ματα που τελέ­σθη­καν κατά συρροή και κατ’ εξα­κο­λού­θηση.

Πιο συγκε­κρι­μένα κατά το σκε­πτικό του εντάλ­μα­τος οι σοβαρές ενδεί­ξεις ενοχής προ­κύ­πτουν:

– «από το γεγονός ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος προς υπε­ρά­σπισή του προ­σκο­μί­ζει ανυ­πό­στατα απο­δει­κτικά μέσα, αμφί­βο­λου γνη­σιό­τη­τας (ήτοι ημιτελή κατά­θεση, η οποία δεν φέρει ημε­ρο­μη­νία και υπο­γραφή, την οποία ισχυ­ρί­ζε­ται ότι την απέ­κτησε από τρίτο άτομο, σε σαφές κίνητρο τη δημιουρ­γία εντυ­πώ­σεων εν όψει της εισαγ­γε­λι­κής και δικα­στι­κής κρίσης»

– «σε συν­δυα­σμό με το γεγονός ότι εμφα­νί­ζει ότι οι παθού­σες έχουν δήθεν οικο­νο­μικά κίνητρα κινού­με­νες εκδι­κη­τικά εις βάρος του, γεγονός το οποίο ωστόσο ουδόλως προ­κύ­πτει ούτε σε βαθμό ενδεί­ξεων»

– «οι ισχυ­ρι­σμοί των παθου­σών ενι­σχύ­ο­νται από την κατά­θεση μάρτυρα, η οποία επι­βε­βαιώ­νει τα όσα συνέ­βαι­ναν στην μία εξ αυτών αλλά και για την δια­χυ­τι­κό­τητα του κατη­γο­ρου­μέ­νου έναντι ανη­λί­κων» Σε ό,τι αφορά στον πρώτο λόγο θεωρεί ότι το ένταλμα ανα­φέ­ρε­ται στην εκ μέρους του προ­σκό­μιση δακτυ­λο­γρα­φη­μέ­νου κει­μέ­νου απο­λο­γίας ενός ημε­δα­πού ενώπιον των αστυ­νο­μι­κών του ΑΤ Αρχαγ­γέ­λου. Το εν λόγω κείμενο μου χορη­γή­θηκε από τον ίδιο τον απο­λο­γού­μενο, με σκοπό να το χρη­σι­μο­ποι­ή­σει κατά την απο­λο­γία του ενώπιον της ανα­κρί­τριας. Το γεγονός ότι επρό­κειτο για απλό ανε­πι­κύ­ρωτο και ανυ­πό­γραφο δακτυ­λο­γρα­φη­μένο κείμενο, απο­τέ­λεσε «σοβαρή ένδειξη ενοχής του», ως από­πειρά του για παρα­πλά­νηση των δικα­στι­κών και εισαγ­γε­λι­κών αρχών. Εξηγεί πως ελά­χι­στες ημέρες πριν την απο­λο­γία του, πλη­ρο­φο­ρή­θηκε ότι η μία από τις μηνύ­τριες είχε υπο­βά­λει κατά ετέρου προ­σώ­που μήνυση, η βασι­μό­τητα της οποίας ήταν πολύ αμφι­σβη­τού­μενη. Εξ αυτού του λόγου και υπό την πίεση της αγωνίας, απευ­θύν­θηκε στον ημεδαπό, ώστε να λάβει οποιο­δή­ποτε στοι­χείο θα μπο­ρούσε να τον βοη­θή­σει. Ο τελευ­ταίος του δήλωσε ότι δεν έχει κανένα απο­λύ­τως στοι­χείο από την εις βάρος του δικο­γρα­φία, παρά μόνο το δακτυ­λο­γρα­φη­μένο κείμενο που του παρέ­δωσε η δικη­γό­ρος του για να το ενσω­μα­τώ­σει στην απο­λο­γία του.

Δια­τεί­νε­ται πως η κίνηση του αυτή για επί­κληση και προ­σκό­μιση του εν λόγω εγγρά­φου παρε­ξη­γή­θηκε πλήρως με απο­τέ­λε­σμα να απο­τε­λέ­σει έναν από τους βασι­κό­τε­ρους πυλώνες του σκε­πτι­κού της προ­σω­ρι­νής του κρα­τή­σεως.

Σε ό,τι αφορά στον δεύτερο λόγο της προ­σω­ρι­νής του κρά­τη­σης υπο­στη­ρί­ζει ότι ουδέ­ποτε ισχυ­ρί­στηκε ότι οι παθού­σες έχουν οικο­νο­μικά κίνητρα, ούτε ότι δέχθηκε ποτέ οποια­δή­ποτε νύξη εκ μέρους τους για οικο­νο­μική διευ­θέ­τηση μετά την επιβολή της επί­δι­κης μήνυσης. Του­να­ντίον το μόνο που ανέφερε κατά την απο­λο­γία του είναι ότι ενδέ­χε­ται τα κίνητρα των μηνυ­τριών να είναι οικο­νο­μικά.

Ως συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σής του παρί­στα­νται οι δικη­γό­ροι κ.κ. Κώστας Σαρής, Στέλιος Αλε­ξαν­δρής και Δήμος Μου­τά­φης, ενώ ως συνή­γο­ρος υπο­στή­ρι­ξης της κατη­γο­ρίας παρί­στα­ται η δικη­γό­ρος κ. Μύριαμ Τομαρά.