Κωνσταντίνα Σβύνου: “Τουρισμός- Η επόμενη μέρα απαιτεί εθνική ωριμότητα”

Κλεί­νουμε ένα χρόνο από την επίσημη κήρυξη στον ευρω­παϊκό χώρο της παν­δη­μίας. Ένας χρόνος που έφερε την απόλυτη ανα­τροπή επαγ­γελ­μα­τικά, οικο­νο­μικά, προ­σω­πικά και κυρίως στην καθη­με­ρι­νό­τητά μας.  Πρώτος τομέας που πλήτ­τε­ται, αυτός του του­ρι­σμού. Ακο­λου­θούν με τη μορφή ντόμινο και οι υπό­λοι­ποι κλάδοι της οικο­νο­μίας. Γιατί κάθε ευρώ στον του­ρι­σμό λει­τουρ­γεί πολ­λα­πλα­σια­στικά ενι­σχύ­ο­ντας μια σειρά δρα­στη­ριο­τή­των και παρα­γω­γής. Γιατί ο του­ρι­σμός είναι ο πρώτος εργο­δό­της στη χώρα, στη­ρί­ζο­ντας άνδρες και γυναί­κες ισότιμα, δίδο­ντας παράλ­ληλα ευκαι­ρίες σε νέους. Γιατί στον του­ρι­σμό επεν­δύ­ο­νται σταθερά μεγάλα κεφά­λαια ετησίως για ανα­και­νί­σεις (1 δις Ευρώ/έτος μόνο από το χώρο των ξενο­δο­χείων βάσει των τελευ­ταίων ερευνών του ΙΤΕΠ). Γιατί ο του­ρι­σμός απο­τε­λεί μοχλό για την εθνική, την περι­φε­ρειακή και τοπική ανά­πτυξη.

Οι αριθμοί έχουν απο­τυ­πώ­σει με τον πιο αναμ­φι­σβή­τητο και ρεα­λι­στικό τρόπο τις επι­πτώ­σεις της παν­δη­μίας στον του­ρι­σμό και στην ευρύ­τερη οικο­νο­μία. Θα επι­κα­λε­στώ την ετήσια έρευνα του ΙΤΕΠ σχετικά με τις επι­δό­σεις των Ελλη­νι­κών ξενο­δο­χείων, πτώση τζίρου 78,1% με άμεσες απώ­λειες τζίρου 6,6δις €, μέσος χρόνος λει­τουρ­γίας επο­χι­κών 3,2 μήνες, μέση πλη­ρό­τητα Ιουλίου-Σεπτεμβρίου 23,1%. Παρά τα παρα­πάνω, δια­τη­ρή­θη­καν οι θέσεις εργα­σίας με τη αρωγή των κρα­τι­κών προ­γραμ­μά­των στή­ρι­ξης της απα­σχό­λη­σης. Στο χρόνο αυτό προ­χώ­ρησε ο καθένας από τη δική του θέση σε ανα­θε­ω­ρή­σεις.  Θυμη­θή­καμε όλοι το ότι δεν προ­χω­ρή­σαμε ποτέ σε εθνικό στρα­τη­γικό σχέδιο για τον του­ρι­σμό, ότι δεν υπάρχει δομή για την δια­χεί­ριση του του­ρι­στι­κού μας προ­ϊ­ό­ντος στην τοπική αυτο­διοί­κηση ακόμα και σε ανε­πτυγ­μέ­νους προ­ο­ρι­σμούς, ότι η εκπαί­δευση στον του­ρι­στικό τομέα είναι ελλιπής, ότι δεν έχουμε αξιο­ποι­ή­σει τα αντα­γω­νι­στικά μας πλε­ο­νε­κτή­ματα. Σε αρκετές περι­πτώ­σεις πολλοί κατα­φέ­ρο­νται ενα­ντίον της μονο­καλ­λιέρ­γειας του του­ρι­σμού… αψη­φώ­ντας πως είναι στο δικό μας χέρι να αξιο­ποι­ή­σουμε τις ευκαι­ρίες και να προ­χω­ρή­σουμε στα πάντρεμά του με τον πρω­το­γενή τομέα εκτι­νάσ­σο­ντας την οικο­νο­μία μας στα ύψη!

Κατά τη διάρ­κεια της παν­δη­μίας σύσ­σω­μος ο κλάδος φωνάζει για στήριξη. Ένας κλάδος που απο­δε­δειγ­μένα έβαλε πλάτες τα δύσκολα. Για να μπο­ρέ­σει να ξανα­βά­λει πρέπει να στη­ρι­χτεί. Να στη­ρι­χτεί όμως ουσια­στικά και αξιο­κρα­τικά. Έγιναν προ­σπά­θειες σημα­ντι­κές. Ειδικά τα προ­γράμ­ματα της επι­στρε­πτέας προ­κα­τα­βο­λής έδωσαν ανάσες ρευ­στό­τη­τας. Τίθε­νται όμως ερω­τή­ματα: Ήταν αξιο­κρα­τικά τα κρι­τή­ρια ή έμειναν επι­χει­ρή­σεις εκτός χρη­μα­το­δο­τή­σεων; Γιατί χρη­μα­το­δο­τή­θη­καν επι­χει­ρή­σεις που είναι εκ πεποι­θή­σεως κακο­πλη­ρω­τές με χρέη προς το δημόσιο ακόμα και σε υγιείς χρονιές; Γιατί επι­χει­ρή­σεις που εν μέσω παν­δη­μίας συνε­χί­ζουν να πλη­ρώ­νουν με συνέ­πεια τις υπο­χρε­ώ­σεις τους μη εκμε­ταλ­λευό­με­νες τις κρα­τι­κές διευ­κο­λύν­σεις δεν ενι­σχύ­ο­νται με ειδικά κίνητρα; Απο­δό­θη­καν τα κεφά­λαια κρα­τι­κών ενι­σχύ­σεων σε οφειλές προς την αγορά; Η ορι­ζό­ντια και χωρίς έλεγχο απόδοση ενι­σχύ­σεων οδήγησε στη μεγι­στο­ποί­ηση των αιτή­σεων αλλά και στη μείωση από­δο­σης κον­δυ­λίων από αυτούς που πραγ­μα­τικά τα είχαν ανάγκη.

Για να έρθω λοιπόν στην επόμενη μέρα… στο ξεκί­νημα, στην επα­νέ­ναρξη της οικο­νο­μίας, στην αρχή της επα­να­φο­ράς μας στην κανο­νι­κό­τητα η καλύ­τερα… στα «ξυπνή­ματα»!

Αυτή η πολυ­πό­θητη επόμενη μέρα δεν έχει να κάνει μόνο με εκτι­μή­σεις για το πως θα πάει η του­ρι­στική περί­ο­δος, ούτε με τον τρόπο με τον οποίο θα λει­τουρ­γή­σουμε, ούτε με τα πρω­τό­κολλα ταξι­δίου. Όλα αυτά ιδιαί­τερα σημα­ντικά αλλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα γίνουν.

Η επόμενη μέρα απαιτεί να περά­σουμε από την κριτική στην αυτο­κρι­τική, σε καθο­λι­κές συνέρ­γειες  στον κλάδο της φιλο­ξε­νίας αλλά και στο χτίσιμο νέας βάσης στις σχέσεις μας με το κράτος όπως και στις μεταξύ μας σχέσεις. Αν δε χτί­σουμε μια βάση δικαίου και εμπι­στο­σύ­νης τότε όλα αυτά που θέλουμε να ανα­θε­ω­ρή­σουμε προς ένα καλύ­τερο οικο­νο­μικό αύριο στη χώρα μας δεν θα γίνουν ποτέ.

Για να κατα­λήξω: Η επόμενη μέρα απαιτεί το χτίσιμο της αμοι­βαίας εμπι­στο­σύ­νης, μεταξύ πολίτη, επι­χει­ρη­μα­τία και κράτους. Θέλουμε ένα κράτος δικαίου που θα λει­τουρ­γεί αξιο­κρα­τικά, με ισορ­ρο­πία, δίδο­ντας τη βαρύ­τητα που αρμόζει στο επι­χει­ρείν και ένα παρα­πάνω στο του­ρι­στικό «επι­χει­ρείν». Στα πλαίσια αυτά είναι επι­τα­κτική η ανάγκη να τεθεί ο κλάδος της φιλο­ξε­νίας στην κορυφή του εθνικού σχεδίου ανά­καμ­ψης (http://www.filoxeniamou.gr).  Θέλουμε επι­χει­ρή­σεις που προ­τάσ­σουν τη στήριξη της οικο­νο­μίας, των εργα­ζο­μέ­νων, της ανά­πτυ­ξης και της ποιό­τη­τας. Θέλουμε έναν πολίτη θα ενώσει το χέρι του με τον κλάδο της φιλο­ξε­νίας και με το κράτος προ­κει­μέ­νου να στη­ρί­ξουμε όλοι μαζί την επόμενη μέρα.

Αυτό συνιστά την εθνική μας ωρι­μό­τητα και έτσι θα μπο­ρέ­σουμε να γυρί­ζουμε με τον πιο αισιό­δοξο τρόπο τη σελίδα…

Πηγή: powergame.gr