Αναβιώνει υπόθεση απάτης πολιτικού μηχανικού με επένδυση σε ακίνητο

Για την 2α Μαρτίου 2021 έχει προσ­διο­ρι­στεί από την Εισαγ­γε­λία Εφετών Δωδε­κα­νή­σου η εκδί­καση υπό­θε­σης με κατη­γο­ρού­μενο για απάτη πολι­τικό μηχα­νικό στον οποίο έχει επι­βλη­θεί πρω­το­δί­κως ποινή φυλά­κι­σης 2 ετών με 3ετή ανα­στολή.

Η υπόθεση κινή­θηκε μετά από μήνυση, που υπέβαλε εις βάρος του, μια κάτοι­κος Νικαίας Πειραιά. Σύμφωνα με την μήνυση ο πολι­τι­κός μηχα­νι­κός είχε ανα­λά­βει κατόπιν συμ­φω­νίας με τον πατέρα της τον Μάιο του 2014 την όλη διεκ­πε­ραί­ωση της αγοράς ενός επαγ­γελ­μα­τι­κού ακι­νή­του, κατα­στή­μα­τος κει­μέ­νου στη Ρόδο επί της οδού Ίωνος Δρα­γούμη.

Τον πολι­τικό μηχα­νικό τον είχαν γνω­ρί­σει μέσω ενός συγγενή τους, κάτοικο Ρόδου.

Κίνητρο για την αγορά αυτή ήταν η ευγενής πρόθεση του πατέρα της μηνύ­τριας να απο­κτή­σει περιου­σιακό στοι­χείο ως μελ­λο­ντική επέν­δυση με την επωφελή τοπο­θέ­τηση των οικο­νο­μιών του από την άσκηση του επαγ­γέλ­μα­τός της (καθη­γή­τριας κλα­σι­κού μπα­λέ­του) και τη συμ­με­τοχή της στην αγορά αυτή αλλά και την εξυ­πη­ρέ­τηση του προ­α­να­φε­ρό­με­νου συγ­γε­νούς τους να δρα­στη­ριο­ποι­η­θεί κι αυτός επαγ­γελ­μα­τικά στο υπό αγορά κατά­στημα.

Την πρόταση αυτή του πατέρα της αγκά­λιασε και δέχτηκε ευχα­ρί­στως, δεχό­μενη να κατα­βά­λει το 1/2 της αξίας της αγοράς του η οποία συμ­φω­νή­θηκε να ανέλθει εν συνόλω στο ποσό των 79.600 ευρώ το δε έτερο 1/2 θα κατέ­βαλλε ο κατη­γο­ρού­με­νος. Ο κατη­γο­ρού­με­νος, όπως υπο­στη­ρί­ζει η μηνύ­τρια, πριν κατα­λή­ξουν στην συμ­φω­νία αυτή είχε προ­κρί­νει την αγορά του κατα­στή­μα­τος ως άκρως συμ­φέ­ρουσα και δελε­α­στική επειδή το ακίνητο αυτό ήταν περιου­σιακό στοι­χείο ασφα­λι­στι­κής εται­ρείας που βρι­σκό­ταν σε εκκα­θά­ριση και λόγω των γνω­ρι­μιών του με τους διευ­θυ­ντές και του εκκα­θα­ρι­στή της πωλή­τριας αυτής εται­ρείας ήταν επι­τυ­χία για αυτόν που εξα­σφά­λισε αυτό το δελε­α­στικό τίμημα για κατά­στημα με προ­σο­δο­φό­ρες προ­ο­πτι­κές μελ­λο­ντι­κής επέν­δυ­σης.

Φέρεται παρα­πέρα να παρείχε την δια­βε­βαί­ωση ότι γνώριζε πολύ καλά το ιστο­ρικό του εν λόγω ακι­νή­του λόγω και των σχέσεων που είχε με τους μισθω­τές του κατα­στή­μα­τος, και να τους υπε­σχέθη ότι η ολο­κλή­ρωση της όλης συμ­βά­σεως θα είχε γίνει το αργό­τερο μέχρι και την 1 Ιουλίου 2014.

Στο πλαίσιο αυτής της συμ­φω­νίας ο κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται να ζήτησε να του κατα­βά­λουν το ½ της συμ­με­το­χής για την αγορά αυτή επειδή το ακίνητο αυτό θα αγο­ρα­ζό­ταν εξ ημι­σείας μεταξύ τους.

Της ζητή­θηκε μάλιστα να κατα­βά­λει το ποσό σε τρα­πε­ζικό λογα­ρια­σμό δικαιού­χος του οποίου είναι συνερ­γά­τιδα του κατη­γο­ρού­με­νου, πράγμα που έπραξε κατα­βάλ­λο­ντας το συνο­λικό ποσό των 39.800 ευρώ.

Η επέν­δυση δεν προ­χω­ρούσε και η μηνύ­τρια, υπο­στη­ρί­ζει ότι του παρείχε, πίστωση χρόνου και διορία μέχρι και τις 31 Ιανουα­ρίου 2015. Υπο­στη­ρί­ζει ότι μόλις γεν­νή­θη­καν οι πρώτες υποψίες για την όλη συμπε­ρι­φορά του στα εύλογα ερω­τή­ματα τους με διά­φο­ρες υπεκ­φυ­γές και προ­σχή­ματα δεν τους έδωσε καν ικα­νο­ποι­η­τι­κές απα­ντή­σεις που να δικαιο­λο­γούν την καθυ­στέ­ρηση αυτής της αγοράς. Ανα­γκά­στηκε δε τότε να ανα­θέ­σει την όλη υπόθεση σε πλη­ρε­ξού­σιο δικη­γόρο ο οποίος με αλλε­πάλ­ληλα έγγραφα δια­βή­ματα e-mail και με την από 16 Μαρτίου 2015 εντο­νό­τατη εξώδικη όχληση της κάλεσε τον κατη­γο­ρού­μενο να της απο­στεί­λει τα ανα­γκαία παρα­στα­τικά για να απο­δεί­ξει πού έχει δια­θέ­σει το ως άνω ποσό το οποίο είχε παρα­λά­βει (με υπο­γε­γραμ­μέ­νες διά χειρός του απο­δεί­ξεις) δοθέ­ντος ότι ισχυ­ρί­ζετο ότι δήθεν τα κατέ­θεσε ως εγγυο­δο­σία.

Η μηνύ­τρια απευ­θύν­θηκε στους διευ­θυ­ντές και στον εκκα­θα­ρι­στή της εται­ρείας που ανήκε το ακίνητο οι οποίοι με μεγάλη έκπληξη της απά­ντη­σαν ότι δεν εγνώ­ρι­ζαν τίποτα ούτε είχαν κατα­βλη­θεί ποτέ σε αυτούς χρήματα για την αγορά του εν λόγω κατα­στή­μα­τος, απε­να­ντίας τους γνω­στο­ποί­η­σαν ότι ούτε το είχαν ακούσει ούτε είχαν συναλ­λα­γεί ποτέ και ότι το κατά­στημα αυτό είχε νοι­κια­στεί σε τρίτο.

Μετά δε την επα­λή­θευση της υποψίας τους για την δόλια και έκνομη συμπε­ρι­φορά του κατη­γο­ρού­με­νου, με αλλε­πάλ­λη­λες προ­σκλή­σεις να τους επι­στρέ­ψει τα
χρήματά τους εκείνος προ­κει­μέ­νου να κερ­δί­σει χρόνο και για να θολώσει τα νερά, τους παρέ­πεμψε σε διάφορα κατά καιρούς δικη­γο­ρικά γραφεία της Ρόδου στα οποία δήθεν είχε ανα­θέ­σει την υπόθεση αυτή και ότι είχε κατα­θέ­σει τα ποσά αυτά στην εν λόγω εται­ρεία ως εγγυο­δο­σία με τους οποίους αφού επι­κοι­νώ­νη­σαν δεν είχαν καμία απο­λύ­τως ιδέα για την υπόθεση αυτή.

Εκείνο δε όμως που σκια­γρα­φεί και την ποι­νι­κώς κολά­σιμη συμπε­ρι­φορά του κατη­γο­ρού­με­νου ήταν, όπως περι­γρά­φει η μηνύ­τρια, ότι τους παρέ­πεμψε με email του σε δικη­γόρο της Ρόδου,στον οποίο είχε δήθεν ανα­θέ­σει τις υπο­θέ­σεις του, ο οποίος, σημειω­τέον, είχε απο­βιώ­σει σε δυστύ­χημα από τον Δεκέμ­βριο του 2014 γεγονός που ήταν γνωστό στους κύκλους της Ρόδου. Υπο­στη­ρί­ζει παρα­πέρα ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος για να μείνει απα­ρα­τή­ρη­τος στα εγκλη­μα­τικά του αυτά σχέδια τους καθη­σύ­χαζε και παρέ­πειθε συνεχώς τον πατέρα της ότι έχει να του προ­σφέ­ρει άλλες δου­λειές ανα­φο­ρικά με προ­τά­σεις πελατών του που διέ­θε­ταν σε πώληση ξενο­δο­χεια­κές μονάδες της Ρόδου και ασφαλώς οι υπαι­νιγ­μοί του αυτοί οι οποίοι ήταν άσχετοι με την προ­κει­μένη ποινική υπόθεση σκοπό είχαν να απο­προ­σα­να­το­λί­σουν τις ποι­νι­κές του ευθύνες στην συγκε­κρι­μένη συναλ­λαγή.

Απο­λο­γού­με­νος ενώπιον του δικα­στη­ρίου ο κατη­γο­ρού­με­νος εξέθεσε ότι δεν οικειο­ποι­ή­θηκε τα χρήματα και ότι τα διέθεσε για την διεκ­πε­ραί­ωση υπο­θέ­σεων της επέν­δυ­σης και του πατέρα της μηνύ­τριας.