Ο Τζον Κυριάκου στην «Κ»- “Επί Τραμπ, αν είχες λεφτά αγόραζες και το δίκιο σου”

Ηταν αρχές Ιουλίου του 2018 όταν ο Τζον Κυριά­κου συνά­ντησε στο γραφείο του δικη­γό­ρου του στην Ουά­σιγ­κτον την Κάρεν Τζιόρνο, πρώην σύμ­βουλο του Τραμπ. Ο ομο­γε­νής πρώην πρά­κτο­ρας είχε ενα­πο­θέ­σει όλες τις ελπίδες του σε αυτή τη συνά­ντηση. Το προη­γού­μενο διά­στημα, ο δικη­γό­ρος του έψαχνε πολύ ενεργά κάποιον κοντά στον Αμε­ρι­κανό πρόεδρο, ο οποίος θα τον βοη­θούσε να πάρει χάρη, αλλά όποιον έβρισκε ήταν υπερ­βο­λικά ακριβός. Η Τζιόρνο, τους είχαν πει, ενδε­χο­μέ­νως θα ήταν πιο… οικο­νο­μική. «Ηταν γνωστό σε όσους θέλαμε να μας απο­νε­μη­θεί χάρη πως θα έπρεπε να φτά­σουμε στον πρόεδρο. Και για να συμβεί αυτό, έπρεπε να πλη­ρώ­σουμε», εξηγεί ο Κυριά­κου στην «Κ».

Η συνά­ντηση διήρ­κεσε περίπου 45 λεπτά και άρχισε με τον Κυριά­κου να διη­γεί­ται την ιστορία του. Για το πώς το 2012 κατη­γο­ρή­θηκε πως είχε δώσει το όνομα ενός μυστι­κού πρά­κτορα σε δύο δημο­σιο­γρά­φους. Ο ίδιος ήταν βέβαιος πως η κατα­δίκη του ήταν στην πραγ­μα­τι­κό­τητα η τιμωρία για το ότι μίλησε δημόσια για τον εικο­νικό πνιγμό, τη μέθοδο βασα­νι­σμού της CIA. Εκτοτε, της εξήγησε, ξεκί­νησε μια απί­στευτη περι­πέ­τεια. Μπήκε φυλακή για 30 μήνες και βγαί­νο­ντας είχε σε μεγάλο βαθμό κατα­στρα­φεί. Μετά 20 χρόνια σκληρής δου­λειάς είχε χάσει το δικαί­ωμα συντα­ξιο­δό­τη­σης (και τις 700.000 δολάρια εισφο­ρών), δεν μπο­ρούσε να κάνει δου­λειές με το δημόσιο, δεν μπο­ρούσε να πιστο­ποι­η­θεί από το κράτος για κάποια νέα ειδι­κό­τητα. Για ορι­σμένα χρόνια δεν μπο­ρούσε να ψηφίζει, ούτε να οπλο­φο­ρεί.

Η Τζιόρνο του είπε πως μπορεί να τον βοη­θή­σει. Για να το απο­δεί­ξει, ο Κυριά­κου ισχυ­ρί­ζε­ται πως έβγαλε το κινητό της και του έδειξε την κατα­χώ­ριση του αριθμού του Τραμπ κρύ­βο­ντας με το δάχτυλό της τα τελευ­ταία ψηφία. «Τηλε­φω­νιό­μα­στε συχνά ακόμη και αργά το βράδυ», λέει πως του είπε. Ψάχνο­ντας αργό­τερα στο Ιντερ­νετ, βρήκε δεκάδες φωτο­γρα­φίες της με τον Τραμπ από δια­φο­ρε­τι­κές εκδη­λώ­σεις και πεί­στηκε για τα λεγό­μενά της. «Ουδέ­ποτε μου είπε ευθέως πως θα μου εξα­σφά­λιζε τη χάρη. Αυτό θα ήταν παρά­νομο, αλλά υπε­ρη­φα­νευό­ταν τρομερά για την πρό­σβαση που είχε στον Λευκό Οίκο», διευ­κρι­νί­ζει σήμερα ο Κυριά­κου. Τέλη Ιουλίου συμ­φώ­νη­σαν πως θα προ­χω­ρή­σουν: Στο συμ­βό­λαιο, που έχει στη διάθεσή της η «Κ», δια­τυ­πώ­θηκε καθαρά πως η Τζιόρνο θα έπαιρνε τους πρώτους έξι μήνες 50.000 δολάρια συν κάποια έξοδα για να «διεκ­δι­κή­σει την απονομή χάριτος» και άλλες 50.000 δολάρια εάν τελικά τα κατά­φερνε.

Το επόμενο διά­στημα, ο Κυριά­κου ήταν σε αναμ­μένα κάρ­βουνα περι­μέ­νο­ντας τα καλά νέα. Εκείνη για μήνες τού έλεγε πως είναι σε καλό δρόμο. Κάποια στιγμή τού ζήτησε άλλες 5.000 ευρώ για ταξι­διω­τικά έξοδα και τελικά του ανα­κοί­νωσε με ενθου­σια­σμό πως τον είχε βάλει στη λίστα, την οποία όμως θα έπρεπε να εγκρί­νει ο ίδιος ο Τραμπ. Ο Κυριά­κου, βέβαια, δεν είχε τρόπο να το επι­βε­βαιώ­σει και βλέ­πο­ντας να περνούν οι μήνες χωρίς κάποια απόφαση, συνει­δη­το­ποί­ησε πως μάλλον έπρεπε να ψάξει να βρει άλλον τρόπο για να φτάσει στον πρόεδρο.

Γνω­ρί­ζο­ντας πως ο Τραμπ έβλεπε μανιω­δώς τηλε­ό­ραση και συγκε­κρι­μένα μία εκπομπή στο Fox News, κατά­φερε να βγει ως καλε­σμέ­νος έξι φορές. «Επα­να­λάμ­βανα συνεχώς το ίδιο πράγμα, πως θέλω χάρη και θέλω να του εξηγήσω το γιατί». Λίγες ημέρες αργό­τερα δέχτηκε ένα τηλε­φώ­νημα από το γραφείο του Τζάρεντ Κούσνερ. «Τι θέλετε από τον πρόεδρο;» ισχυ­ρί­ζε­ται πως τον ρώτησε με ψυχρό­τητα ο γαμπρός του Τραμπ όταν συνα­ντή­θη­καν.

Ο Κυριά­κου του εξήγησε και τότε εκείνος του ζήτησε να γράψει μια επι­στολή: τρεις παρα­γρά­φους την ιστορία του και μία παρά­γραφο όπου να εξηγεί πώς θα βοη­θή­σει ώστε να επα­νε­κλε­γεί πρό­ε­δρος για δεύτερη φορά. Ο Κυριά­κου πράγ­ματι το έκανε, το έστειλε, αλλά ουδέ­ποτε έλαβε απά­ντηση.

Ενα χρόνο αργό­τερα, το ζήτημα επα­νήλθε. Την άνοιξη του 2020, όταν μια επι­χει­ρη­μα­τική του κίνηση (να που­λή­σει κινε­ζι­κές μάσκες στο υπουρ­γείο Αμύνης) κόλλησε λόγω γρα­φειο­κρα­τίας, ξεκί­νησε με τον συνε­ταίρο του μια προ­σπά­θεια να την ξεμπλο­κά­ρουν. Με αυτή την αφορμή επι­κοι­νω­νεί με το γραφείο του Ρούντι Τζου­λιάνι, του προ­σω­πι­κού δικη­γό­ρου του Τραμπ. Πριν προ­λά­βει να εξη­γή­σει σε έναν συνερ­γάτη του τι τον θέλει, εκείνος τον αιφ­νι­διά­ζει: «Να μαντέψω! Θέλετε να συζη­τή­σετε την απονομή χάριτος». «Βασικά όχι, θέλω να μιλήσω για μάσκες», απαντά ο Κυρια­κού. Το αυθόρ­μητο σχόλιο του συνερ­γάτη, όμως, τον βάζει σε σκέψεις – ίσως ο Τζου­λιάνι ήταν ο άνθρω­πός του.

Οταν τελικά συνα­ντιού­νται στο μπαρ του ξενο­δο­χείου του Τραμπ στην Ουά­σιγ­κτον, βρί­σκουν μια λύση για το θέμα των μασκών και τότε, σύμφωνα πάντα με τον Κυριά­κου, τον ρωτάει εάν θα μπο­ρούσε να τον βοη­θή­σει και σε ένα άλλο θέμα που τον καίει· αυτό της απο­νο­μής χάριτος. Εκείνος τον κοι­τά­ζει, δεν απαντά τίποτα και σηκώ­νε­ται ανα­κοι­νώ­νο­ντας πως πάει στην τουα­λέτα. Τότε ο συνερ­γά­της του παίρνει τον λόγο: «Δεν μιλάει ποτέ ο ίδιος γι’ αυτό το θέμα. Εάν θες όμως μπο­ρούμε να μιλή­σουμε εμείς». «Βεβαίως», απαντά ο Κυριά­κου. «Λοιπόν, κατ’ αρχάς για να σε βοη­θή­σει ο Ρούντι, θέλει 2 εκατ. δολάρια». Με το που το άκουσε ο Κυριά­κου έβαλε τα γέλια. «Μα εάν είχα 2 εκατ. δολάρια δεν θα τα ξόδευα για να ανα­κτήσω τις εισφο­ρές 700.000 δολα­ρίων», απαντά και κάπου εκεί τελειώ­νει η συζή­τηση…

Λίγες εβδο­μά­δες αργό­τερα, εκμυ­στη­ρεύ­ε­ται σε έναν καλό του φίλο τι είχε συμβεί και εκείνος απο­φα­σί­ζει να το καταγ­γεί­λει στο FBI. Οταν δεν παίρνει καμία απά­ντηση, απο­φα­σί­ζει να το δημο­σιο­ποι­ή­σει. Η έρευνα των NYΤ που ακο­λου­θεί, απο­κα­λύ­πτει πως πέρα από τον Κυριά­κου και άλλοι πολλοί έχουν ανα­γκα­στεί να πλη­ρώ­σουν για να απο­κτή­σουν πρό­σβαση στον πρόεδρο, αλλά και πως ο ίδιος ο Τραμπ είχε χρη­σι­μο­ποι­ή­σει τη δυνα­τό­τητα που του έδινε το αξίωμά του προ­κει­μέ­νου να αντα­μεί­ψει προ­σω­πι­κούς ή πολι­τι­κούς συμ­μά­χους. «Είναι σαφές πως δεν ήμουν ο μόνος. Ξέρω προ­σω­πικά του­λά­χι­στον δύο άτομα που χρειά­στηκε να πλη­ρώ­σουν υπέ­ρο­γκα ποσά για να τα κατα­φέ­ρουν. Οπότε είναι λογικό να νιώ­θουμε πως ήταν κάτι προς πώληση. Ωστόσο, το είχαν στήσει με έναν τρόπο που νομικά καλύ­πτο­νταν – είναι η γνωστή συζή­τηση περί νομίμου και ηθικού. Το συμπέ­ρα­σμα όμως για εμένα ήταν ένα: στην Αμερική του Τραμπ, εάν είχες λεφτά αγό­ρα­ζες τη Δικαιο­σύνη».

Η «ελλη­νική» περι­πέ­τεια

Ο Κυριά­κου ήδη από το 2016 προ­σπα­θούσε να κινήσει τις δια­δι­κα­σίες για να του απο­νεί­μει χάρη ο απερ­χό­με­νος πρό­ε­δρος Ομπάμα. Τότε, είχε μεγάλη στήριξη από πολι­τι­κούς, 65 αξιω­μα­τού­χους της CIA αλλά κυρίως την ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νική κοι­νό­τητα. Ο ίδιος τονίζει πως ουδέ­ποτε είχε τεθεί θέμα πλη­ρω­μής. «Αντι­θέ­τως εκείνοι με στή­ρι­ξαν οικο­νο­μικά», εξηγεί, μιλώ­ντας βασικά για συγκε­κρι­μένα μέλη της ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νι­κής κοι­νό­τη­τας. Οι ίδιοι είχαν μάλιστα κατα­φέ­ρει τότε να πείσουν τον Μπάι­ντεν να μιλήσει στον Ομπάμα υπέρ του, αλλά ο Ομπάμα είχε ήδη φτιάξει τη λίστα του και ο Κυριά­κου δεν ήταν μέσα.

Η ιστορία αυτή, τέσσερα χρόνια αργό­τερα, του δίνει εκ νέου ελπίδα πως ο νέος πρό­ε­δρος γνω­ρί­ζει την ιστορία του και θεωρεί δίκαιο το αίτημά του. Πριν ολο­κλη­ρω­θεί η συνέ­ντευξή μας θέλησε να μοι­ρα­στεί μια ακόμη «ελλη­νική» ιστορία για την οποία, όπως λέει, νιώθει ευγνω­μο­σύνη: «Ενας πρώην συνερ­γά­της με τον οποίο προ­σπα­θού­σαμε να στή­σουμε μια δουλειά στην Ελλάδα, με ενη­μέ­ρωσε πως του είχε τηλε­φω­νή­σει ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών κ. Δένδιας για να του μετα­φέ­ρει την πρόθεση της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης να βοη­θή­σει στη δια­δι­κα­σία απο­νο­μής χάριτος και πως αργό­τερα η ίδια η ΠτΔ Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου είχε γράψει μια επι­στολή και ο κ. Δένδιας είχε επι­κοι­νω­νία με τον Λευκό Οίκο».

Το γεγονός βέβαια πως ύστερα από ερώτημα της «Κ» ο κ. Δένδιας και οι συνερ­γά­τες του δηλώ­νουν πως το συγκε­κρι­μένο περι­στα­τικό ουδέ­ποτε συνέβη –ούτε καν γνω­ρί­ζουν τον συγκε­κρι­μένο πρώην συνερ­γάτη ή την υπόθεση– ξεκά­θαρα δείχνει πως ο Κυριά­κου είχε για μια ακόμη φορά πέσει θύμα στην προ­σπά­θειά του για δικαί­ωση.

Πηγή: kathimerini.gr

Μαριάννα Κακα­ου­νάκη