“Γιάννης Παντελίδης”-Ο Κωνσταντίνος Σαρρής για τον θάνατο του Ιωάννη Παντελίδη

“Ο καλός οικο­γε­νειάρ­χης, ο άνθρω­πος ο επι­στή­μο­νας, αγα­πη­τός από το σύνολο των συνα­δέλ­φων του, έχαιρε της αγάπης και εκτί­μη­σης, όχι μόνο του νομικού κόσμου αλλά και της κοι­νω­νίας, αυτών που είχαν την τύχη να τον γνω­ρί­σουν από κοντά. Δεν ήταν μόνο οι άριστες νομικές του γνώσεις, αλλά πάνω από όλα το ήθος του και η ευπρέ­πεια του στην υπε­ρά­σπιση της υπό­θε­σης και της εν γένει διε­ξα­γω­γής της δίκης. Γνήσιο τέκνο του αεί­μνη­στου πατέρα του Γεωρ­γίου Παντε­λίδη, ο οποίος είχε ασχο­λη­θεί με την ερμη­νεία του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού, ενός νομο­θε­τή­μα­τος, το οποίο έχρηζε ερμη­νείας κατά την εφαρ­μογή του. Με την ερμη­νεία του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού δύο ήσαν εκείνοι, οι οποίοι ασχο­λή­θη­σαν επι­στα­μένα, ο Αχιλ­λέας Κων­στα­ντι­νί­δης και στην συνέ­χεια ο Γεώρ­γιος Παντε­λί­δης. Από­δειξη του κύρους και της επι­στη­μο­σύ­νης, είναι η αναφορά του ονό­μα­τος του σ’ όλες σχεδόν τις απο­φά­σεις του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, αλλά και σε απο­φά­σεις του Αρείου Πάγου. Ο διά­δο­χος του και αγα­πη­τός συνά­δελ­φος Γιάννης Παντε­λί­δης ακο­λού­θησε την επι­στη­μο­σύνη του πατέρα του χωρίς ποτέ να προ­βάλ­λει τις γνώσεις του. Κατά την δια­δι­κα­σία ενώπιον των Δικα­στη­ρίων, σεβόταν όχι μόνο τον ομόδικο αλλά και τον αντί­δικο του. Μου έκανε πραγ­μα­τικά εντύ­πωση όταν καθόταν τα πρωινά στο αίθριο του Δικα­στι­κού Μεγάρου απο­λαμ­βά­νο­ντας τον καφέ του, όταν περ­νούσε αρχαιό­τε­ρος συνά­δελ­φος του, σηκω­νό­ταν για να πει καλη­μέρα όρθιος, σε ένδειξη σεβα­σμού. Ο αδό­κη­τος θάνατος του στερεί την οικο­γέ­νεια του, την μεν γυναίκα του από ένα καλό σύζυγο, τα δε παιδιά του από έναν ιδανικό πατέρα και δάσκαλο. Εύχομαι ολόψυχα τα παιδιά του να ακο­λου­θή­σουν τον δρόμο που χάραξε ο πατέρας τους. Τον πόνο δε και την θλίψη της συζύγου και των παιδιών του για την πρόωρη απώλεια του Γιάννη Παντε­λίδη συμ­με­ρι­ζό­μα­στε όλοι οι συνά­δελ­φοι του. Στο ταξίδι του αυτό ο Γιάννης, από την πρό­σκαιρη ζωή προς την αθα­να­σία θα συνα­ντή­σει τα αγαπητά πρόσωπα, τον πατέρα και την μητέρα του. Οι συνά­δελ­φοι σου, εμείς που σε γνω­ρί­σαμε θα σε έχουμε πάντα στην καρδιά μας.”