Mουσείο Παιχνιδιών Pόδου: Eνα όμορφο και συγκινητικό ταξίδι στο χρόνο, γεμάτο μνήμες παιδικών χρόνων!

Κύριε Ιωάννου, θα ήθελα να σας ρωτήσω πώς προ­έ­κυψε η ιδέα για τη λει­τουρ­γία του Μου­σείου Παι­χνι­διών στη Ρόδο.

Προ­σω­πικά είχα μια μεγάλη συλλογή παι­χνι­διών από το διά­στημα που ζούσαμε στην Αθήνα με την Jacquelien. Απο­φα­σί­σαμε κάποια στιγμή ότι θέλουμε να εγκα­τα­λεί­ψουμε την Αθήνα και να εγκα­τα­στα­θούμε σε κάποιο νησί.

Στη Ρόδο δια­μέ­νει ο Δάμων Παπα­κυ­ρια­κού, ο οποίος είναι μου­σι­κός κι εμείς το ίδιο και δια­τη­ρούμε πολύ καλές σχέσεις, οπότε μας έπεισε να έρθουμε στη Ρόδο. Μας άρεσε και το νησί και όταν μετα­κο­μί­σαμε στη Ρόδο, έφερα μαζί μου και τη συλλογή παι­χνι­διών.

Αρα αρχικά ήταν προ­σω­πική συλλογή.

Ναι. Συλλέγω παι­χνί­δια εδώ και 25 χρόνια. Στην Αθήνα δια­τη­ρούσα και κατά­στημα, αγόραζα και πούλαγα παι­χνί­δια, ασχο­λού­μουν με το αντι­κεί­μενο. Επι­κε­ντρώ­θηκα στη συλλογή ελλη­νι­κών παι­χνι­διών, με ενδιέ­φερε ό,τι έχει φτια­χτεί στην Ελλάδα. Από το 1930 μέχρι και το 1990.

Το πιο παλιό παι­χνίδι που έχετε είναι του 1930;

Το πιο παλιό ελλη­νικό παι­χνίδι, ναι. Εχουμε και πιο παλιά παι­χνί­δια αλλά είναι γερ­μα­νικά τα οποία χρο­νο­λο­γού­νται από το 1900.

Και πώς προ­έ­κυψε η ιδέα του Μου­σείου;

Η Jacquelien, μου πρό­τεινε να κάνουμε ένα μουσείο για να εκθέ­σουμε τα παι­χνί­δια αφού η συλλογή ήδη υπήρχε και επι­πλέον δεν είχε κάτι ανάλογο το νησί. Η αλήθεια είναι ότι σκε­φτό­μουν και παλαιό­τερα για την Αθήνα αλλά τελικά έγινε στη Ρόδο. Εντα­χθή­καμε σε ένα πρό­γραμμα της ΑΝ.ΔΩ., στο Leader, το οποίο χρη­μα­το­δο­τούσε τόπους θεμα­τι­κούς, μου­σεια­κούς κλπ και έτσι δημιουρ­γή­θηκε το μουσείο παι­χνι­διών στην περιοχή της Αρχί­πο­λης. Είχαμε αγο­ρά­σει ήδη τη γη, και φτιά­ξαμε το κτήριο εκεί πέρα. Στη συνέ­χεια τακτο­ποι­ή­σαμε τα παι­χνί­δια, σύμφωνα με προ­δια­γρα­φές από άλλα μουσεία, κάναμε διά­φο­ρες έρευνες και αρχί­σαμε πριν από τρία χρόνια, το 2017, τη λει­τουρ­γία του Μου­σείου.

Στο Μουσείο Παι­χνι­διών πάντως, εκτιμώ ότι βρήκε “στέγη” και η αγάπη σας για τα παι­χνί­δια…

Θανάσης Ιωάννου: Η συλλογή μεγα­λώ­νει συνεχώς! Είναι πάθος αυτό.

Jacquelien Deiman: Ερχο­νται και επι­σκέ­πτες που μας φέρνουν δικά τους παι­χνί­δια, όχι μόνο από την Ελλάδα αλλά και από το εξω­τε­ρικό. Βλέπουν κατά την επί­σκεψή τους ότι αγαπάμε το μουσείο και τα παι­χνί­δια κι αυτό που κάνουμε και μας φέρνουν και τα δικά τους!

Τι προ­δια­γρα­φές πρέπει να έχει κ. Ιωάννου ένα παι­χνίδι για να εκτεθεί στο Μουσείο;

Το παι­χνίδι πρέπει να είναι της εποχής μέχρι και το 1990. Από εκεί μετά αλλάζει η εποχή, αλλάζει το παι­χνίδι… Είναι περισ­σό­τερο βασι­σμένα σε ταινίες χαρα­κτή­ρων καρτούν. Ούτως ή άλλως στην Ελλάδα το 1990 τελεί­ωσε η βιο­μη­χα­νία παρα­γω­γής παι­χνι­διών και βεβαίως τα παι­χνί­δια πρέπει να είναι πλήρη, να μην είναι σπα­σμένα ή να τους λείπουν κομ­μά­τια. Αν είναι και μέσα στα κουτιά τους, ακόμα καλύ­τερα.

Το πιο παλιό παι­χνίδι που έχετε στο Μουσείο ποιο είναι;

Είναι δύο κούκλες γερ­μα­νι­κές του 1920, οι οποίες έχουν αληθινό μαλλί. Ολη κατα­σκευή είναι από πλα­στικό μείγμα πρώτης γενιάς, το οποίο σπάει, είναι σαν κόκκαλο η σύστασή του και το σώμα τους είναι δερ­μά­τινο. Πλα­στικό είναι μόνο το πρόσωπό τους. Αυτό το υλικό καταρ­γή­θηκε μετά το 1940 και στη συνέ­χεια αντι­κα­τα­στά­θηκε με πλα­στικό, όπως και τα μαλλιά.

Το πιο αγα­πη­μένο παι­χνίδι σας ποιο είναι;

Jacquelien Deiman: Αυτό που μου φέρνει ανα­μνή­σεις από την παιδική μου ηλικία είναι το view master. Θυμάμαι πολύ έντονα ότι το ήθελα ως δώρο να μου το φέρει ο Αγιος Νικό­λαος -ο αντί­στοι­χος Αγιος Βασίλης που έχουμε στην Ολλανδία- και τελικά μού το έφερε και χάρηκα πάρα πολύ. Κάθε φορά που το βλέπω στο Μουσείο, θυμάμαι εκείνο το έντονο συναί­σθημα της παι­δι­κής μου ηλικίας…

Θανάσης Ιωάννου: Εγώ έχω πάρα πολλά αγα­πη­μένα παι­χνί­δια! Αν θα έπρεπε να ξεχω­ρίσω ένα, θα σας πω για ένα αυτο­κι­νη­τάκι που έψαχνα για χρόνια και δεν μπο­ρούσα να το βρω.

Το βρήκα πριν από μερι­κούς μήνες στο ίντερ­νετ. Είναι ένα αυτο­κι­νη­τάκι με ένα ζευ­γα­ράκι που πάνε δια­κο­πές, στα­μα­τάει το αυτο­κι­νη­τάκι, φιλιέ­ται το ζευ­γα­ράκι, ξανα­βά­ζουν το αυτο­κι­νη­τάκι μπροστά και συνε­χί­ζουν… Το βρήκα κατά τύχη σε μια δημο­πρα­σία και το αγόρασα. Μπορώ να σας πω ότι το έψαχνα εδώ και 20 χρόνια! Ενα ακόμα αγα­πη­μένο μου, είναι ένα παι­χνίδι που κατα­σκευά­ζεις ηλε­κτρο­νι­κές κατα­σκευές όπως ραδιό­φωνα, σει­ρή­νες… Το είχα μικρός αυτό το παι­χνίδι και το ξανα­βρήκα μετά από χρόνια, είναι παι­χνίδι του 1970.

Αρα εκτός από αυτά που έχετε συλ­λέ­ξει ή σας χαρί­ζουν για το μουσείο, εξα­κο­λου­θείτε να αγο­ρά­ζετε παι­χνί­δια.

Ναι! Αυτό είναι πάθος. Βέβαια προ­σπαθώ να το περιο­ρίσω, γιατί όλα μας τα χρήματα πηγαί­νουν εκεί!

Παρα­κο­λου­θείτε δημο­πρα­σίες παι­χνι­διών σε Ελλάδα και εξω­τε­ρικό;

Ναι, αλλά όταν θέλεις ελλη­νικά παι­χνί­δια πρέπει να κοι­τά­ξεις στην Ελλάδα, η ανα­ζή­τηση είναι δια­δι­κτυακή, από κοι­νό­τη­τες συλ­λε­κτών. Αφιε­ρώνω πολλές ώρες στην ανα­ζή­τηση.

Τα περισ­σό­τερα χρήματα που έχετε δώσει για να απο­κτή­σετε ένα παι­χνίδι, πόσα είναι;

Πρέπει να φύγει η Jacquelien πρώτα για να σας πω! (Γέλια…). Υπάρχει παι­χνίδι στο Μουσείο που κοστί­ζει ακόμα και 3.000 ευρώ. Tα περισ­σό­τερα χρήματα που έχω πλη­ρώ­σει είναι 2.000 ευρώ.

Ποιο παι­χνίδι είναι αυτό που είναι τόσο ακριβό;

Είναι ένα πολύ μεγάλο παι­χνίδι το οποίο απει­κο­νί­ζει το Ζάππειο και έχει μια κυρία που κρατάει ένα καρο­τσάκι και πηγαί­νει αριστερά-δεξιά και η μια πλευρά έχει ένα καρου­σέλ. Αυτό ήταν καταρ­χάς φτιαγ­μένο στη Γερ­μα­νία αλλά μετά το πήρε μια ελλη­νική εται­ρεία, άλλαξε το θέμα και έφτιαξε το Ζάππειο, με φοβερές ζωγρα­φιές επάνω, όπως ακριβώς στο Ζάππ­πειο. Αυτό θεω­ρεί­ται το πιο σπάνιο παι­χνίδι στην Ελλάδα. Το έχω με το κουτί του, όπως ακριβώς βγήκε, κανείς άλλος δεν το έχει σε αυτή την κατά­σταση.

Στο Μουσείο πόσα παι­χνί­δια εκτί­θε­νται;

Εκτί­θε­νται περίπου 2.500 παι­χνί­δια στις προ­θή­κες και στην αποθήκη έχουμε περίπου άλλες 2.000

Αρα στη συλλογή σας βρί­σκο­νται περίπου 4.500 παι­χνί­δια.

Ναι, εκ των οποίων το 80% είναι ελλη­νικά. Επίσης έχουμε και σχολικά αντι­κεί­μενα παλιά, αυτός είναι ένας άλλος τομέας του Μου­σείου, όπως θρανία, ανα­γνω­στικά, ημε­ρο­λό­για με ζωγρα­φιές…

Το Μουσείο, ξέρω ότι είναι πολυ­χώ­ρος, όπου μπορούν μάλιστα τα παιδιά να συμ­με­τέ­χουν σε δρα­στη­ριό­τη­τες.

Jacquelien Deiman: Μας επι­σκέ­πτο­νται πάρα πολλά σχολεία και μαζί με τα παιδιά κάνουμε χει­ρο­τε­χνίες που μάλιστα φεύ­γο­ντας τις παίρ­νουν μαζί τους, τους δεί­χνουμε πώς τα παιδιά έφτια­χναν παλαιό­τερα μόνα τους παι­χνί­δια… Επίσης υπάρ­χουν πάρα πολλά δια­δρα­στικά παι­χνί­δια που μπορούν να παίξουν τα παιδιά.

Θανάσης Ιωάννου: Τα παιδιά πλέον από 6 έως 7 χρονών ασχο­λού­νται με τα κινητά τηλέ­φωνα. Το βλέ­πουμε όταν έρχο­νται τα σχολεία… Στην αρχή, στα παιδιά φαί­νε­ται πολύ παρά­ξενο το μέρος με όλα αυτά τα παι­χνί­δια, διότι δεν έχουν εμπει­ρίες με κατα­σκευές, κλασικά αυτο­κι­νη­τά­κια… Περισ­σό­τερο ασχο­λού­νται με τα κινητά τους. Οταν φεύγουν όμως, βλέπουν τη διαφορά, έχουν ήδη στη συνεί­δησή τους “απορ­ρί­ψει” το κινητό.

Αυτό που μας λέτε είναι το ελπι­δο­φόρο της υπό­θε­σης… Υπάρ­χουν παιδιά που έρχο­νται και ξανάρ­χο­νται στο Μουσείο;

Ναι, βεβαίως. Θα πρέπει να σας πω ότι στο υπόγειο του μου­σείου υπάρχει game room με φλι­πε­ρά­κια, video games… που τα παιδιά απο­λαμ­βά­νουν αυτό το χώρο.

Ουσια­στικά στο Μουσείο Παι­χνι­διών οι μεγάλοι γίνο­νται παιδιά και τα παιδιά μαθαί­νουν πως ήταν η εποχή για παι­χνί­δια, προ των κινητών τηλε­φώ­νων.

Εχει έρθει κόσμος που πάρα πολλές φορές συγκι­νεί­ται βλέ­πο­ντας τα παι­χνί­δια και τις ανα­μνή­σεις που τους φέρνουν. Εχουμε δει ανθρώ­πους να κλαίνε… Κι αυτό είναι πολύ συγκι­νη­τικό. Αλλά και τα παιδιά μαθαί­νουν πώς ήταν η ζωή με τα πραγ­μα­τικά παι­χνί­δια.

Φαντά­ζο­μαι ότι τώρα στις γιορτές είναι ποιο έντονο το συναί­σθημα…

Ναι, μακάρι να μπο­ρούσε να έρθει κόσμος τώρα στις γιορτές… Δυστυ­χώς όμως είμαστε κλειστά λόγω κορω­νοϊού.

Στις προη­γού­με­νες γιορτές ερχόταν κόσμος;

Jacquelien Deiman: Ναι! Αν λει­τουρ­γού­σαμε φέτος, θεωρώ ότι θα είχαμε περισ­σό­τερο κόσμο σε σχέση με άλλες χρονιές, διότι το Μουσείο γίνεται όλο και πιο γνωστό, αυτό είναι το θετικό. Στο Μουσείο μας μπορεί κανείς να κάνει ταξίδι στο χρόνο και κυριο­λε­κτικά και μετα­φο­ρικά. Τα παι­χνί­δια είναι τοπο­θε­τη­μένα χρο­νο­λο­γικά και παράλ­ληλα σου φέρνουν ανα­μνή­σεις από τα παιδικά σου χρόνια ταξι­δεύ­ο­ντάς σε πίσω στο χρόνο.

Το όνειρό σας γι αυτο το Μουσείο ποιο είναι; Τι σκέ­φτε­στε;

Jacquelien Deiman: Τώρα που είμαστε κλειστά λόγω κορω­νοϊού, επεν­δύ­ουμε χρόνο στο Μουσείο. Για παρά­δειγμα, τώρα φτιά­χνουμε ένα ηλε­κτρικό τρένο με σπι­τά­κια, φτιά­χνουμε και­νού­ριες βιτρί­νες, προ­σθέ­τουμε και­νού­ρια παι­χνί­δια… Εχουμε τόσο μεγάλη φαντα­σία και τόσες πολλές ιδέες, που συνέ­χεια κάτι προ­σθέ­τουμε, δεν στα­μα­τάμε ποτέ!

Θανάσης Ιωάννου: Στο διά­στημα αυτό, κάνουμε μια μικρή επέ­κταση. Αν δεν είχαμε την παν­δη­μία του κορω­νοϊού, για φέτος περι­μέ­ναμε διπλά­σιο κόσμο σε σχέση με πέρυσι…

Η ενα­σχό­ληση με τα παι­χνί­δια πάντως σας κάνει και εσάς πάλι παιδιά.

Jacquelien Deiman: Ναι! Τώρα που φτιά­χνουμε το τρένο και κατα­φέ­ραμε να λει­τουρ­γή­σει, ενθου­σια­στή­καμε σαν μικρά παιδιά.

Site: www.toymuseum.gr