Αποζημίωση στους οικείους Ροδίτη που πέθανε στην απεξάρτηση!

11 χρόνια μετά τον άδικο θάνατο του 30χρονου Ροδίτη Κώστα Σταυ­ρια­νάκη. που κατέ­βαλε επίπονη προ­σπά­θεια να απε­ξαρ­τη­θεί από τα ναρ­κω­τικά σε ιδιω­τική κλινική του Πειραιά, με την εφαρ­μογή μιας αμφι­λε­γό­με­νης, όπως απο­δεί­χθηκε, μεθόδου ήλθε η αστική δικαί­ωση των οικείων του.

Ηταν η έκτη φορά που το αγόρι επι­χει­ρούσε μια μέθοδο απο­το­ξί­νω­σης σε κλινική και ήταν τελικά η μοιραία του. Ο θάνατός του, σύμφωνα με την ιατρο­δι­κα­στική έκθεση οφεί­λε­ται σε καρ­διο­α­να­πνευ­στική ανε­πάρ­κεια συνε­πεία κατα­στο­λής του Κεντρι­κού Νευ­ρι­κού Συστή­μα­τος από τη συνερ­γι­στική δράση πολ­λα­πλών κατα­σταλ­τι­κών ουσιών.

Ο άτυχος Κώστας λίγο πριν μπει στην κλινική πήρε μια τελευ­ταία δόση. Στην κλινική του χορή­γη­σαν επι­πλέον ένα σχήμα γενικής αναισθησίας-καταστολής που απο­δεί­χθηκε μοιραίο. Το θέμα είχε λάβει πανελ­λή­νια διά­σταση με δημο­σιεύ­ματα στην Ελευ­θε­ρο­τυ­πία, την Καθη­με­ρινή κ.α.

Το Τρι­με­λές Εφετείο Πει­ραιώς με την υπ’ αρίθμ. 673/2020 απόφαση που εξέδωσε την 12η Νοεμ­βρίου 2020, έκρινε την υπόθεση τελε­σι­δί­κως και δικαί­ωσε τους Ροδίτες γονείς και την αδελφή του 30χρονου.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης σύμφωνα με την απόφαση έχει ως εξής:

Η πέμπτη των ενα­γο­μέ­νων ανώνυμη εται­ρεία, η οποία ήδη είναι υπό εκκα­θά­ριση, εκμε­ταλ­λευό­ταν στον Πειραιά, ιδιω­τική Μικτή Παθο­λο­γική Κλινική με δύναμη 54 κλινών. Η κλινική δια­φη­μι­ζό­ταν στο δια­δί­κτυο ότι εφαρ­μό­ζει μία μέθοδο απο­το­ξί­νω­σης, η οποία είχε άμεσα απο­τε­λέ­σματα, δίχως εντού­τοις να προσ­διο­ρί­ζε­ται στις εν λόγω δια­φη­μί­σεις επα­κρι­βώς η μέθοδος αυτή.

Μάλιστα, ήδη από το έτος 1997 είχε αιτηθεί προς το Υπουρ­γείο Υγείας-Πρόνοιας, την χορή­γηση άδειας εφαρ­μο­γής πιλο­τι­κού προ­γράμ­μα­τος απο­το­ξί­νω­σης από οπιοειδή με ναλ­τρε­ξόνη, για την οποία, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην αίτηση, η κλινική είχε λάβει το κατ΄ απο­κλει­στι­κό­τητα δικαί­ωμα εφαρ­μο­γής της στην Ελλάδα μετά από συμ­φω­νία με την CITΑ (Center Investigation and Treatment of Addiction).

Κατά την ίδια αίτηση, η μέθοδος αυτή χρη­σι­μο­ποιεί την αντα­γω­νι­στική ουσία ναλ­τρε­ξόνη, και συγκε­κρι­μένα, στον ασθενή χορη­γεί­ται η ουσία κατά τη διάρ­κεια εξάωρης νάρ­κω­σης, κατά την οποία περνά το στε­ρη­τικό σύν­δρομο ανώδυνα και όταν ξυπνή­σει είναι 100% απο­το­ξι­νω­μέ­νος. Εντού­τοις, στην εν λόγω κλινική ουδέ­ποτε χορη­γή­θηκε άδεια προς εφαρ­μογή της εν λόγω μεθόδου. Ωστόσο, η κλινική εφάρ­μοζε παρα­νό­μως τη μέθοδο αυτή.

Ο 30χρονος, ο οποίος διέμενε μόνιμα με την οικο­γέ­νειά του στη Ρόδο, ήδη από ηλικίας 17 ετών έκανε χρήση ναρ­κω­τι­κών ουσιών και δη ηρωίνης και βαρ­βι­του­ρι­κών. Λόγω της εξάρ­τη­σής του, η μητέρα του έχοντας περί το έτος 2002 πλη­ρο­φο­ρη­θεί από το δια­δί­κτυο για την ύπαρξη της κλι­νι­κής και την εφαρ­μο­ζό­μενη σε αυτήν από τον πρώτο των ενα­γο­μέ­νων, ιατρό – παθο­λόγο, μέθοδο απο­το­ξί­νω­σης, ήρθε σε επαφή μαζί του, ο οποίος και την ενη­μέ­ρωσε ότι η μέθοδος είναι ακίν­δυνη, κοστί­ζει 7.000 ευρώ και έχει απο­τε­λέ­σματα άμεσα, ήτοι εντός 24 ωρών.

Κατόπιν αυτού, ο 30χρονος επι­σκέ­φθηκε την κλινική, υπο­βλή­θηκε στη μέθοδο απο­το­ξί­νω­σης, πλην, όμως, μετά από ολι­γό­μηνη διακοπή από τη χρήση ηρωίνης, υπο­τρο­πί­ασε. Αυτό έγινε άλλες τέσ­σε­ρεις φορές, επίσης χωρίς απο­τέ­λε­σμα. Μάλιστα, μετά από κάθε θερα­πεία και για ορι­σμένο χρονικό διά­στημα ελάμ­βανε καθη­με­ρινά ένα δισκίο ναλ­τρε­ξό­νης.

Ειδι­κό­τερα, νοση­λεύ­θηκε στην κλινική προς απο­το­ξί­νωσή πέντε φορές κατά τα έτη 2003-2009. Και μετά την πέμπτη θερα­πεία, ο ανωτέρω, αφού διέκοψε τη χρήση ηρωίνης για ορι­σμένο χρονικό διά­στημα, ακο­λού­θως ξεκί­νησε και πάλι τη χρήση. Το φθι­νό­πωρο του έτους 2009 απο­φά­σισε για ακόμη μια φορά (έκτη) να υπο­βλη­θεί στη θερα­πεία και για το λόγο αυτό, έχοντας προ­γραμ­μα­τι­σμένο ραντε­βού, μετέβη αερο­πο­ρι­κώς στην Αθήνα συνο­δευό­με­νος από τη μητέρα του, το πρωί της 1-10-2009.

Εισήχθη στην κλινική περί ώρα 12:00, δηλώ­νο­ντας ο ίδιος κατά την εισα­γωγή του, ότι έκανε ημε­ρη­σίως χρήση (από τη μύτη) τριών γραμ­μα­ρίων ηρωίνης και 3-4 βαρ­βι­του­ρι­κών χαπιών (xanax), καθώς και ότι είχε κάνει χρήση μισού γραμ­μα­ρίου ηρωίνης το ίδιο πρωί.

Με την εισα­γωγή του, στο ιστο­ρικό ασθε­νούς που συντά­χθηκε και υπο­γρά­φε­ται από ανει­δί­κευτη τότε ιατρό όσον αφορά στην περι­γραφή της αιτιο­λο­γίας εισα­γω­γής, ανε­γράφη ανα­λη­θώς περί της κατά­στα­σης της υγείας του ως αιτιο­λο­γία «Αδυ­να­μία, κατα­βολή, έμετος ΧΕΟ», ενώ, κατά την εισα­γωγή του στην κλινική, δεν εμφά­νιζε κάποιο από τα ανωτέρω συμ­πτώ­ματα.

Υπο­βλή­θηκε στις συνή­θεις εξε­τά­σεις εισα­γω­γής στην κλινική, μεταξύ των οποίων και σε ηλε­κτρο­καρ­διο­γρά­φημα το οποίο δεν έδειξε να εμφα­νί­ζει κάποιο καρ­διο­λο­γικό πρό­βλημα.

Τον εν λόγω ασθενή συνό­δευ­σαν στη ΜΕΘ και περί τις μεση­με­ρια­νές ώρες άρχισε να εμφα­νί­ζει στε­ρη­τικά σύν­δρομα. Αφού του τοπο­θε­τή­θηκε ορός, εκλήθη αναι­σθη­σιο­λό­γος, κατά την άφιξη του οποίου στην κλινική ο ασθενής αντι­με­τώ­πιζε ήδη στε­ρη­τικά σύν­δρομα, ήταν φοβερά διε­γερ­τι­κός και είχε σφίξεις 140 και πίεση 20.

Αφού ο αναι­σθη­σιο­λό­γος τοπο­θέ­τησε και­νούρ­γιο ορό στον ασθενή, έλαβε γνώση του ιστο­ρι­κού του από τον πρώτο των ενα­γο­μέ­νων, ενη­με­ρώ­θηκε ότι το πρωί ο ασθενής είχε κάνει χρήση ηρωίνης, είδε το ηλε­κτρο­καρ­διο­γρά­φημα, το οποίο βρήκε φυσιο­λο­γικό, και άρχισε τη δια­δι­κα­σία της νάρ­κω­σης, προ­κει­μέ­νου να κατευ­νά­σει τα στε­ρη­τικά του σύν­δρομα.

Η δια­δι­κα­σία διήρ­κεσε περίπου 5-6 ώρες έως τις 22:30 της 1-10-2009, οπότε στα­διακά άρχισε να ξυπνά τον ασθενή. Απο­σω­λη­νώ­θηκε και ξύπνησε περί ώρα 23:00, του χορη­γή­θηκε κορ­τι­ζόνη για το οίδημα στον λάρυγγα λόγω της δια­σω­λή­νω­σης, αντιε­με­τικό και aminophylline για να μη κάνει βρογ­χό­σπα­σμο. Αφού ξύπνησε, ο ασθενής σηκώ­θηκε κανο­νικά και τον πήγε στην τουα­λέτα ο ίδιος ο αναι­σθη­σιο­λό­γος, ο οποίος όταν δια­πί­στωσε ότι ο ασθενής ανέπνεε κανο­νικά, φού­σκωνε το στήθος, έβηχε και μιλούσε, απο­χώ­ρησε από την κλινική γύρω στις 12.00 τα μεσά­νυ­χτα, αφή­νο­ντας τον ασθενή στη φρο­ντίδα του θερά­πο­ντος ιατρού – πρώτου των ενα­γο­μέ­νων.

Καθόλο το ανωτέρω χρονικό διά­στημα, η μητέρα του ασθε­νούς, η οποία ήταν παρούσα και σε άλλες ανά­λο­γες δια­δι­κα­σίες, βρι­σκό­ταν έξω από το ειδικό δωμάτιο – ΜΕΘ, στο οποίο ο υιός της υπο­βαλ­λό­ταν στην ανωτέρω δια­δι­κα­σία.

Πλην όμως, ενώ συνήθως περί ώρα 21:00, της ίδιας ημέρας που άρχιζε η ανωτέρω δια­δι­κα­σία πάντα μεση­μέρι, καλού­σαν τους συγ­γε­νείς, ώστε όταν ξυπνή­σουν οι ασθε­νείς, να δουν τους οικεί­ους τους, εκείνο το βράδυ δεν ακο­λου­θή­θηκε η ίδια δια­δι­κα­σία, αλλά περί ώρα 05:30 της 2-10-2009 βγήκαν άλλα δύο νεαρά άτομα που ήταν στην ΜΕΘ και είχαν εισα­χθεί την ίδια ώρα για την ίδια δια­δι­κα­σία, και μετά από 20 λεπτά εξήλθε, σε αντί­θεση με τα άλλα δύο άτομα, υπο­βα­στα­ζό­με­νος, ο οποίος ανα­γνώ­ρισε τη μητέρα του-δεύτερη των ενα­γό­ντων λέγο­ντας «μαμά». Από τη στιγμή που έφθασαν στο δωμάτιο νοση­λείας άρχισε να έχει εμέτους και διαρ­ροϊ­κές κενώ­σεις.

Περί ώρα 09:00 της 2-10-2009 εμφα­νί­σθηκε για πρώτη φορά στο δωμάτιο του ασθε­νούς ο πρώτος των ενα­γο­μέ­νων, για τη συνήθη νοση­λεία. Ο ασθενής συνέ­χισε έως το μεση­μέρι να έχει εμέτους και διαρ­ροϊ­κές κενώ­σεις, ενώ ο πρώτος των ενα­γο­μέ­νων δεν επι­σκέ­φθηκε ξανά τον ασθενή του, απο­χω­ρώ­ντας από την κλινική το μεση­μέρι και αφή­νο­ντας τη φρο­ντίδα όλων των ασθενών στην ανει­δί­κευτη τότε ιατρό.

Οι έμετοι και οι διαρ­ροϊ­κές κενώ­σεις του ασθε­νούς συνε­χί­ζο­νταν, με απο­τέ­λε­σμα περί ώρα 18:00 της 2-10-2009, να του τοπο­θε­τή­σουν πάνες, ενώ η κατά­σταση της υγείας του έβαινε διαρκώς επι­δει­νού­μενη. Μάλιστα, άρχισε να έχει παραι­σθή­σεις και ρίγος και η ίδια ανα­ζή­τησε τον πρώτο των ενα­γο­μέ­νων, ο οποίος όμως δεν ήρθε ποτέ.

Ο ασθενής περί ώρα 20:30 – 21:30 της 2-10-2009, εμφά­νισε αδυ­να­μία, κατα­βολή δυνά­μεων, πυρετό 38,5°C, καθώς και ταχυ­καρ­δία, είχε 120 σφίξεις/λεπτό και, κυρίως, πτώση οξυ­γό­νου στο αίμα (87%). Τότε, η ανει­δί­κευτη ιατρός του χορή­γησε παρα­κε­τα­μόλη για τον πυρετό και ενη­μέ­ρωσε τηλε­φω­νικά τον πρώτο των ενα­γο­μέ­νων. Η πτώση του οξυ­γό­νου και η ταχυ­καρ­δία έκανε τους ιατρούς, και συγκε­κρι­μένα την εφη­με­ρεύ­ουσα ιατρό, τον πρώτο των ενα­γο­μέ­νων και τον πνευ­μο­νο­λόγο να σκε­φτούν το ενδε­χό­μενο λοί­μω­ξης του ανα­πνευ­στι­κού και, κατ΄ εντολή του θερά­πο­ντος, χορη­γή­θη­καν στον ασθενή ουσίες βρογ­χο­δια­σταλ­τι­κές, ενώ του τοπο­θε­τή­θηκε και μάσκα οξυ­γό­νου.

Ο ασθενής εμφά­νισε για λίγο κάποια βελ­τί­ωση και τελικά το ΕΚΑΒ εκλήθη περί ώρα 02:00 της 3-10-2009. Λίγο προ της αφίξεώς του, ο ασθενής έπαθε κάμψη καρ­δια­κής λει­τουρ­γίας και την ώρα που προ­σπα­θούσε η ανωτέρω ανει­δί­κευτη ιατρός να τον υπο­βά­λει σε καρ­διο­α­να­πνευ­στική ανα­ζω­ο­γό­νηση, εμφα­νί­σθη­καν ο θεράπων ιατρός, ο πνευ­μο­νο­λό­γος και ο τεχνι­κός του ΕΚΑΒ, πλην όμως, λίγα λεπτά μετά εξέ­πνευσε, περί ώρα 04:15 της 3-10-2009.

Σημειώ­νε­ται ότι ο πρώτος των ενα­γο­μέ­νων κρίθηκε, ήδη αμε­τα­κλή­τως, από το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο Πει­ραιώς, ότι τέλεσε την πράξη της ανθρω­πο­κτο­νίας από αμέλεια σε βάρος του θανό­ντος, για την οποία και έπαυσε ορι­στικά η ποινική δίωξη λόγω παρα­γρα­φής. Περαι­τέρω, απο­δεί­χθηκε ότι ο πρώτος των ενα­γο­μέ­νων ήταν προ­στη­θείς της πέμπτης των ενα­γο­μέ­νων ανώ­νυ­μης, ήδη σε εκκα­θά­ριση τελού­σας, εται­ρείας.

Το Δικα­στή­ριο έκανε δεκτή την αγωγή εις βάρος του ιατρού και της κλι­νι­κής και ανα­γνω­ρί­ζει ότι υπο­χρε­ού­νται να κατα­βά­λουν, έκαστος εις ολό­κλη­ρον σε έκαστο εκ των πρώτου και δεύ­τε­ρης των ενα­γό­ντων το ποσό των 54.106 ευρώ και στην τρίτη των ενα­γό­ντων το ποσό των 24.956 ευρώ, νοµιµότοκα από την επίδοση της αγωγής.