Πρέπει να καταστρέφονται τα κατασχεμένα εκρηκτικά – Επίκαιρο άρθρο του Γιώργου Γιαννιού

Προς τον κύριο Διευ­θυ­ντή της έγκρι­της εφη­με­ρί­δας, «η δη­μο­κρα­τι­κή της Ρόδου».

Κύριε Διευ­θυ­ντή,

Πα­ρα­κα­λώ για τη δη­μο­σί­ευ­ση της πα­ρα­κά­τω επι­στο­λής μου, με την οποία εκ­φρά­ζω την αγω­νία και τους φό­βους μου, για τον κίν­δυ­νο της απώ­λειας αθώων αν­θρώ­πων, από την έκρη­ξη πο­λε­μι­κού υλι­κού, όπως ανα­γρά­φε­ται στην έγκρι­τη εφη­με­ρί­δα σας, «η δη­μο­κρα­τι­κή της Ρόδου», της Πα­ρα­σκευ­ής 11-9-2020 στη σε­λί­δα 18, σε άρθρο του κυ­ρί­ου Γιάν­νη Σου­λιώ­τη (κα­τα­στρο­φή απο­θη­κευ­μέ­νων εκρη­κτι­κών για να μη γί­νου­με Βη­ρυ­τός).

Διά­βα­σα και ξα­να­διά­βα­σα το συ­γκε­κρι­μέ­νο άρθρο και δεν σας κρύβω ότι, ένιω­σα μια πα­γω­νιά από την αγω­νία και τον φόβο, μήπως το τρα­γι­κό γε­γο­νός στη Βη­ρυ­τό, δεν απέ­χει και πολύ μα­κριά (μα­κά­ρι να μη συμ­βεί ποτέ).

Γιατί, σε αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις, πο­λε­μι­κό υλικό που κα­τά­σχε­ται, δεν κα­τα­στρέ­φε­ται έγκαι­ρα και πα­ρα­μέ­νει προς φύ­λα­ξη, με τον κίν­δυ­νο της έκρη­ξής του;

Όπως τα γε­γο­νό­τα δεί­χνουν, δεν υπάρ­χει ασφα­λής τρό­πος φύ­λα­ξής του.

Γιατί, οι Αρχές-Αρ­μό­διοι (όσοι έχουν σχέση με την υπό­θε­ση κα­τά­σχε­σης του πα­ρα­πά­νω πο­λε­μι­κού υλι­κού) πε­ρί­με­ναν τόσο με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα (ημε­ρο­μη­νία κα­τά­σχε­σης 23 Μαΐου 2017 μέχρι τώρα 3,5 χρό­νια) για να αντι­δρά­σουν, όπως πολύ σωστά αντέ­δρα­σαν τώρα;

Εκτός από το τρα­γι­κό γε­γο­νός στη Βη­ρυ­τό, υπήρ­χε και το τρα­γι­κό όμοιο γε­γο­νός στην Κύπρο (11 Ιου­λί­ου 2011).

Στην με­γά­λη έκρη­ξη του πο­λε­μι­κού υλι­κού στην Κύπρο (πε­ριο­χή Μαρί, Ναυ­τι­κή Βάση, Ευάγ­γε­λος Φλω­ρά­κης), έχα­σαν τη ζωή τους 13 άν­θρω­ποι και τραυ­μα­τί­στη­καν άλλοι 62 (το πο­λε­μι­κό υλικό κρα­τή­θη­κε για φύ­λα­ξη για 1,5 χρόνο).

Μήπως δεν ήταν γνω­στό το γε­γο­νός της Κύ­πρου; Στη συ­νέ­χεια του άρ­θρου, ανα­γρά­φε­ται ότι, το πο­λε­μι­κό υλικό, μετά την κα­τά­σχε­σή του με­τα­φέρ­θη­κε στις πό­λεις, Κα­βά­λα, Σέρ­ρες και Κο­ζά­νη για φύ­λα­ξη.

Ποιος εγ­γυά­ται για τη φύ­λα­ξη του υλι­κού χωρίς τον κίν­δυ­νο έκρη­ξής του;

Το πο­λε­μι­κό υλικό που με­τα­φέρ­θη­κε στην Κρήτη τι έγινε; Πού με­τα­φέρ­θη­κε ο κίν­δυ­νος;

Στο πα­ρα­πά­νω άρθρο, δια­βά­ζω και απορώ.

Πώς είναι δυ­να­τό να γί­νο­νται τόσο ανεύ­θυ­νες προ­τά­σεις, (πρό­τα­ση για ανα­βο­λή της κα­τα­στρο­φής του επι­κίν­δυ­νου πο­λε­μι­κού υλι­κού, μέχρι την ημέρα της δίκης που αφορά βα­σι­κά την κα­τά­σχε­ση πα­ρά­νο­μου φορ­τί­ου) προ­τά­σεις που δεν υπο­λο­γί­ζουν την ύπαρ­ξη του πραγ­μα­τι­κού κιν­δύ­νου έκρη­ξης;

Ο κίν­δυ­νος είναι υπαρ­κτός, ο κίν­δυ­νος δεν κάνει συμ­φω­νία με κα­νέ­ναν για τον χρόνο εκ­δή­λω­σης του κακού.

Και στην Κύπρο έτρε­ξαν μετά από πολ­λές ανα­φο­ρές Αξιω­μα­τι­κών, αλλά απο­δεί­χθη­κε ότι άρ­γη­σαν πολύ.

Κύριε Διευ­θυ­ντή, επι­τρέ­ψε­τέ μου, να ανα­φερ­θώ σε ένα πραγ­μα­τι­κό γε­γο­νός, μικρό σε έκτα­ση αλλά όμοιο και σχε­τι­κό με το θέμα που μας απα­σχο­λεί.

Το 1974 υπη­ρε­τού­σα στην ΚΥΠΡΟ με την Α’ ΜΟΙΡΑ ΚΑ­ΤΑ­ΔΡΟ­ΜΩΝ.

Στις αρχές του Σε­πτέμ­βρη, μετά την παύση των εχθρο­πρα­ξιών, ένα πρω­ι­νό μάς έδω­σαν από το ΓΕΕΦ, δύο Στρα­τιω­τι­κά φορ­τη­γά, γε­μά­τα με πο­λε­μι­κό υλικό για βαρέα όπλα (ΜΑΟ, ΟΛ­ΜΟΥΣ, ΜΠΑ­ΖΟΥ­ΚΑΣ).

Τα φορ­τη­γά πάρ­κα­ραν λίγο μέσα από την εί­σο­δο του Στρα­το­πέ­δου και στην αρι­στε­ρή πλευ­ρά.

Σε κά­ποια στιγ­μή και χωρίς κα­νείς να ξέρει το γιατί, τα πυ­ρο­μα­χι­κά άρ­χι­σαν να εκρή­γνυ­νται.

Δη­μιουρ­γή­θη­κε ένας πα­νι­κός, μια μικρή κό­λα­ση. Ευ­τυ­χώς δεν εί­χα­με θύ­μα­τα γιατί ήμα­σταν σε ανοι­χτό χώρο.

Τα βλή­μα­τα έφευ­γαν μπρο­στά και προς τη δυ­τι­κή πλευ­ρά.

Σε λίγα λεπτά, έφτα­σε και ο Διοι­κη­τής μας, ο Αεί­μνη­στος Ταγ­μα­τάρ­χης ΓΕ­ΩΡ­ΓΙΟΣ ΠΑ­ΠΑ­ΜΕ­ΛΕ­ΤΙΟΥ που με την δυ­να­τή φωνή του μας φώ­να­ξε να μεί­νου­με μα­κριά.

Μαζί με τα δύο φορ­τη­γά, κάηκε και ένα τρίτο.

Στο τρίτο Αυ­το­κί­νη­το, υπήρ­χαν και δύο βα­λί­τσες με τα χρή­μα­τα για την μι­σθο­δο­σία του προ­σω­πι­κού της Μο­νά­δας που μόλις λίγο πριν φέ­ρα­με από το ΓΕΕΦ, ο Αρ­χι­λο­χί­ας Λ. Τσι­λιώ­νης και εγώ.

Ο Διοι­κη­τής αφού έλαβε γνώση είπε, αφή­στε τα χρή­μα­τα να καούν, οι ζωές αξί­ζουν πε­ρισ­σό­τε­ρο.

Αν η πα­ρα­πά­νω έκρη­ξη, συ­νέ­βαι­νε λίγες ώρες νω­ρί­τε­ρα, όταν τα πυ­ρο­μα­χι­κά βρί­σκο­νταν ακόμα στις απο­θή­κες φύ­λα­ξής των ή στους δρό­μους της Πόλης (Λευ­κω­σία) μέχρι να φτά­σουν στη Μο­νά­δα μας, μπο­ρού­με να φα­ντα­στού­με, ίσως το μέ­γε­θος της τρα­γω­δί­ας που θα ακο­λου­θού­σε; Κα­νείς δεν ξέρει.

Εύ­χο­μαι και ελ­πί­ζω οι αρ­μό­διοι να κι­νη­θούν γρή­γο­ρα και η όλη υπό­θε­ση να έχει καλό τέλος.

Με τιμή

Γε­ώρ­γιος Γιαν­νιού