Δεν θα γίνει κατηγορία εις βάρος τριών κατηγορούμενων για κακουργηματική απάτη

Με βού­λευ­μα, που εξέ­δω­σε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, απο­φα­σί­στη­κε να μην γίνει κα­τη­γο­ρία εις βάρος ενός κα­τοί­κου του Βελ­γί­ου και δύο κα­τοί­κων του Πα­ρα­δει­σί­ου για την πράξη της από­πει­ρας απά­της από κοι­νού με πε­ριου­σια­κό όφε­λος ή προ­ξε­νη­θεί­σα ζημία που υπερ­βαί­νει το ποσό των 120.000 ευρώ, πράξη που φέ­ρε­ται να τε­λέ­στη­κε στη Ρόδο εντός του έτους 2015.

Η έρευ­να για την υπό­θε­ση κι­νή­θη­κε τον Ιού­λιο του 2015 μετά την υπο­βο­λή κοι­νής εγκλή­σε­ως από έναν κά­τοι­κο Πα­ρα­δει­σί­ου κι έναν κά­τοι­κο Αυ­στρα­λί­ας εις βάρος των κα­τη­γο­ρού­με­νων.

Οι εγκα­λού­ντες και η δεύ­τε­ρη των κα­τη­γο­ρου­μέ­νων τυγ­χά­νουν αδέλ­φια και ταυ­τό­χρο­να συ­γκλη­ρο­νό­μοι του απο­βιώ­σα­ντος το 2004 πα­τρός τους. Στις 24 Ιου­νί­ου 2015, σε συ­νέ­χεια προ­φο­ρι­κής ει­δο­ποί­η­σης από Δι­κα­στι­κό Επι­με­λη­τή που έλαβε χώρα την προη­γού­με­νη ημέρα, επι­δό­θη­κε Έκ­θε­ση Κα­τά­σχε­σης και Πε­ρί­λη­ψη Κα­τα­σχε­τή­ριας Έκ­θε­σης, δια των οποί­ων οι εγκα­λού­ντες πλη­ρο­φο­ρή­θη­καν, το πρώ­τον σύμ­φω­να με τους ισχυ­ρι­σμούς τους, ότι στις 19 Φε­βρουα­ρί­ου 2015, η αδελ­φή τους είχε πα­ρα­λά­βει εν αγνοία τους για λο­γα­ρια­σμό τους και ει­δι­κό­τε­ρα με την ιδιό­τη­τα της συ­νοί­κου και συ­νερ­γά­τη σε ξε­νο­δο­χείο, αντί­γρα­φο Δια­τα­γής Πλη­ρω­μής του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου με πα­ρα­πό­δας αυτής επι­τα­γή προς εκτέ­λε­ση, δια της οποί­ας ο πρώ­τος κα­τη­γο­ρού­με­νος επέ­σπευ­δε ανα­γκα­στι­κή εκτέ­λε­ση σε βάρος τους, επι­διώ­κο­ντας την εί­σπρα­ξη συ­νο­λι­κού ποσού 240.127,18 € και δη εις ολό­κλη­ρον από έκα­στο των κλη­ρο­νό­μων του πα­τέ­ρα τους, ήτοι απαί­τη­σης έχου­σας ως γε­νε­σιουρ­γό αιτία τρεις συ­ναλ­λαγ­μα­τι­κές εκ­δό­σε­ως του, με ημε­ρο­μη­νί­ες λήξης την 30-9-1993 και 30-9-1994 αντί­στοι­χα, ποσού 9.000.000 δρχ εκά­στη, με απο­δέ­κτρια αμ­φο­τέ­ρων την ξε­νο­δο­χεια­κή εται­ρεία. Στην ανω­τέ­ρω ενέρ­γεια προ­έ­βη σύμ­φω­να με τους εγκα­λού­ντες η δεύ­τε­ρη κα­τη­γο­ρου­μέ­νη, ενώ γνώ­ρι­ζε ότι οι ίδιοι δεν είχαν την πα­ρα­μι­κρή σχέση με το ξε­νο­δο­χείο, ούτε κα­τοι­κού­σαν σε αυτό, τε­λού­σα η ίδια και ο γιος της σε συ­μπαι­γνία με τον κά­τοι­κο του Βελ­γί­ου, προ­κει­μέ­νου ο τε­λευ­ταί­ος να ικα­νο­ποι­η­θεί από την πε­ριου­σία των εγκα­λού­ντων και όχι από την πε­ριου­σία της ξε­νο­δο­χεια­κής εται­ρεί­ας, συμ­φε­ρό­ντων της οι­κο­γέ­νειας. Στη συ­νέ­χεια οι εγκα­λού­ντες εκ­θέ­τουν ότι, ενόσω οι ίδιοι αγνο­ού­σαν την επι­σπευ­δό­με­νη σε βάρος τους ανα­γκα­στι­κή εκτέ­λε­ση, η αδελ­φή τους και ο υιός της έδω­σαν εντο­λή σε δι­κη­γό­ρο της εκλο­γής τους να ασκή­σει ανα­κο­πή και αί­τη­ση ανα­στο­λής κατά της ανω­τέ­ρω δια­τα­γής πλη­ρω­μής και κατά της επι­τα­γής προς εκτέ­λε­ση, εμ­φα­νί­ζο­ντας στα δι­κό­γρα­φα ως ανα­κό­πτο­ντες- αι­τού­ντες την εται­ρεία, την δεύ­τε­ρη κα­τη­γο­ρου­μέ­νη, τον έτερο αδελ­φό τους και τον πρώτο εγκα­λού­ντα, εν αγνοία του τε­λευ­ταί­ου και χωρίς τη συ­ναί­νε­σή του, πα­ρα­λεί­πο­ντας όμως τον δεύ­τε­ρο εγκα­λού­ντα.

Ανα­φέ­ρουν ακόμη ότι ο δι­κη­γό­ρος άσκη­σε πράγ­μα­τι την ανα­κο­πή κατά της δια­τα­γής πλη­ρω­μής και της επι­τα­γής προς εκτέ­λε­ση ανα­κο­πή την οποία όμως οι ίδιοι θε­ω­ρούν προ­σχη­μα­τι­κή, με σκοπό τη συ­γκά­λυ­ψη της αλη­θούς πρό­θε­σης των κα­τη­γο­ρού­με­νων.

Στο δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο έκρι­νε ότι ο πρώ­τος ου­δε­μία πράξη εξα­πά­τη­σης τέ­λε­σε κατά τον επί­δι­κο χρόνο, αφού ουδέν ψευ­δές προ­κύ­πτει ότι πα­ρέ­στη­σε σε οποιον­δή­πο­τε, ούτε άλ­λω­στε φαί­νε­ται να απέ­κρυ­ψε ή να πα­ρα­σιώ­πη­σε κά­ποιο γε­γο­νός που γνώ­ρι­ζε και που όφει­λε να είχε γνω­στο­ποι­ή­σει σε κά­ποιον από τους εγκα­λού­ντες ή σε άλλο εμπλε­κό­με­νο πρό­σω­πο, πε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου και του δι­κα­στι­κού επι­με­λη­τή. Επι­πλέ­ον διότι ου­δε­μία έν­δει­ξη υπάρ­χει περί πα­ρα­νό­μου χα­ρα­κτή­ρα του σκο­πού­με­νου από τον ίδιο πε­ριου­σια­κού οφέ­λους. Πε­ραι­τέ­ρω, ανα­φο­ρι­κά με τυχόν διά­πρα­ξη του διε­ρευ­νώ­με­νου εγκλή­μα­τος από τους λοι­πούς κα­τη­γο­ρου­μέ­νους, κρί­θη­κε ότι ελ­λεί­πουν οι σχε­τι­κές προς τούτο εν­δεί­ξεις. Ει­δι­κό­τε­ρα, κα­θί­στα­ται εξαι­ρε­τι­κά αμ­φί­βο­λο το εάν οι εγκα­λού­ντες πράγ­μα­τι αγνο­ού­σαν τις γε­νό­με­νες προς αυ­τούς επι­δό­σεις της δια­τα­γής πλη­ρω­μής από το Δι­κα­στι­κό Επι­με­λη­τή ή αν αντί­θε­τα γνώ­ρι­ζαν και απο­δέ­χο­νταν το γε­γο­νός ότι η δεύ­τε­ρη κα­τη­γο­ρου­μέ­νη πα­ρέ­λα­βε τα προ­ο­ρι­ζό­με­να για αυ­τούς έγ­γρα­φα κα­τό­πιν προη­γού­με­νης συ­νεν­νό­η­σης με εκεί­νους και με σκοπό να ανα­λά­βει εκεί­νη και ο τρί­τος κα­τη­γο­ρού­με­νος το βάρος και την ευ­θύ­νη της δι­κο­νο­μι­κής άμυ­νας ένα­ντι του κά­τοι­κου της αλ­λο­δα­πής. Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε ο δι­κη­γό­ρος κ. Δήμος Μου­τά­φης.