Αν σοβαρευτούμε λίγο…

Αγρίεψε ο κόσμος, αγρί­ε­ψαν οι καιροί, και τα κανάλια, ως οφεί­λουν, μεγε­θύ­νουν πολ­λα­πλα­σίως την αγριό­τητα. η πραγ­μα­τική «ασύμ­με­τρη απειλή» τις τελευ­ταίες μέρες, που προ­κα­λεί βαθύ χάσμα στην κοι­νω­νία και ενερ­γο­ποιεί ρατσι­στικά αντα­να­κλα­στικά, προ­έρ­χε­ται κυρίως από μεγάλα μέσα ενη­μέ­ρω­σης αλλά και από τη συστη­μα­τική δια­σπορά ψευδών ειδή­σεων στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης. Ακραίες απόψεις και συμπε­ρι­φο­ρές ένθεν κακεί­θεν απο­προ­σα­να­το­λί­ζουν και τελικώς καλύ­πτουν το κρίσιμο θέμα του προ­σφυ­γι­κού – μετα­να­στευ­τι­κού. Αν σοβα­ρευ­τούμε λίγο όλοι ίσως να δούμε επι­τέ­λους το φεγγάρι και στα­μα­τή­σουμε να κοι­τά­ζουμε το δάχτυλο. Να μην δικαιώ­νουμε συνεχώς όσους υπο­στη­ρί­ζουν πως στην χώρα μας common sense is not so common Με τη νέα κρίση που έχει προ­κύ­ψει στο προσφυγικό-μεταναστευτικό εκείνο που προέχει αυτές τις μέρες από τους δημο­σιο­γρά­φους είναι τα ρεπορ­τάζ και λιγό­τερο οι ανα­λύ­σεις. Κυρίως γιατί πρώτα χρειά­ζε­ται η ενη­μέ­ρωση από τα πεδία της έντασης, με ψυχραι­μία, χωρίς ιαχές, λες και έχουμε ένα νέο Έπος του ’40  και χωρίς υπερ­βο­λές σε σημείο που νομί­ζεις ότι έχουμε καθυ­στε­ρή­σει να βάλουμε παλά­σκες και κράνη..