Τι απομένει;

Μολο­νότι δεν είχε απο­δει­χθεί το σενάριο της σεξουα­λι­κής κακο­ποί­η­σης, κοινώς ευαί­σθη­της είδησης, ούτε υπήρξε επίσημο πόρισμα, πάρα πολλά ΜΜΕ μετέ­φε­ραν την είδηση με ανα­φο­ρές σε «σοκ», «φρίκη που επι­βε­βαιώ­θηκε» κλπ. Τώρα που απο­δεί­χτηκε επίσημα ότι το βρέφος δεν έχει κακο­ποι­η­θεί σεξουα­λικά τι απο­μέ­νει; Ενας ιατρο­δι­κα­στής που ανα­ζη­τώ­ντας λίγα λεπτά δημο­σιό­τη­τας θα βιαστεί να βγάλει συμπε­ρά­σματα για την επόμενη υπόθεση, πολλοί δημο­σιο­γρά­φοι έτοιμοι να βγάλουν ετυ­μη­γο­ρίες για τα επόμενα θύματα που θα βρεθούν μπροστά τους, ένας όχλος στα social media να φωνάζει «κρε­μά­στε τους», «κάψτε τους»… Και η ζωή θα συνε­χί­ζε­ται κανο­νικά. Οι γεί­το­νες θα κοιτάνε καχύ­πο­πτα τους γονείς, πολλοί θα ενι­σχύ­σουν τις βεβαιό­τη­τές τους γι’ αυτούς ( και για άλλους) που ήρθαν να μαγα­ρί­σουν τα χρηστά μας ήθη, να αλλοιώ­σουν τον  πολι­τι­σμό μας και όλα θα είναι και πάλι υπέροχα… Διέ­συ­ραν ανθρώ­πους κατα­τρεγ­μέ­νους (δυο χρόνια στη  Μόρια ήταν  μέχρι να εγκρι­θεί η αίτηση ασύλου) με άρρωστο μωρό, δεν τους ένοιαζε αν ήταν αλήθεια, αν όντως το μωράκι ήταν άρρωστο όπως έλεγε ο πατέρας του. Οχι, αυτοί ήξεραν καλύ­τερα! Ενα ολό­κληρο σύστημα ανθρω­πο­φα­γίας να κάνει τον πόνο των γονιών περισ­σό­τερο αβά­στα­χτο. Και τώρα ποια από τα “κοράκια”  θα ζητή­σουν συγνώμη από τους δύο αυτούς γονείς,  που όχι μόνο έχασαν το παιδί τους, όχι μόνο είχαν να δια­χει­ρι­στούν τον πόνο τους, αλλά στή­θη­καν στα έξι μέτρα του κανι­βα­λι­σμού; Τι άλλο απο­μέ­νει; Η αξιο­πρέ­πεια του πατέρα, ο οποίος μετά από όλον αυτό το δια­συρμό στην πιο δύσκολη στιγμή ενός γονιού, είπε απλά «Ενα συγ­γνώμη αρκεί»…