Αύριο 11:00 στον ιερό ναό των Ταξιαρχών το τελευταίο αντίο στον Παναγιώτη Χαμουζά

Από την οικο­γέ­νεια του Πανα­γιώτη Χαμουζά ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Με βαθιά οδύνη ανα­κοι­νώ­νουμε την απώλεια του λατρευ­τού μας συζύγου, πατέρα, αδελφού, θείου και παππού, Πανα­γιώτη Χαμουζά του Ανα­στα­σίου. Η εξόδιος ακο­λου­θία θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί στον Ιερό Ναό Ταξιαρ­χών (κοι­μη­τη­ρίου) την Παρα­σκευή 30 οκτω­βρίου 2026 και ώρα 11:00 π.μ.

Η σύζυγος : Ντίνα ,τα παιδιά: Τάσος- Σοφία Νάνσυ, η αδελφή: Βασι­λεία, τα ανίψια, τα εγγόνια και οι λοιποί συγ­γε­νείς.

Παρά­κληση της οικο­γέ­νειας αντί στε­φά­νων, όσοι επι­θυ­μούν, να προ­σφέ­ρουν δωρεά υπέρ του Συλ­λό­γου “ΦΛΟΓΑ” .

Το βιο­γρα­φικό του 

Ο Πανα­γιώ­της Χαμου­ζάς γεν­νή­θηκε το 1934 στις Φάνες της Ρόδου. Ακο­λού­θησε σπουδές Κλα­σι­κής Φιλο­λο­γίας στη Φιλο­σο­φική Σχολή του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών και αφιέ­ρωσε τη ζωή του στην εκπαί­δευση, υπη­ρε­τώ­ντας επί σειρά ετών σε σχολεία και εκπαι­δευ­τι­κές δομές της Δωδε­κα­νή­σου.

Ξεκί­νησε τη διδα­κτική του πορεία στο Νικη­φό­ρειο Γυμνά­σιο Καλύ­μνου, στο Πανορ­μί­τειο Γυμνά­σιο Σύμης και στο Γυμνά­σιο Αρχαγ­γέ­λου Ρόδου. Στη συνέ­χεια ανέλαβε θέσεις ευθύνης, ως Γυμνα­σιάρ­χης στο Γυμνά­σιο Ιαλυσού και στο Εσπε­ρινό Γυμνά­σιο Ρόδου, ως Προϊ­στά­με­νος Μέσης Εκπαί­δευ­σης Δωδε­κα­νή­σου και ως Λυκειάρ­χης στο Βενε­τό­κλειο Λύκειο Ρόδου. Κέρδισε την εκτί­μηση και την αγάπη των μαθητών του, αφή­νο­ντας ανε­ξί­τη­λες ανα­μνή­σεις σε όσους γνώ­ρι­σαν τη διδα­σκα­λία και την προ­σω­πι­κό­τητά του.

Με στέρεη φιλο­λο­γική συγκρό­τηση και βαθιά γνώση των κλα­σι­κών γραμ­μά­των, ασχο­λή­θηκε ιδιαί­τερα με τις πρω­το­γε­νείς πηγές της αρχαίας ελλη­νι­κής γλώσσας και γραμ­μα­τείας. Η επι­στη­μο­νική του κατάρ­τιση, η πνευ­μα­τική του καλ­λιέρ­γεια και η αφο­σί­ωσή του στον ελλη­νικό λόγο σφρά­γι­σαν την εκπαι­δευ­τική και συγ­γρα­φική του πορεία. Το φιλο­λο­γικό και πνευ­μα­τικό του απο­τύ­πωμα παρέ­μεινε έντονο στη Δωδε­κά­νησο, μέσα από τη διδα­σκα­λία, τη μελέτη και τη σταθερή συμβολή του στη δια­τή­ρηση της ελλη­νι­κής γραμ­μα­τεια­κής παρά­δο­σης.

Η δρα­στη­ριό­τητά του εκτει­νό­ταν πέρα από τα σχολικά καθή­κο­ντα. Διε­τέ­λεσε Πρό­ε­δρος της Ε.Λ.Μ.Ε. Δωδε­κα­νή­σου και συμ­με­τείχε στα όργανα της Εται­ρείας Ροδια­κών Μελετών (ΕΡΜΕ), της Ροδια­κής Λέσχης και της Στέγης Γραμ­μά­των και Τεχνών Δωδε­κα­νή­σου, συμ­βάλ­λο­ντας ενεργά στην πνευ­μα­τική και πολι­τι­στική ζωή του τόπου. Δίδαξε, ακόμη, στην Παι­δα­γω­γική Ακα­δη­μία Ρόδου, όπου συνέ­ταξε για τους σπου­δα­στές τις Σημειώ­σεις Ιστο­ρίας της Ελλη­νι­κής Γλώσσας. Στη Σχολή Ξεναγών Ρόδου προ­σέ­φερε αντί­στοιχο εκπαι­δευ­τικό υλικό με τις Σημειώ­σεις Ιστο­ρίας της Νεω­τέ­ρας Ελλάδος.

Παράλ­ληλα, ανέ­πτυξε πλούσια συγ­γρα­φική και πνευ­μα­τική δράση. Άρθρα, στο­χα­σμοί και κρι­τι­κές του δημο­σιεύ­τη­καν σε εφη­με­ρί­δες και περιο­δικά, ενώ οι δια­λέ­ξεις και οι παρου­σιά­σεις ποι­η­τι­κών συλ­λο­γών του μαρ­τυ­ρούν τη σταθερή συμ­με­τοχή του στον δημόσιο πνευ­μα­τικό διάλογο. Το 2006 εξέδωσε τις Επι­λο­γές Πνευ­μα­τι­κής Κατά­θε­σης. Έναν χρόνο αργό­τερα επι­με­λή­θηκε γλωσ­σικά και ετυ­μο­λο­γικά το βιβλίο Φάνες και τοπική διά­λε­κτος, συμ­βάλ­λο­ντας ουσια­στικά στην κατα­γραφή και τη μελέτη της τοπικής γλωσ­σι­κής παρά­δο­σης.

Η αγάπη του για τη γενέ­τειρά του κατέ­λαβε ξεχω­ρι­στή θέση στη συγ­γρα­φική του δημιουρ­γία. Με το έργο Το χωριό μας, Φάνες, γη πατρική (2008) και το Αφιέ­ρωμα στο χωριό Φάνες (2011), ανέ­δειξε την ιστο­ρική δια­δρομή, τις παρα­δό­σεις και την πολι­τι­στική ταυ­τό­τητα του χωριού του. Με τις κατα­γρα­φές αυτές συνέ­βαλε στη δια­φύ­λαξη της τοπικής ιστο­ρι­κής μνήμης και στη μετα­βί­βαση της πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς στις νεό­τε­ρες γενιές.

Τον Σεπτέμ­βριο του 2022, οι συντο­πί­τες του στις Φάνες τον τίμησαν στο πλαίσιο εκδή­λω­σης για τα απο­κα­λυ­πτή­ρια του Μνη­μείου Φανών. Η τιμη­τική αυτή ανα­γνώ­ριση ανέ­δειξε τη μακρό­χρονη προ­σφορά του στην εκπαί­δευση και τη συμβολή του στη μελέτη, την κατα­γραφή και τη δια­τή­ρηση της ιστο­ρι­κής μνήμης.

Η ζωή και το έργο του Πανα­γιώτη Χαμουζά απο­τε­λούν μέρος της εκπαι­δευ­τι­κής και πνευ­μα­τι­κής ιστο­ρίας της Δωδε­κα­νή­σου. Η μνήμη του συν­δέ­ε­ται με γενιές μαθητών που αγά­πη­σαν τον δάσκαλό τους, με συνα­δέλ­φους που εκτί­μη­σαν την προ­σφορά του και με έναν τόπο που τίμησε μέσα από τη γνώση, τη γραφή και την αφο­σί­ωσή του. Το απο­τύ­πωμά του παρα­μέ­νει ζωντανό στη γλώσσα, στην παιδεία και στη συλ­λο­γική μνήμη των Φανών και της Ρόδου.