Παρασκευάς Γιάννης: “Δυο λόγια από καρδιάς για το Σίμο Παρασκευά”

Δεν υπάρχει τίποτα πιο βέβαιο από του θανάτου τον ερχομό.

Της γέν­νη­σης μας η ώρα δια­βα­τή­ριο του δικού του ερχομού γίνεται.

Το άγγελμα του ξαφ­νιά­ζει, πρόξενο συναι­σθη­μά­των πολ­λα­πλών γίνεται, συναι­σθή­ματα πόνου, θλίψης, συμπό­νιας και το μυαλό του καθενός με μύριες τόσες σκέψεις γεμίζει.

Το φθαρτό της φύσης μας, το πρό­σκαιρο της ζωής, την ματαιό­τητα του κόσμου τούτου, στο μυαλό στρο­βι­λί­ζο­νται και για λίγες στιγμές, στων πεπραγ­μέ­νων την αξιο­λό­γηση οδη­γού­μεθα και ύστερα από λίγο στα δικά μας χανό­μα­στε.

Δύσκολη του θανάτου η αποδοχή, πιο δύσκολη κάθε φορά για αυτούς, που για κάποιον δικό τους άνθρωπο την πόρτα του κτυπά.

Συναι­σθή­ματα πολ­λα­πλά του φίλου Σίμου Παρα­σκευά ο θάνατος σε πολλούς δημιούρ­γησε.

Συντο­πί­της που της ζωής του το πέρασμα σε τούτο το νησί, σε αυτή την πόλη, αδιά­φορο και άχρωμο δεν ήταν.

Ζωντά­νια που από μέσα του αυθόρ­μητα ξεχυ­νό­ταν, των μικρών και καθη­με­ρι­νών, των μεγάλων και των ουσια­στι­κών εραστής, με πάθος τη ζωή αγάπησε και η ζωή απλό­χερα του το αντα­πό­δωσε.

Με τον τρόπο τον δικό του τον ξεχω­ρι­στό και μερικές φορές ιδιόρ­ρυθμο, την δική του σφρα­γίδα άφησε, στην Ροδιακή κοι­νω­νία και τον τόπο.

Με θετική, έντονη και παρα­γω­γική παρου­σία στα κοινά, λάτρευε το τόπο του, βαθιά μέσα του πίστευε, πως άλλος τόπος δεν υπάρχει πιο όμορφος, εύκολα τον θυμό και την στε­να­χώ­ρια του εκδή­λωνε, για λάθη και παρα­λεί­ψεις.

Του κεφιού και της χαράς προ­σω­πο­ποί­ηση, στις συντρο­φιές που βρι­σκό­ταν, φίλος της κου­βέ­ντας της χαλαρής και σοβαρής.

Συνά­δελ­φος καλός με τους συνα­δέλ­φους του, φίλος με τους φίλους του και συνερ­γά­της ειλι­κρι­νής στο κόμμα του, στους συλ­λό­γους, Επι­με­λη­τή­ριο, Νομαρ­χιακό Συμ­βού­λιο.

Στην μνήμη μου ανε­ξί­τηλα χαραγ­μέ­νες μένουν οι στιγμές των κοινών συμ­φω­νιών, για ότι επω­φε­λές και σωστό για τον τόπο.

Ποτέ εμπόδιο δεν στά­θη­καν οι δια­φο­ρε­τι­κές πολι­τι­κές μας τοπο­θε­τή­σεις και οι κομ­μα­τι­κές μας εντά­ξεις.

Σε πολλούς θα λείψεις φίλε Σίμο, μα πιο πολύ στην οικο­γέ­νεια σου και σίγουρα θα νοιώ­θεις εκεί ψηλά που βρί­σκε­σαι καλά, όταν βλέπεις, ότι και άλλοι πολλοί, το δικό σου παρά­δειγμα ακο­λου­θούν και τον τόπο μας αγαπούν.

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος 29/1/2020