Δημήτρης Γάκης: «Η Αριστερά της σύγχρονης εποχής είναι πλειοψηφική κοινωνική ιδεολογία»

Ο τέως βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Γάκης, σε συνέ­ντευξή του στο Αιγαίο TV δήλωσε:

Για την Προ­ο­δευ­τική Συμ­μα­χία και τη σχέση της με τη ριζο­σπα­στική Αρι­στερά:

Το ΠΑΣΟΚ ρίζωσε σε μια περίοδο όπου οι συν­θή­κες ήταν κατάλ­λη­λες γι’ αυτό. Είχε βέβαια και έναν μεγάλο ηγέτη, που συνε­τέ­λεσε στο να το κατα­φέ­ρει. Υπάρ­χουν ακόμη άνθρω­ποι, που εμπνέ­ο­νται από ιδέες εκείνης της εποχής. Το δια­πι­στώ­σαμε στην πρό­σφατη εκδή­λωση παρου­σί­α­σης του βιβλίου του πρώην νομάρχη και βου­λευτή του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Παρα­σκευά με τίτλο «Τλη­πό­λε­μος Ροδίων αρχη­γέ­της», όπου πρώην στελέχη του ΠΑΣΟΚ εκφρά­στη­καν με πάθος για τα επι­τεύγ­ματα και την ιδε­ο­λο­γία εκείνης της περιό­δου. Είναι, πάντως, όπως και να έχει, θέματα που έχουν ενδια­φέ­ρον και για μας τους αρι­στε­ρούς.

Οι κεντρώες δυνά­μεις ήταν, άλλωστε, παρα­δο­σιακά στη Χώρα μας η μεγάλη δύναμη που καθό­ριζε τα πράγ­ματα και αργό­τερα, ο σοσια­λι­στι­κός χώρος, που εκπρο­σω­πού­νταν από το ΠΑΣΟΚ, πήρε αυτή τη θέση. Μια σύγ­χρονη Αρι­στερά δεν πρέπει να είναι ξεκομ­μένη από αυτές τις δυνά­μεις. Πρέπει λοιπόν να υπάρξει μια όσμωση της ριζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς με τις σοσια­λι­στι­κές δυνά­μεις και τον προ­ο­δευ­τικό Δημο­κρα­τικό χώρο, που είναι μεγάλος. Σε όλες τις συγκε­ντρώ­σεις που έγιναν, και εδώ στα Δωδε­κά­νησα, ήταν πολύ δυνα­μική η συμ­με­τοχή και η διάθεση του κόσμου να στη­ρί­ξει αυτήν την προ­σπά­θεια.

Μια πανελ­λα­δική προσπάθεια-εξόρμηση έχει στόχο να συσπει­ρω­θούν αυτές οι δυνά­μεις και να εγγρα­φούν νέα μέλη, έτσι ώστε να υπάρξει μια αντι­στοί­χιση των οργα­νω­μέ­νων δυνά­μεων του ΣΥΡΙΖΑ με την κοι­νω­νική του απεύ­θυνση. Θα γίνει πιθανόν λίγο πριν το Συνέ­δριο. Κυρίως, η προ­σέγ­γιση δεν πρέπει να παρα­μεί­νει στο επίπεδο των ατόμων αλλά κυρίως πρέπει να γίνει σε επίπεδο πολι­τι­κής, ιδε­ο­λο­γίας και στρα­τη­γι­κής.

Για το προσφυγικό-μεταναστευτικό:

Το προ­σφυ­γικό είναι ένα μεγάλο πρό­βλημα και απο­τε­λεί επι­πο­λαιό­τητα να λέει κανείς ότι ανα­κά­λυψε τη λύση. Η αντι­με­τώ­πισή του πρέπει να κινεί­ται σε δύο επίπεδα. Αφενός, αντι­με­τώ­πιση του ζητή­μα­τος μέχρι την είσοδο των προσφύγων-μεταναστών και αφε­τέ­ρου απά­ντηση στο τι κάνουμε αφού μπουν και μετά. Το πρώτο έχει να κάνει με την καλύ­τερη φύλαξη των συνόρων. Απο­δει­κνύ­ε­ται, ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ότι η φύλαξη των θαλάσ­σιων συνόρων είναι μια ιδιαί­τερα δύσκολη υπόθεση. Όταν το λέγαμε τότε, πολλοί – ανάμεσά τους και τοπικοί παρά­γο­ντες – μας λοι­δο­ρού­σαν ότι δεν θέλουμε να φυλάμε τα σύνορα. Σήμερα όμως οι ροές έχουν τρι­πλα­σια­στεί, πράγμα που απο­δει­κνύει ότι τα σύνορα φυλάσ­σο­νται πλημ­με­λώς σε σχέση με ό, τι συνέ­βαινε επί κυβερ­νή­σεως ΣΥΡΙΖΑ.

Από την άλλη δια­φω­νούμε με τις κλει­στές δομές, γιατί αυτό σημαί­νει ότι έχεις φυλα­κι­σμέ­νους ανθρώ­πους που δεν ξέρουν αν θα πρέπει να φύγουν ή όχι. Είναι όχι μόνο αντι-ανθρωπιστικό αλλά αντί­θετο με το διεθνές δίκαιο κάτι τέτοιο. Το πρό­βλημα είναι τερά­στιο και γι’ αυτό η «εργα­λειο­ποί­ησή» του από τον Ερντο­γάν είναι το μεγάλο του όπλο με το οποίο απειλεί όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και όλη την Ευρώπη. Το πρό­βλημα είναι ότι η Ε.Ε. δεν είναι συνεπής στην απο­τε­λε­σμα­τική δια­χεί­ριση του προ­σφυ­γι­κού. Με μια κοντό­φθαλμη οπτική, προ­σπα­θεί να δημιουρ­γή­σει φραγ­μούς, μέχρι να φτάσει το πρό­βλημα στην πόρτα της. Εφόσον τα σύνορα της Χώρας μας με τους βόρειους γεί­το­νες έχουν κλείσει, όποιος εισέλ­θει εγκλω­βί­ζε­ται εδώ, ή θα ακο­λου­θή­σει τους παρά­νο­μους και πανά­κρι­βους δρόμους εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται και ελέγ­χουν οι δια­κι­νη­τές. Πρέπει λοιπόν να βρεθεί ένας τρόπος να ισορ­ρο­πή­σει το όλο πρό­βλημα. Όλοι έχουν κατα­λά­βει ότι η αντι­με­τώ­πιση του προ­σφυ­γι­κού από την παρούσα κυβέρ­νηση (με την κατάρ­γηση του Υπουρ­γείου Μετα­να­στευ­τι­κής Πολι­τι­κής, που τώρα επα­νι­δρύει) ήταν εξαρχής λάθος. Τα λάθη όμως στην πολι­τική κοστί­ζουν. Και αυτό φαί­νε­ται από την εικόνα που βλέ­πουμε στα τρία μεγάλα ελλη­νικά νησιά, Χίο, Σάμο, Λέσβο. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό ότι το hot spot στην Κω πέρυσι τέτοια εποχή φιλο­ξε­νούσε γύρω στα 780 άτομα και φέτος είναι 3.800. Η αύξηση του αριθμού εισόδου είναι τερά­στια και αντι­με­τω­πί­ζε­ται με τις ήδη υπάρ­χου­σες δομές. Δεν μπορείς να δαι­μο­νο­ποιείς το πρό­βλημα. Κάποια στιγμή την πολι­τική εκμε­τάλ­λευση θα την βρεις μπροστά σου, όπως συμ­βαί­νει τώρα.

Για τον εκλο­γικό νόμο:

Αρχή μας είναι ότι θα πρέπει να σεβό­μα­στε τη θέληση του Ελλη­νι­κού λαού. Στη συνέ­χεια όμως, θα πρέπει οι ίδιοι οι αντι­πρό­σω­ποι να ασχο­λη­θούν με την ανα­ζή­τηση συγκλί­σεων σε προ­γράμ­ματα και πολι­τι­κές, έτσι ώστε να δημιουρ­γη­θεί μια κυβέρ­νηση που θα έχει την εμπι­στο­σύνη της Ελλη­νι­κής Βουλής. Άρα ο εκλο­γι­κός νόμος πρέπει να είναι η απλή ανα­λο­γική, για να μπορεί να εκπρο­σω­πεί­ται η λαϊκή βούληση. Αλλά από εκεί και μετά αυτό δεν θα πρέπει να απο­τε­λεί ανα­σταλ­τικό παρά­γο­ντα στη δημιουρ­γία συνερ­γα­σιών και σύν­θε­σης απόψεων, που θα δώσει λύσεις στην Κυβέρ­νηση της Χώρας. Την περίοδο ’12-’16, κυβερ­νή­σεις πολυ­κομ­μα­τι­κές δημιούρ­γη­σαν μια κουλ­τούρα συνερ­γα­σιών. Το εκλο­γικό σύστημα, αντί­θετα, που ειση­γεί­ται η σημε­ρινή κυβέρ­νηση είναι ένας εκτρω­μα­τι­κός εκλο­γι­κός

νόμος και περι­λαμ­βά­νει μια διάταξη η οποία είναι εξω­φρε­νική και όλοι συμ­φω­νούν σε αυτό: Την άρνηση να δώσει το εκλο­γικό bonus σε συνα­σπι­σμό κομ­μά­των. Αυτό είναι ένα πλήγμα όχι μόνο στη δημιουρ­γία συμ­μα­χι­κών αλλά και εν γένει ισχυρών και στα­θε­ρών κυβερ­νή­σεων. Το πόσο αντι­δη­μο­κρα­τικό είναι το μέτρο αυτό μπορεί να φανεί αν ανα­λο­γι­στούμε ότι ένα κόμμα με 30% μπορεί να σχη­μα­τί­σει κυβέρ­νηση, κόντρα σε ένα συνερ­γα­ζό­μενο συνα­σπι­σμό κομ­μά­των, που συγκε­ντρώ­νει το 60%. Είναι αντι­συ­νταγ­μα­τικό μέτρο και θα εκπέσει.

Για την Παιδεία:

Στο θέμα των κολ­λε­γίων, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέ­θεσε πρόταση αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας και ζήτησε ονο­μα­στική ψηφο­φο­ρία. Η πολι­τική της κυβέρ­νη­σης είναι μια τερά­στια προ­σβολή προς τη δια­δι­κα­σία της Εκπαί­δευ­σης συνο­λικά. Γιατί αφενός, ισχυ­ρί­ζε­ται ότι θα επα­να­φέ­ρει τη βάση του «10» και από την άλλη, δίνει τη δυνα­τό­τητα στα ιδιω­τικά κολ­λέ­για, τα οποία δεν έχουν καμιά δια­δι­κα­σία επι­λο­γής των σπου­δα­στών τους, να μπορούν οι από­φοι­τοί τους να διο­ρί­ζο­νται ως εκπαι­δευ­τι­κοί. Αυτό δεν αφορά μόνο τις επαγ­γελ­μα­τι­κές τάξεις/ακα­δη­μαϊκή κοι­νό­τητα που θίγο­νται (εκπαιδευτικοί-φοιτητές). Αφορά όλες τις ελλη­νι­κές οικο­γέ­νειες, όλους εκεί­νους που με κόπους και θυσίες μόρ­φω­σαν τα παιδιά τους και πλη­ρο­φο­ρού­νται τώρα ότι θα μπο­ρού­σαν να έχουν έναν ισότιμο τίτλο σπουδών μέσα από ιδιω­τικά κολ­λέ­για. Είναι κατάρ­γηση από την πίσω πόρτα του «άρθρου 16», γιατί η ΝΔ έχει βάλει σκοπό της να δώσει τη δυνα­τό­τητα να σπου­δά­σουν όσοι έχουν την οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα και να την στε­ρή­σει από τους πιο αδύ­να­μους οικο­νο­μικά. Τόσο η ΕΕ όσο και το ΔΙΚΑΤΣΑ έχουν χαρα­κτη­ρί­σει παρά­νομη αυτήν τη δια­δι­κα­σία και η υπουρ­γός δεν μιλάει για να υπε­ρα­σπι­στεί την τρο­πο­λο­γία που κατα­θέ­τει στη Βουλή. Γνωρίζω ότι δεν είναι εύκολο να δια­φο­ρο­ποιεί­ται ένας βου­λευ­τής από την πολι­τική που υλο­ποιεί η Κυβέρ­νησή του. Είναι κατα­νοητό, γιατί πρέπει να σταθ­μί­ζει κάθε φορά ποιο είναι το μείζον και ποιο το έλασσον. Πιστεύω στ’ αλήθεια, ότι κανένας πανε­πι­στη­μια­κός, δεν θα συμ­φω­νούσε με μια τέτοια διάταξη.

***

Το ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ