Αρωμα γυναίκας

Της Νε­κτα­ρί­ας Μπίλ­λη

Γέ­νους θη­λυ­κού και το όνομα αυτής Αι­κα­τε­ρί­νη Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου. Η πρώτη γυ­ναί­κα που κα­τα­λαμ­βά­νει το ανώ­τα­το πο­λι­τεια­κό αξί­ω­μα στην Ελ­λά­δα. Μια γυ­ναί­κα με πολ­λα­πλούς συμ­βο­λι­σμούς και αυτό θε­ω­ρού­με ότι ήταν ένα από τα βα­σι­κά ζη­τού­με­να στην τε­λι­κή από­φα­ση της επι­λο­γής της από τον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη. Μέσα από το βιο­γρα­φι­κό της δια­φαί­νε­ται μια άξια και δη­μιουρ­γι­κή γυ­ναί­κα που έχει δια­κρι­θεί σε επι­στη­μο­νι­κούς και επαγ­γελ­μα­τι­κούς το­μείς. Ένα πρό­σω­πο που προ­έρ­χε­ται από άλλη πο­λι­τι­κή οι­κο­γέ­νεια χωρίς ωστό­σο να είναι κομ­μα­τι­κά εκτε­θει­μέ­νο, μα­κριά από κομ­μα­τι­κές ταυ­τό­τη­τες και τα­μπέ­λες.

Μέσω της συ­γκε­κρι­μέ­νης επι­λο­γής ο Πρω­θυ­πουρ­γός επι­διώ­κει να δια­μορ­φώ­σει συν­θή­κες ευ­ρύ­τε­ρης συ­νερ­γα­σί­ας συ­ναί­νε­σης και συ­νεν­νό­η­σης, προ­θέ­σεις του που προ­ε­κλο­γι­κά εξήγ­γει­λε. Παρά το γε­γο­νός ότι δια­θέ­τει την από­λυ­τη κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία επι­θυ­μεί την συ­ναί­νε­ση στην πράξη, κα­τα­στέλ­λο­ντας την όποια κί­νη­ση που θα προ­κα­λού­σε πο­λι­τι­κά μίση και πάθη. Είναι μια από­φα­ση όχι ως συ­νέ­πεια στρα­τη­γι­κής και με­θο­δευ­μέ­νης τα­κτι­κής αλλά ως επι­κύ­ρω­σης της πά­γιας αντί­λη­ψης του περί συ­νεν­νό­η­σης όλων των πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων.

Ανα­ντίρ­ρη­τα η επι­λο­γή της κας Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου τιμά την γυ­ναί­κα και συμ­βα­δί­ζει με τις σύγ­χρο­νες τά­σεις που θέ­λουν τη συμ­με­το­χή των γυ­ναι­κών στα δη­μό­σια αξιώ­μα­τα και στις πο­λι­τι­κές απο­φά­σεις, ωστό­σο φέρ­νει σε δύ­σκο­λη θέση τα κόμ­μα­τα τις Αντι­πο­λί­τευ­σης και δη της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης όταν τον Οκτώ­βριο του 2018 την πρό­τει­νε για τη θέση της Προ­έ­δρου του ΣτΕ, πρό­τα­ση η οποία εγκρί­θη­κε ομό­φω­να από το υπουρ­γι­κό συμ­βού­λιο χωρίς αντι­δρά­σεις από την τότε αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση νυν κυ­βέρ­νη­ση. Αντι­λαμ­βά­νε­ται λοι­πόν ο κα­θείς ότι η όποια έν­στα­ση και αντίρ­ρη­ση επί της πρό­τα­ση θα πρέ­πει να στοι­χειο­θε­τεί­ται από ισχυ­ρή επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία. Ωστό­σο όλα δεί­χνουν ότι θα υπάρ­ξει συ­ναί­νε­ση από τα τρία με­γά­λα κόμ­μα­τα και η κα Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου θα πε­ρά­σει στην ιστο­ρία ως η πρώτη γυ­ναί­κα Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας.

Ο ρόλος της αντι­πο­λί­τευ­σης δια του συ­ντάγ­μα­τος είναι να ελέγ­χει την εκά­στο­τε κυ­βέρ­νη­ση για πρά­ξεις και πα­ρα­λεί­ψεις και να ασκεί κρι­τι­κή όταν αυτό απαι­τεί­ται. Αλλά η κρι­τι­κή πρέ­πει να είναι γό­νι­μη και απο­τε­λε­σμα­τι­κή , όχι στεί­ρα και ανε­δα­φι­κή, κυ­ρί­ως δε όταν η χώρα διέρ­χε­ται εξό­χως κρί­σι­μες και κομ­βι­κές κα­τα­στά­σεις όπου η εθνι­κή ενό­τη­τα και η συ­νεν­νό­η­ση είναι εκ των ων ουκ άνευ.

Οι εξε­λί­ξεις και οι κα­τα­στά­σεις στα εθνι­κά θέ­μα­τα –με τη συ­νε­χή προ­κλη­τι­κό­τη­τα των Τούρ­κων- και στο με­τα­να­στευ­τι­κό είναι σο­βα­ρές, και οφεί­λουν όλοι να αντα­πο­κρί­νο­νται στη σο­βα­ρό­τη­τα τους.

Όταν ο Έλ­λη­νας Πρω­θυ­πουρ­γός βρί­σκε­ται στις ΗΠΑ σε συ­να­ντή­σεις υψη­λού επι­πέ­δου για θέ­μα­τα ύψι­στης και κομ­βι­κής ση­μα­σί­ας για τη χώρα η αντι­πο­λί­τευ­ση οφεί­λει να σιωπά ώσπου να επι­στρέ­ψει στην πα­τρί­δα, και όχι να χα­ρα­κτη­ρί­ζει ως απο­τυ­χία την όποια συ­νά­ντη­ση πριν ακόμη γίνει, ή με αφορ­μή κά­ποιες δη­λώ­σεις.

Όταν η κυ­βέρ­νη­ση προ­βαί­νει σε βελ­τιω­τι­κές κι­νή­σεις με την επα­να­σύ­στα­ση του αρ­μό­διου υπουρ­γεί­ου «Με­τα­να­στευ­τι­κής Πο­λι­τι­κής» για ένα οξύ θέμα που τα­λα­νί­ζει τη χώρα και την ασφά­λεια των κα­τοί­κων, ένα πρό­βλη­μα που επι­δει­νώ­θη­κε και διο­γκώ­θη­κε τα προη­γού­με­να πέντε χρό­νια, θεωρώ ότι η αντι­πο­λί­τευ­ση δεν πρέ­πει να καγ­χά­ζει με ει­ρω­νι­κά και πνευ­μα­τώ­δη ευ­φυο­λο­γή­μα­τα και να εγκα­λεί την κυ­βέρ­νη­ση όταν επί των δικών της ημε­ρών το αντί­στοι­χο Υπουρ­γείο ήταν «ωσεί παρόν και οιο­νεί απόν».

Η ευ­ρεία απο­δο­χή και συ­ναί­νε­ση στο πρό­σω­πο του ΠτΔ δη­μιουρ­γεί συν­θή­κες πο­λι­τι­κής ομα­λό­τη­τας και κα­νο­νι­κό­τη­τας σε μια κομ­βι­κή πε­ρί­ο­δο για τη χώρα όπου οι εξε­λί­ξεις είναι ρα­γδαί­ες εξό­χως κρί­σι­μες και επι­τρέ­πει να ευ­ελ­πι­στού­με σε εθνι­κή ενό­τη­τα και ομο­νό­η­ση αφή­νο­ντας πίσω δι­χα­στι­κά πο­λι­τι­κά μίση και πάθη.