K. Σαββιδάκης: «Σε κανέναν δεν “χαρίστηκε” ο ρόλος του στις ‘Αγριες Μέλισσες’»

Κύριε Σαβ­βι­δάκη, η τηλε­ο­πτική σειρά «Άγριες Μέλισ­σες» ξεκί­νησε στον ΑΝΤ1 δυνα­μικά και έχει κερ­δί­σει ήδη τις εντυ­πώ­σεις ενώ κατα­γρά­φει υψηλά νούμερα τηλε­θέ­α­σης. Τι είναι αυτό που έκανε το κοινό να την αγκα­λιά­σει κατά την άποψή σας;

Καταρ­χάς το υπέροχο, γρήγορο, ανα­τρε­πτικό, απρό­βλε­πτο σενάριο που υπο­γρά­φει η Μελίνα Τσα­μπάνη, με την υπέροχη συγ­γρα­φική της ομάδα – Θανάσης Τσα­μπά­νης και Βίκυ Κου­κού­τση. Το θέμα του σήριαλ λες και υπάρχει στο DNA μας – είτε είσαι 70 ετών, είτε είσαι 20 δεν υπάρχει περί­πτωση να μην σε ακου­μπή­σει, να μην σε αγγίξει. Υπάρ­χουν μεγάλοι άνθρω­ποι που έχουν ζήσει αυτές τις εποχές και αυτές τις κατα­στά­σεις, και μας έχουν πει ότι, ενώ πονάμε βλέ­πο­ντάς το, στο τέλος τούς μένει μια νοσταλ­γία, μια γλύκα… Η γλύκα της εποχής, του χωριού, της σκάφης, και του ασβέστη. Υπάρ­χουν νέα παιδιά που έχουν “ερω­τευ­τεί” την σειρά – νέα παιδιά που ενώ ζουν σε μιαν άλλην εποχή, παρ’ όλα αυτά η σειρά τους έχει συγκι­νή­σει, και με τον δικό τους τρόπο συμ­με­τέ­χουν μέσω των social media και την ζουν…

Στην Ελλάδα υπάρ­χουν αξιό­λο­γοι άνθρω­ποι που μπορούν να παρου­σιά­σουν πολύ ωραίες δου­λειές – δεν υπάρ­χουν μόνο τα τούρ­κικα σήριαλ, και ό,τι άλλο προ­σπα­θούν να μας που­λή­σουν ως “εξαι­ρε­τικό”…

Οι «Άγριες Μέλισ­σες» απέ­δει­ξαν από την πρώτη εβδο­μάδα ότι μπο­ρούμε να κάνουμε όμορφα σήριαλ – κι αν υπάρ­χουν οι καλές συν­θή­κες, οι καλοί συνερ­γά­τες, όλα μπορούν να γίνουν. Ας στα­μα­τή­σει αυτό το αστειάκι, ότι “δεν μπο­ρούμε, και δεν γίνεται”… Όχι! Μπο­ρούμε, να κάνουμε πολύ ωραία πράγ­ματα!…

Και φυσικά, αν δεν υπήρχε η σκη­νο­θε­τική κινη­μα­το­γρα­φική ματιά του Λευτέρη Χαρίτου, του Σπύρου Μιχα­λό­που­λου, και του Σταμάτη Πατρώνη, δεν θα μπο­ρού­σαμε να έχουμε αυτό το απο­τέ­λε­σμα… Σημα­ντικό ρόλο στην επι­τυ­χία της σειράς έχουν και οι εξαι­ρε­τι­κοί ηθο­ποιοί που έχουν επι­λε­γεί να υπο­στη­ρί­ξουν ο καθένας τον ήρωα του – για να ευλο­γή­σουμε λίγο και τα γένια μας, αν και δεν υπάρχει λόγος! Επίσης, η διεύ­θυνση φωτο­γρα­φίας του Βαγγέλη Κατρι­τζι­δάκη, που σου μετα­φέ­ρει την ατμό­σφαιρα, όπως και τα υπέροχα σκηνικά που υπο­γρά­φει ο κατα­πλη­κτι­κός Αντώνης Χαλκιάς, και το ενδυ­μα­το­λο­γικό κομμάτι που υπο­γρά­φει η Γιούλα Ζωϊ­ο­πού­λου…

Αλλά πέρα από όλους εμάς που είμαστε μπροστά από τις κάμερες, υπάρ­χουν και δεκάδες άλλοι άνθρω­ποι πίσω από τις κάμερες, που δου­λεύ­ουν πολύ σκληρά, πολλές ώρες, αλλά με πάρα πολλή αγάπη, έτσι ώστε να κατα­φέ­ρουμε εμείς να μπούμε στα σπίτια σας, και να μας επι­τρέ­ψετε να σας συντρο­φεύ­ουμε τέσ­σε­ρις ήμερες την εβδο­μάδα.

Οπότε,… θα έλεγα ότι για την συγκε­κρι­μένη σειρά, αυτό που πραγ­μα­τικά έχει τον πρώτο και τον τελευ­ταίο λόγο είναι η αγάπη που έχουμε όλοι για αυτό που κάνουμε.

Και πραγ­μα­τικά αισθά­νο­μαι ευλο­γη­μέ­νος που βρί­σκο­μαι αυτήν την συγκε­κρι­μένη στιγμή, στο συγκε­κρι­μένο χωριό, με τους συγκε­κρι­μέ­νους ανθρώ­πους, ως ηθο­ποιός και ως παπα-Γρηγόρης… Ευγνώ­μων…

Πώς προ­έ­κυψε η δική σας συμ­με­τοχή στην σειρά;

Πέρασα κι εγώ από τέσσερα δοκι­μα­στικά, όπως κι οι περισ­σό­τε­ροι συνά­δελ­φοι. Με την ευκαι­ρία να πω ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ στην CastingDirector Μιράντα Ρωστά­ντη. Σε κανέναν, ξέρετε, δεν του ‘χαρίστηκε’ ο ρόλος του στις «Άγριες Μέλισ­σες». Η προ­ε­τοι­μα­σία για την ανεύ­ρεση των ηθο­ποιών κράτησε, αν ενθυ­μού­μαι καλά, τέσ­σε­ρις μήνες. Όλοι δού­λε­ψαν πολύ σκληρά για να μπο­ρέ­σουν να ται­ριά­ξουν τους ήρωες και να μπο­ρέ­σουν να δώσουν ζωή στην ιστορία. Κι αν το απο­τέ­λε­σμα είναι για εσάς αυτό που εισπράτ­τουμε και εμείς, τότε υπάρ­χουν γερά θεμέλια, σε όλο αυτό το χωριό στο οποίο εξε­λίσ­σε­ται η ιστορία και λέγετε “Διαφάνι”…

Μιλήστε μας για τον ρόλο σας. Ποιος είναι ο παπα-Γρηγόρης και πόσο σημα­ντική είναι η παρου­σία του σε αυτό το χωριό;

Ο παπα-Γρηγόρης είναι ένας πράος χαρα­κτή­ρας, συνήθως ευδιά­θε­τος. Τον βλέ­πουμε, πέρα από την εκκλη­σία, και στο καφε­νείο του χωριού – εκεί όπου δια­δρα­μα­τί­ζο­νται και μαθεύ­ο­νται τα περισ­σό­τερα συμ­βά­ντα του χωριού. Κάνει παρέα με τον ενω­μο­τάρχη και τον κοι­νο­τάρχη του χωριού, απο­λαμ­βά­νει να πει­ρά­ζει τον Πανα­γιώτη τον καφετζή και τον Προκόπη τον κουρέα. Έχει κατά νου την Βιο­λέττα, γιατί γνω­ρί­ζει, πως μια γυναίκα μόνη στο χωριό δεν είναι εύκολο πράμα. Έχει αρκετό χιούμορ, αλλά αν χρεια­στεί να υψώσει την φωνή του για να προ­λά­βει το κακό, το κάνει.

Νομίζω πως η παρου­σία του παπα-Γρηγόρη είναι σημα­ντική στο χωριό, κι αυτό θα το δούμε στην πορεία… Προ­σπαθώ να προ­σεγ­γίσω το κείμενο και τον παπα-Γρηγόρη με τον σεβασμό και την αξιο­πρέ­πεια που του ανα­λο­γούν. Κι ελπίζω να με αξιώσει ο Θεός, να μην τον φέρω, τονπαπα-Γρηγόρη, ποτέ σε δύσκολη θέση…

Ακού­γε­ται ότι οι ηθο­ποιοί έχουν τερά­στια ευθύνη για το τι βλέ­πουμε στην τηλε­ό­ραση, πως θα το σχο­λιά­ζατε;

Ας στα­μα­τή­σουμε επι­τέ­λους να ρίχνουμε τις ευθύνες σε όλους τους άλλους, εκτός από εκεί­νους στους οποίους πραγ­μα­τικά ανα­λο­γούν. Είναι καιρός να ανα­λά­βει ο καθένας την δική του ευθύνη, είτε αυτός είναι ο ηθο­ποιός, είτε ο σενα­ριο­γρά­φος, είτε ο σκη­νο­θέ­της, είτε ο παρα­γω­γός, είτε ο δια­φη­μι­στής, είτε ο τηλε­θε­α­τής… Τις τελευ­ταίες ημέρες έχει συζη­τη­θεί αρκετά ότι, όλα αυτά τα χρόνια φταίνε ειδικά οι ηθο­ποιοί που η τηλε­ό­ραση παρου­σιά­ζει αυτά που παρου­σιά­ζει, και ότι οι περισ­σό­τε­ροι είναι από τα ριάλιτι, και ότι επι­τέ­λους είδαμε ηθο­ποιούς στις «Άγριες Μέλισ­σες» να παίζουν, κτλ…κτλ…κτλ…

Είναι ντροπή και μόνο που την ανα­πα­ρά­γουν αυτήν την ιδέα. Οι ηθο­ποιοί είναι ο τελευ­ταίος τροχός της αμάξης… των απο­φά­σεων! Τόσα χρόνια βλέ­πουμε αρκε­τούς υπέ­ρο­χους ηθο­ποιούς στην τηλε­ό­ραση. Και τα νέα παιδιά που βγήκαν από τα ριάλιτι και τα έβαλαν να παίξουν δεν φταίνε αυτά – αυτά το όνειρο τους κυνη­γάνε, κάποιοι άλλοι το απο­φά­σι­σαν, κάποιοι άλλοι τα επέ­λε­ξαν. Ας κοι­τά­ξουμε, λοιπόν, τι σενάρια “ζητάνε” και απο­φα­σί­ζουν να γρα­φτούν… Γιατί βλέπετε πολύ καλά ότι υπάρ­χουν κατα­πλη­κτι­κοί σενα­ριο­γρά­φοι, υπέ­ρο­χοι ηθο­ποιοί, εξαί­ρε­τοι σκη­νο­θέ­τες, πολύ καλά υλικά ώστε να βγει ένα πάρα πολύ καλό απο­τέ­λε­σμα. Το θέμα είναι τι απο­φα­σί­ζει το κανάλι να προ­ω­θή­σει, τι απο­φα­σί­ζει ο κόσμος να δει και να υπο­στη­ρί­ξει, και τι ευθύνες έχουμε όλοι μας για αυτό το φαι­νό­μενο… – το οποίο δε συνήθως κατα­να­λώ­νουμε… απαθείς! Στην συγκε­κρι­μένη περί­πτωση, η απόφαση που πήρε ο ΑΝΤ1 να στη­ρί­ξει την συγκε­κρι­μένη πρόταση και να επεν­δύ­σει σε αυτήν την μυθο­πλα­σία, απέ­δειξε πως μπορούν να γίνουν αξιο­πρε­πέ­στα­τες δου­λειές, που μας κάνουν όλους υπε­ρή­φα­νους.

Ποια άλλα είναι τα μελ­λο­ντικά σας σχέδια και τι γίνεται με τον κινη­μα­το­γράφο;

Δόξα τω Θεώ, γίνο­νται πολύ ωραία πράγ­ματα και στον κινη­μα­το­γράφο.

Αν όλα πάνε καλά (και “πρώτα ο Θεός” να λέμε, “να είμαστε καλά”… – κι αυτό το λέω όχι λόγω του ρόλου, πιστεύω στον Θεό) αν όλα λοιπόν πάνε καλά, το 2020 θα βγουν τρεις ταινίες στις μεγάλες αίθου­σες, όπου στις δύο συμπρω­τα­γω­νι­στώ, και στην τρίτη συμ­με­τέχω με έναν πολύ ωραίο ρόλο.

Η ΕΞΟΡΙΑ – EXILE είναι μια ταινία του Βασίλη Μαζω­μέ­νου και αρχίζει το ταξίδι της στο 60ο φεστι­βάλ κινη­μα­το­γρά­φου Θεσ­σα­λο­νί­κης, τον Νοέμ­βριο του 2019. Εδώ υπο­δύ­ο­μαι τον PARIS, έναν «μυστή­ριο» τύπο, που πουλά και αγο­ρά­ζει αντίκες και κλεμ­μένα αντι­κεί­μενα… Η συνά­ντηση του PARIS με τον Άρη (Στέ­φα­νος Κακα­βού­λης) θα οδη­γή­σει τον ήρωα σε άλλες περι­πέ­τειες…

Η επόμενη είναι «Το δείπνο του βοσκού», της οποίας το σενάριο και την σκη­νο­θε­τική ευθύνη έχει ο Γιάννης Στρα­βό­λαι­μος. Τα γυρί­σματα ολο­κλη­ρώ­θη­καν πριν λίγες μέρες, και το πιθα­νό­τερο είναι να βρί­σκε­ται στις μεγάλες αίθου­σες τα Χρι­στού­γεννα του 2019

Εδώ, υπο­δύ­ο­μαι τον βοσκό, ο οποίος έχει μεγα­λώ­σει στα βουνά, μακριά από τον κόσμο, και δεν γνω­ρί­ζει σχεδόν τίποτα πέρα από την στάνη, τα πρόβατά του, και την γυναίκα του. Είναι ένας καλο­κά­γα­θος χαρα­κτή­ρας, ένας αγνός άνθρω­πος, χωρίς πονηρία ή κακία μέσα του… Κάποια στιγμή μετά από ένα κήρυγμα στην εκκλη­σία απο­φα­σί­ζει να πάει να βρει τον Θεό και τον Παρά­δεισο. Τον Ιησού υπο­δύ­ε­ται ο υπέ­ρο­χος Τεό Θεο­δω­ρί­δης…

Και η τρίτη, είναι μια ταινία, με νερα­ΐ­δες, ξωτικά, θνητούς και αθα­νά­τους, και το όνομα αυτής «ΤΙΣΙΣ».Το σενάριο, την σκη­νο­θε­σία, και όλη την ευθύνη της παρα­γω­γής την έχει ο Γεώρ­γιος Ευαγ­γε­λό­που­λος, και πρω­τα­γω­νι­στούν ο Γιώργος Βούλ­γα­ρης, εγώ ( εδώ υπο­δύ­ο­μαι τον βασιλιά των Αθα­νά­των), η Χρύσα Νταούλη, η Χρύσα Μαρκατά, και σε έναν ρόλο έκπληξη η Μαρία Αλιφέρη… Είναι μια ανε­ξάρ­τητη low budget παρα­γωγή, που προ­σπα­θούμε να την ολο­κλη­ρώ­σουμε εδώ και περίπου τρία χρόνια, κι είναι προς τιμήν όλων των συντε­λε­στών το γεγονός ότι έχουν, τόση υπομονή και επιμονή, ώστε να μπο­ρέ­σει να βγει μια αξιο­πρε­πέ­στατη ταινία, και να απο­δεί­ξουν οι νέοι ότι αν υπάρχει θέληση και όραμα, και όρεξη, τα πάντα μπορούν να γίνουν.