ΕΙΔΗΣΕΙΣ

…Που τρίζει ο θάνατος: Θρήνος στην κηδεία του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα

news room 3 λεπτά ανάγνωση
73
Θρήνος και θλίψη συνό­δευσε το τελευ­ταίο αντίο στον Λαυ­ρέ­ντη Μαχαι­ρί­τσα
Η νεκρώ­σιμη ακο­λου­θία εψάλη  από τον ιερό ναό του νεκρο­τα­φείου Ζωγρά­φου, παρου­σία του πρω­θυ­πουρ­γού Κυριά­κου Μητσο­τάκη και της συζύγου του, Μαρέβας.  Από πολύ νωρίς, όμως, φίλοι και συνά­δελ­φοί του άρχισαν να συγκε­ντρώ­νο­νται στο κοι­μη­τή­ριο του Ζωγρά­φου. Μεταξύ των πρώτων που έφτασαν ήταν ο Γιώργος και η Αννα Νταλάρα, ο Βασίλης Παπα­κων­στα­ντί­νου και η Ελένη Ράντου, ο Γιάννης Κότσι­ρας, η Βάσια Τρι­φύλλη.  Στο κοι­μη­τή­ριο του Ζωγρά­φου βρί­σκο­νται και τα στελέχη του ΚΚΕ Σπύρος Χαλ­βα­τζής και Νίκος Σοφια­νός.
Δεκάδες καλ­λι­τέχ­χνες από όλο το φάσμα της πολι­τι­στι­κής δημιουρ­γίας βρί­σκο­νται κοντά στη γυναίκα του Λαυ­ρέ­ντη Μαχαι­ρί­τσα Ελένη και την πολυα­γα­πη­μένη μονα­χο­κόρη του Μαρία – Κλάρα στη δύσκολη στιγμή του απο­χαι­ρε­τι­σμού.

Όλοι, με πρόσωπα σκυ­θρωπά και εμφανή θλίψη προ­σήλ­θαν αμί­λη­τοι στο κοι­μη­τή­ριο του Ζωγρά­φου για τον ύστατο απο­χαι­ρε­τι­σμό. Οι στίχοι των τρα­γου­διών του έρχο­νταν στο νου των περισ­σό­τε­ρων: «Ποιά θάλασσα σε ταξι­δεύει τώρα;», «και τί ζητάω, τί ζητάω; Μια ευκαι­ρία στον παρά­δεισο να πάω», ή ακόμη το τρα­γούδι που επέλεξε ο Νίκος Πορ­το­κά­λο­γλου για να πει το «αντίο»: «Ψέμα, πες μου πως είναι ψέματα….»

Ράγισαν καρδιές στους επι­κή­δειους

Βαθιά συγκί­νηση, θλίψη και ένα ανα­πά­ντητο «γιατί»: Κάπως έτσι απο­χαι­ρέ­τη­σαν με τους επι­κή­δειους που εκφώ­νη­σαν τον Λαυ­ρέ­ντη Μαχαι­ρί­τσα στενοί φίλοι του που σήκωσαν το βάρος να πουν το ύστατο χαίρε στον αγα­πη­μένο καλ­λι­τέ­χνη.

Τα λόγια έβγαι­ναν με δυσκο­λία από το στόμα του Διονύση Τσακνή, στενού συνερ­γάτη και φίλου του εκλι­πό­ντος για πολλά χρόνια, του Νίκου Πορ­το­κά­λο­γλου, ο οποίος περιό­δευε μαζί του το τελευ­ταίο διά­στημα, και του γιατρού του, Σωτήρη Πράπα.

Ο Δ. Τσακνής έσπασε, όταν είπε: «Θα μου λείψεις, σε αγαπάω Λάρυ», ενώ ο κ. Πράπας θυμή­θηκε πώς γνω­ρί­στηκε με τον μεγάλο μουσικό: «Στην εγχεί­ρηση το 2000 έλεγε, παιδιά εγώ δεν φοβάμαι τίποτα. Αν μπο­ρούσα θα έπαιρνα την κιθάρα μου και θα έφευγα σε μια κορφή και όσο κρατήσω. Αλλά έχω ρε παιδιά μια κόρη 4 χρόνων και δεν θέλω να αφήσω στην Ελένη όλη την ευθύνη.
Σαν γιατρός να απα­ντήσω σε ένα γιατί. Ο Λαυ­ρέ­ντης ως ανυ­πό­τα­κτος ροκάς ήταν ο πιο πει­θαρ­χη­μέ­νος ασθενής. Είχε όμως μια κακοήθη στε­φα­νιαία νόσο που τον ανά­γκασε να κάνει μπα­λο­νάκι στα 44. Από τότε τον ξέχασε η νόσος. Είχε μια ατυχία. Θέλαμε όταν τον ξανα­θυ­μη­θεί η ασθέ­νεια να μας δώσει την ευκαι­ρία να τον φρο­ντί­σουμε. Δυστυ­χώς το έμφραγμα χτύπησε το ηλε­κτρικό σύστημα της καρδιάς. Σαν αυτούς τους θανά­τους που βλέ­πουμε στα γήπεδα. Καλό ταξίδι στη γει­το­νιά των αγγέλων που σε περι­μέ­νουν οι φίλοι σου να σκα­ρώ­νετε τρα­γου­δά­κια».
Τέλος, μη μπο­ρώ­ντας να συγκρα­τή­σει τους λυγμούς του, ο Ν. Πορ­το­κά­λο­γλου μίλησε για τη συνερ­γα­σία του με τον Λαυ­ρέ­ντη Μαχαι­ρί­τσα: «Χτες το βράδυ αντί να τρα­γου­δάμε στο Ηρώδειο έπρεπε να καθίσω να γράψω αυτό τον απο­χαι­ρε­τι­στή­ριο λόγο . Μπήκες την πρώτη μέρα θυμάμαι στο στού­ντιο φου­ριό­ζος αλλά μετά έσκασες ένα μεγάλο χαμό­γελο και κατά­λαβα ότι έχω να κάνω με έναν χρυσό άνθρωπο.
Από τη πρώτη στιγμή που βρε­θή­καμε στη σκηνή ήταν σαν να είμαστε μαζί για χρόνια. Ο τίτλος μας είναι 40 χρόνια επι­τυ­χία. Είχες το χάρισμα της επι­κοι­νω­νίας με τον κόσμο. Ο Λαυ­ρε­ντης, ο Μελωδός μου, έλεγα. Σαν κεραυ­νός έπεσε στα κεφάλια μας το τραγικό νέο και θρη­νούμε όλοι το δικό μας άνθρωπο. Μοι­ρα­στη­καμε τα πάντα σαν αδέρφια. Μου μιλούσε για τις μεγάλες του αγάπες, τη σύντροφο του Ελένη, την κόρη του Κλάρα, τον αδερφό του και τους φίλους του.
Η τελευ­ταία μας συναυ­λία ήταν την Παρα­σκευή και μου είπε: Τι άλλο θέλουμε Νικο­λάκη μου, δεν μας βαρέ­θηκε τόσα χρόνια ο κόσμος και έρχο­νται κι ακούν τα τρα­γου­δά­κια μας. Έφυγε χαρού­με­νος. Καλό σου ταξίδι, φίλε μου»
Φίλοι, συγ­γε­νείς, απλός κόσμος και πάρα πολλοί συνά­δελ­φοι του τρα­γου­δο­ποιού που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 63 ετών βρέ­θη­καν εκεί για το ύστατο χαίρε στον αγα­πη­μένο καλ­λι­τέ­χνη που τόσο απότομα και αδόκητα έχασε τη ζωή του.
DSC_9215
DSC_9219_2
DSC_9222

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.