Πριν το 10ετές

Παρα­πο­νιού­νται φέτος το καλο­καίρι (που βρί­σκε­ται στο τέλος του δυστυ­χώς) οι επι­χει­ρη­μα­τίες και οι επαγ­γελ­μα­τίες του του­ρι­σμού ότι δεν ήταν τόσο καλή χρονιά η φετινή σε σχέση με πέρσι και πολύ περισ­σό­τερο με προη­γού­με­νες. Το έλεγαν πολλοί  από την περα­σμένη χρονιά -και όχι μόνον- πως τα ρεκόρ δεν θα μείνουν για πάντα και πως η βεβαιό­τητα αρχαιό­τη­τες, ήλιος, θάλασσα  χωριά­τικη,  δεν αρκεί αρκούν για να καταρ­ρί­πτο­νται αενάως τα ρεκόρ . Και τώρα αρχί­ζουν τα δύσκολα. Τόσο για το κράτος που έχει εξαι­ρε­τικά παλιές και ανε­παρ­κείς υπο­δο­μές όσο και για όλους μας που έχουμε εμπι­στο­σύνη στην  πολυ­μή­χανη μαγκιά μας και πιστεύ­ουμε πως οι του­ρί­στες είναι «κου­τό­φρα­γκοι» που μπο­ρούμε  να τους ξεγε­λάμε πότε με «μερίδες ξου», πότε με πει­ραγ­μέ­νες απο­δεί­ξεις και πότε χρε­ώ­νο­ντας χρυσά τα καλα­μα­ρά­κια. Και πριν από τα πλάνα 10ετίας ίσως πρώτα χρεια­ζό­μα­στε αερο­δρό­μια (αυτά που που­λή­σαμε για να γίνουν καλύ­τερα), αερο­δρό­μια χωρίς καθυ­στε­ρή­σεις, αερο­πο­ρι­κές εται­ρείες (με ευρω­παϊ­κές τιμές), λιμάνια ασφαλή, καθαρά και σε τάξη, με καράβια αντί­στοιχα, χωρίς σκου­πί­δια στη στεριά και στη θάλασσα, χωρίς χωμα­τε­ρές στους βυθούς, πολι­τι­στικό και τοπικό προϊόν και τιμές ανά­λο­γες των υπη­ρε­σιών. Συν­δυα­σμοί που… σκο­τώ­νουν για να τους πετύχει μια χώρα σαν την Ελλάδα, αλλά και που μπορεί να κάνει τους πολίτες της κατ’ αρχήν να ζουν άνετα και πολι­τι­σμένα, και πολι­τι­σμένα να υπο­δέ­χο­νται τους επι­σκέ­πτες σε μια πολι­τι­σμένη χώρα.