Ακήρυχτος πόλεμος

Την ώρα που ο Πρω­θυ­πουρ­γός δια­πραγ­μα­τευό­ταν με τη γερ­μα­νίδα καγκε­λά­ριο ευρεία γκάμα εθνικών και ευρω­παϊ­κών θεμάτων, ανάμεσα στα οποία και το Μετα­να­στευ­τικό, στη Συκαμιά της Λέσβου απο­βι­βά­ζο­νταν από 15 βάρκες περισ­σό­τε­ροι από 500 πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες προ­ερ­χό­με­νοι από τις απέ­να­ντι τουρ­κι­κές ακτές.

Είχε καιρό να συμβεί κάτι τέτοιο, μια τόσο μαζική απο­βί­βαση.

Οσοι έχουν παρα­κο­λου­θή­σει την εξέλιξη του φαι­νο­μέ­νου έσπευ­σαν να δηλώ­σουν ότι είχαν να δουν τέτοιο κύμα από το 2015, από τη χρονιά που η μετα­να­στευ­τική κρίση έλαβε τρο­μα­κτι­κές δια­στά­σεις, απεί­λησε την ευρω­παϊκή συνοχή και κλόνισε την ευρω­παϊκή ανε­κτι­κό­τητα, επι­τρέ­πο­ντας σε ακραίες εθνι­κι­στι­κές και ακρο­δε­ξιές δυνά­μεις να ενι­σχυ­θούν συγκρο­τώ­ντας φοβικά ανθε­νω­σιακά και αντιευ­ρω­παϊκά επι­χει­ρή­ματα.

Στις ελλη­νι­κές αρχές επι­κρά­τησε, είναι αλήθεια, ανη­συ­χία και οι περισ­σό­τε­ροι δεν έκρυψαν τους φόβους τους για «καθο­δη­γού­μενη ελευ­θέ­ρωση» προς εξυ­πη­ρέ­τηση γεω­πο­λι­τι­κών και άλλων σκοπών που συν­δέ­ο­νται με την προ­κλη­τική τουρ­κική στάση και τις παρά­νο­μες έρευνες για την εξεύ­ρεση υδρο­γο­ναν­θρά­κων στα όρια της κυπρια­κής ανε­ξάρ­τη­της οικο­νο­μι­κής ζώνης και στην ευρύ­τερη ζώνη της Νοτιο­α­να­το­λι­κής Μεσο­γείου.

Αλλωστε δεν ήταν το μόνο.

Το προη­γού­μενο διά­στημα είχαν κατα­γρα­φεί σπο­ρα­δι­κές απο­πλεύ­σεις σκαφών με πρό­σφυ­γες από τη γει­το­νική χώρα με προ­ο­ρι­σμό τα ελλη­νικά νησιά και βεβαίως είχε προη­γη­θεί αντί­στοιχο προ­σφυ­γικό κύμα στην Κύπρο.

Η Μεγα­λό­νη­σος όλους τους προη­γού­με­νους μήνες δέχθηκε σημα­ντικό αριθμό προ­σφύ­γων απροσ­διό­ρι­στης προ­έ­λευ­σης. Από τότε που περι­ήλ­θαν σε κρίση οι σχέσεις της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας με την Τουρκία το μετα­να­στευ­τικό ρεύμα από τα τουρ­κικά παράλια, τη Συρία και τον Λίβανο διο­γκώ­θηκε επι­κίν­δυνα.

Σε σημείο που να εισ­ρεύ­σουν περίπου 15.000 πρό­σφυ­γες αφγα­νι­κής και πακι­στα­νι­κής προ­έ­λευ­σης, δημιουρ­γώ­ντας ασφυ­κτι­κές συν­θή­κες στο νησί. Κατε­θύ­νο­νταν δε άπαντες στην ευρω­παϊκή και ελεύ­θερη Κύπρο για ευνό­η­τους λόγους.

Οι κυπρια­κές αρχές βρέ­θη­καν σε εξαι­ρε­τικά δύσκολη θέση και έσπευ­σαν να ζητή­σουν βοήθεια από την Ευρώπη προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πί­σουν τις τόσο έκτα­κτες συν­θή­κες.

Οσο και αν κανείς δεν έλκεται από θεωρίες συνω­μο­σίας, είναι αδύνατο να αγνο­ή­σει ότι το γεγονός συνέ­πεσε με τις διεκ­δι­κή­σεις των γει­τό­νων και την υπο­στή­ριξη Ευρω­παίων και Αμε­ρι­κα­νών προς τη θιγό­μενη Κύπρο.

Κατά μια εκδοχή μάλιστα, το νέο προ­σφυ­γικό κύμα συν­δέ­ε­ται με την ευρύ­τερη γεω­πο­λι­τική αντι­πα­ρά­θεση διεθνών δυνά­μεων στην περιοχή, της Ρωσίας και του Ιράν συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων. Κάτι που αν επι­βε­βαιω­θεί περι­πλέ­κει ακόμα περισ­σό­τερο την κατά­σταση και καθιστά το πρό­βλημα μέγιστο, που ξεπερνά κατά πολύ την Ελλάδα και την Κύπρο.

Υπό αυτή την έννοια ορθώς ο Πρω­θυ­πουρ­γός έθεσε με ένταση το θέμα στη γερ­μα­νίδα καγκε­λά­ριο και στις δημό­σιες δηλώ­σεις του στο Βερο­λίνο έθεσε προ ευθυνών τις ηγεσίες ιδιαι­τέ­ρως των βορειο­ευ­ρω­παϊ­κών χωρών. Οπως και ορθά ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών κάλεσε και απηύ­θυνε διάβημα στον τούρκο πρέσβη στην Αθήνα.

Οπως λέει και ένας από τους γνώστες των διεθνών πραγ­μά­των, «στις μέρες μας δεν χρειά­ζε­ται να κηρύξει κανείς τον πόλεμο σε μια χώρα, αρκούν τεχνηέ­ντως κατευ­θυ­νό­μενα κύματα προ­σφύ­γων να την απο­διορ­γα­νώ­σουν και να την απο­συ­ντο­νί­σουν».

Και όντως, κατά τα φαι­νό­μενα, είμαστε αντι­μέ­τω­ποι με έναν νέο ακή­ρυ­κτο πόλεμο με πολ­λα­πλές συνέ­πειες.

Γεγονός που απαιτεί εγρή­γορση, εθνική κινη­το­ποί­ηση, καλ­λιέρ­γεια συμ­μα­χιών και βεβαίως διεκ­δί­κηση έμπρα­κτης βοή­θειας και αλλη­λεγ­γύης από την πλευρά της Ευρώπης.

Οι εταίροι μας οφεί­λουν να ασφα­λί­σουν τα ελλη­νικά ευρω­παϊκά σύνορα και μαζί να απο­δε­χθούν σχήμα δίκαιης κατα­νο­μής των προ­σφύ­γων. Και αυτά είναι ελά­χι­στα και αδια­πραγ­μά­τευτα τούτη τη φορά.

πηγή tovima.gr