ΓΣΕΕ: Πάγιο αίτημα των εργαζόμενων η αιτιολόγηση των απολύσεων

Εν μέσω θέρους και με τη μορφή τρο­πο­λο­γίας καταρ­γού­νται προ­στα­τευ­τι­κές για τους εργα­ζό­με­νους δια­τά­ξεις, υπο­γραμ­μί­ζει σε ανα­κοί­νωσή της η ΓΣΕΕ.

Οπως ανα­φέ­ρει το συν­δι­κάτο, «η αιτιο­λό­γηση των απο­λύ­σεων είναι πάγιο αίτημα της εργα­τι­κής πλευράς, διότι με τον τρόπο αυτό, χωρίς να είναι ο μόνος ανα­γκαίος, απο­κα­θί­στα­ται σε ένα μέρος η προ­στα­σία των εργα­ζο­μέ­νων από αυθαί­ρε­τες και εκδι­κη­τι­κές απο­λύ­σεις εργο­δο­τών. Άλλωστε η διάταξη αυτή δεν ήταν μόνο ζήτημα πολι­τι­κής βού­λη­σης της προη­γού­με­νης Κυβέρ­νη­σης, αλλά απο­τε­λούσε την απαι­τού­μενη συμ­μόρ­φωση της χώρας στις δεσμεύ­σεις διεθνών εργα­τι­κών κανόνων.

Από την άλλη πλευρά, η πλήρης και αλλη­λέγ­γυα ευθύνη του ανα­θέ­το­ντος του έργου και του εργο­λά­βου θα έπρεπε να επε­κτα­θεί και στο Δημόσιο, στο οποίο έδινε «συγ­χω­ρο­χάρτι» η προη­γού­μενη ρύθμιση, ενι­σχύ­ο­ντας τη ζούγκλα των εργο­λα­βι­κών και υπερ­γο­λα­βι­κών ανα­θέ­σεων, στις οποίες προ­σφεύ­γει σε σημα­ντικό μέρος το Κράτος.

Η ταχεία λει­τουρ­γία των δια­δι­κα­σιών του ΣΕΠΕ και η άμεση απόδοση δικαιο­σύ­νης στις εργα­τι­κές υπο­θέ­σεις είναι πρω­τί­στως ζήτημα απο­τε­λε­σμα­τι­κής πρό­σβα­σης των εργα­ζο­μέ­νων στη δικαιο­σύνη και συνεπώς της οφει­λό­με­νης έγκαι­ρης προ­στα­σίας των δικαιω­μά­των τους.

Αντί παρα­πει­στι­κών επι­χει­ρη­μά­των, αιφ­νι­δια­σμών, καταρ­γή­σεων και απο­δό­μη­σης ευνοϊ­κών για τους εργα­ζό­με­νους ρυθ­μί­σεων, η Κυβέρ­νηση οφείλει να έχει ευήκοα ώτα στραμ­μένα και προς την εργα­τική πλευρά. Να επι­δεί­ξει την οφει­λό­μενη συμ­μόρ­φωση π.χ στην απόφαση που κέρδισε η ΓΣΕΕ στο Συμ­βού­λιο της Ευρώπης στο θέμα της μη κατα­βο­λής απο­ζη­μί­ω­σης τον πρώτο χρόνο της από­λυ­σης, ζήτημα για το οποίο έχει απο­φαν­θεί ότι παρα­βιά­ζε­ται ο Ευρω­παϊ­κός Κοι­νω­νι­κός Χάρτης που δεσμεύει τη χώρα. Γιατί σε αυτό το θέμα που η Ευρώπη μας λέει ότι παρα­βιά­ζε­ται το διεθνές δεσμευ­τικό Δίκαιο, δεν λει­τούρ­γησε το «αυτί» της Κυβέρ­νη­σης;

Από την άλλη, τα θεα­τρικά που στή­νο­νται από κάποιες δυνά­μεις που οι συν­δι­κα­λι­στι­κοί τους βρα­χί­ο­νες διέ­λυ­σαν τα εκλο­γικά συνέ­δρια της ΓΣΕΕ, αδρα­νο­ποιώ­ντας το οργα­νω­μένο συν­δι­κα­λι­στικό κίνημα σε μια κρίσιμη περίοδο για τον κόσμο της μισθω­τής εργα­σίας, δεν πείθουν κανέναν. Το ίδιο δεν πείθουν και όσοι σήμερα δια­τεί­νο­νται ότι δεν υπάρχει «κινη­τι­κό­τητα» από τη ΓΣΕΕ, όταν βασικό χαρα­κτη­ρι­στικό τους όλο το προη­γού­μενο διά­στημα ήταν η «ακι­νη­σία».

Η ΓΣΕΕ και οι οργα­νώ­σεις μέλη της, παρά τα εμπόδια εντός και εκτός του συν­δι­κα­λι­στι­κού κινή­μα­τος, θα συνε­χί­σουν να συγκρο­τούν δύναμη ευθύνης, προ­ά­σπι­σης εργα­τι­κών δικαιω­μά­των, ενό­τη­τας και αντί­στα­σης, αλλά και προ­ώ­θη­σης των δικαιω­μά­των του κόσμου της μισθω­τής εργα­σίας. Οι εργα­ζό­με­νοι και τα συν­δι­κάτα κατα­θέ­τουν το επόμενο διά­στημα το δικό τους διεκ­δι­κη­τικό πλαίσιο στη νέα Κυβέρ­νηση, δίνο­ντας το δικό τους ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΖΩΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΠΙΒΙΩΣΗ…»