Ο Άγγελος Συρίγος για το ενδεχόμενο ερευνών της Τουρκίας ανάμεσα σε Ρόδο και Καστελλόριζο

«Η Άγκυρα έχει πάρει μια κατ’ αρχήν απόφαση να προβεί σε έρευνες ανάμεσα στη Ρόδο και στο Καστε­λό­ριζο» εκτιμά ο Άγγελος Συρίγος, αν. καθη­γη­τής διε­θνούς δικαίου και εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής και βου­λευ­τής της ΝΔ στην Α΄ Αθηνών, με συνέ­ντευξη που παρα­χω­ρεί στο News24/7 και η οποία θα συζη­τη­θεί. «Η διαρκής επα­να­φορά του θέματος ερευνών νοτίως του Καστε­λό­ρι­ζου δημιουρ­γεί εθισμό. Συνη­θί­ζουμε στην ιδέα ότι κάτι συμ­βαί­νει εκεί. Πρό­κει­ται για κλασική μέθοδο με την οποία «γκρι­ζά­ρει», «αμφι­σβη­τεί­ται» μια περιοχή», ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά και τονίζει πως η διαρροή πως η Άγκυρα σχε­διά­ζει έρευνες από τα τέλη Αυγού­στου νοτίως του Καστε­λό­ρι­ζου «διε­ρευνά τις ελλη­νι­κές αντι­δρά­σεις».

Ο Άγγελος Συρίγος ζητά να σταλούν σαφή μηνύ­ματα από την Αθήνα στην Άγκυρα ότι δεν θα γίνουν δεκτές τέτοιες ενέρ­γειες σε περιοχή που θεω­ρούμε ότι είναι δική μας υφα­λο­κρη­πίδα: «Τα μηνύ­ματα δεν χρειά­ζε­ται να συνο­δεύ­ο­νται από πολε­μι­κές κραυγές ή απειλές. Αυτό είναι ένα πεδίο που βολεύει πρω­τί­στως στην Άγκυρα. Χρη­σι­μο­ποιεί την ελεγ­χό­μενη ένταση, περι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και των λεκτι­κών προ­κλή­σεων, για να δημιουρ­γή­σει την εντύ­πωση ότι υπάρ­χουν δια­φι­λο­νι­κού­με­νες περιο­χές και γκρίζες ζώνες κυριαρ­χίας. Εδώ και αρκετές δεκα­ε­τίες η μόνιμη επωδός της διε­θνούς κοι­νό­τη­τας σε εντά­σεις, όχι μόνο στις ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις αλλά και γενι­κό­τερα, είναι «μη μαλώ­νετε! Συζη­τή­στε!». Πρό­κει­ται για την αγγλική φράση «donotfight, talk!». Επο­μέ­νως, χρειά­ζο­νται καθαρά και σαφή μηνύ­ματα και αποφυγή λεκτι­κών ακρο­τή­των. Δεν χρειά­ζε­ται να πούμε ότι θα στεί­λουμε πολε­μικά πλοία στην περιοχή. Η Άγκυρα γνω­ρί­ζει καλά ότι θα γίνει. Εάν περάσει σαφές μήνυμα με τις κόκ­κι­νες γραμμές της ελλη­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής, η Άγκυρα δεν θα τις δια­σχί­σει. Όσο προ­κλη­τική και να είναι, η τουρ­κική πολι­τική ηγεσία δεν επι­θυ­μεί πόλεμο με την Ελλάδα διότι γνω­ρί­ζει ότι θα είναι κατα­στρο­φι­κός και για τις δύο χώρες».

Ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον εμφα­νί­ζει και η εκτί­μηση του καθη­γητή μέχρι πού μπορεί να το πάει η Τουρκία με τις γεω­τρή­σεις στην Κύπρο: «Οι ανα­κα­λύ­ψεις υδρο­γο­ναν­θρά­κων σε περιο­χές της κυπρια­κής ΑΟΖ που ελέγ­χο­νται από την Κυπριακή Δημο­κρα­τία απει­λούν να ανα­τρέ­ψουν δύο στρα­τη­γι­κές επι­λο­γές της Τουρ­κίας. Η πρώτη επιλογή αφορά στην δήθεν επίλυση του κυπρια­κού με την τουρ­κική εισβολή το 1974 και τη συνε­χι­ζό­μενη κατοχή. Η δεύτερη στρα­τη­γική επιλογή είναι η μετα­τροπή της Τουρ­κίας στο μονα­δικό άξονα μετα­φο­ράς φυσικού αερίου από την Ανατολή στη νότια Ευρώπη μετά το 2000. Οι υδρο­γο­νάν­θρα­κες θέτουν εκ νέου το Κυπριακό απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι δεν έχει λυθεί από το 1974. Επίσης ανοί­γουν θεω­ρη­τι­κώς μία εναλ­λα­κτική όδευση προς την ΕΕ κατ’ ευθείαν από τη Μεσό­γειο. Γι’ αυτόν τον λόγο αντιδρά τόσο έντονα η Τουρκία. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει δαπα­νή­σει 1 δισε­κα­τομ­μύ­ριο € τα τελευ­ταία έξι χρόνια για να αγο­ρά­σει ή ναυ­πη­γή­σει σει­σμο­γρα­φικά και γεω­τρη­τικά σκάφη. Ο Ερντο­γάν είναι απο­φα­σι­σμέ­νος να κυνη­γή­σει τρεις στόχους. Άμεσα θέλει να εμπο­δί­σει την εκτέ­λεση του ενερ­γεια­κού προ­γράμ­μα­τος της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας. Μεσο­πρό­θε­σμα θέλει να έχει άμεση εμπλοκή στον έλεγχο των ενερ­γεια­κών απο­θε­μά­των νοτίως της Κύπρου. Σε βάθος χρόνου και με την προ­ϋ­πό­θεση ότι θα βρεθούν επαρ­κείς ποσό­τη­τες υδρο­γο­ναν­θρά­κων, θέλει να μετα­φέ­ρει το αέριο της ευρύ­τε­ρης περιο­χής μέσω του εδάφους της. Κατά συνέ­πεια, έχει ξεκι­νή­σει μία περί­ο­δος εντά­σεως που θα διαρ­κέ­σει αρκετό καιρό».

Στην ερώτηση για το εάν τελικώς στόχος της Άγκυρας είναι να οδη­γή­σει Λευ­κω­σία και Αθήνα σε έναν εφ’ όλης της ύλης διάλογο, ο Άγγελος Συρίγος εκτιμά: «Οι υδρο­γο­νάν­θρα­κες είναι για την Τουρκία το μόνο θέμα συζη­τή­σεως γύρω από το Κυπριακό. Ως προς την Ελλάδα πράγ­ματι επι­θυ­μεί έναν εφ’ όλης της ύλης διάλογο. Στον διάλογο θα πρέπει να εντά­ξουμε και το γεγονός ότι από το 2012 η Τουρκία θεωρεί ότι της ανήκει όλη η περιοχή ανάμεσα στη Ρόδο και στην Κύπρο. Εμφα­νί­ζε­ται όμως «γεν­ναιό­δωρα» να δείχνει διάθεση να συζη­τή­σει με την Ελλάδα για το πώς θα συνεκ­με­ταλ­λευ­θεί πιθανά ενερ­γειακά κοι­τά­σματα που βρί­σκο­νται στις περιο­χές υφα­λο­κρη­πί­δας νοτίως της Ρόδου, της Κάσου, της Καρ­πά­θου και της Κρήτης καθώς και σε περιο­χές της ΑΟΖ νοτίως της Κύπρου. Είναι και­νο­φα­νείς απόψεις που δεν έχουν καμία σχέση με το διεθνές δίκαιο της θάλασ­σας. Η Τουρκία δεν έχει ούτε θαλάσ­σιο μέτωπο προς τις συγκε­κρι­μέ­νες περιο­χές».

Ο Άγγελος Συρίγος εκτιμά επίσης ότι σε τυχόν διάλογο για το Κυπριακό οι επι­διώ­ξεις της κάθε πλευράς απέχουν τόσο πολύ μεταξύ τους που δεν μπορεί να βρεθεί ελά­χι­στος κοινός τόπος: «Διάβασα μία συνέ­ντευξη του τουρ­κο­κύ­πριου δια­πραγ­μα­τευτή Οζερσάι. Μεταξύ άλλων ανα­φέ­ρει ότι τόσες γενιές μορ­φω­μέ­νων ανθρώ­πων περνούν από την ίδια αίθουσα δια­πραγ­μα­τεύ­σεων επί 50 χρόνια χωρίς απο­τέ­λε­σμα. Και κατα­λή­γει στο ότι πρέπει να ανα­ρω­τη­θούμε γιατί. Η δική μου απά­ντηση είναι ότι οι επι­διώ­ξεις της κάθε πλευράς στο Κυπριακό απέχουν τόσο πολύ μεταξύ τους που δεν μπορεί να βρεθεί ελά­χι­στος κοινός τόπος. Στο παρελ­θόν η Τουρκία είχε επι­λέ­ξει ως λύση τη «μη λύση», δηλαδή τη διαιώ­νιση της παρού­σας κατα­στά­σεως. Μετά την ανα­κά­λυψη υδρο­γο­ναν­θρά­κων στο νότιο τμήμα του νησιού η Τουρκία δεν είναι πια ικα­νο­ποι­η­μένη από τη «μη λύση». Οι υδρο­γο­νάν­θρα­κες είναι πλέον ανα­πό­σπα­στο τμήμα των συζη­τή­σεων για το Κυπριακό. Η συζή­τηση για το αέριο, όμως, δεν οδηγεί υπο­χρε­ω­τικά σε επίλυση του Κυπρια­κού. Μπορεί να περιο­ρι­στεί στη συμ­με­τοχή της Τουρ­κίας στην εκμε­τάλ­λευση και δια­χεί­ρισή των υδρο­γο­ναν­θρά­κων. Εάν το επι­τύ­χει, θα ξανα­γυ­ρί­σει στην αντί­ληψη ότι λύση συνιστά η «μη λύση».

Τέλος, ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον έχει η απά­ντηση του Άγγελου Συρίγου πως πρέπει να κινηθεί ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης έναντι της Άγκυρας: «Δυστυ­χώς η νέα μου ιδιό­τητα, του βου­λευτή της Νέας Δημο­κρα­τίας, επι­βάλ­λει ορι­σμένα πράγ­ματα να μη μπορούν να λεχθούν δημο­σίως. Οπωσ­δή­ποτε πάντως το όπλο που χρη­σι­μο­ποί­η­σαν όλες οι ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις μετά το 1999, αυτό της ευρω­πα­ΐ­κής πορείας της Τουρ­κίας, είναι μετά το Brexit άχρηστο. Ούτε η Τουρκία ενδια­φέ­ρε­ται να μπει στην ΕΕ, ούτε και η ΕΕ θέλει να δει την Τουρκία στους κόλπους της. Επο­μέ­νως χρεια­ζό­μα­στε σε αυτό το πεδίο μία και­νούρ­για στρα­τη­γική».

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ ΣΥΡΙΓΟΥ ΣΤΟ NEWS24/7 ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ

Οι πλη­ρο­φο­ρίες επι­μέ­νουν πως η Άγκυρα σχε­διά­ζει έρευνες από τα τέλη Αυγού­στου νοτίως του Καστε­λό­ρι­ζου. Τί ακριβώς συμ­βαί­νει;

Εάν δια­βά­σουμε προ­σε­κτικά τη δημο­σιευ­θείσα είδηση, θα δούμε ότι η τουρ­κική κρατική εται­ρεία πετρε­λαίου, γνωστή ως «ΤΡΑΟ», ζήτησε άδεια από το τουρ­κικό

Γενικό Επι­τε­λείο Ναυ­τι­κού για έρευνες νοτίως του Καστε­λό­ρι­ζου. Οι Τούρκοι δεν μας συνη­θί­ζουν σε τέτοιου είδους προ­κα­ταρ­κτι­κές ανα­κοι­νώ­σεις. Συνήθως βλέ­πουμε κατευ­θείαν είτε τη NAVTEXτου τουρ­κι­κού ΓΕΝ με την οποία δεσμεύ­ε­ται μια περιοχή, είτε τη δημο­σί­ευση στην τουρ­κική εφη­με­ρίδα της κυβερ­νή­σεως. Αυτό επι­βε­βαιώ­νει ότι η Άγκυρα έχει πάρει μια κατ’ αρχήν απόφαση να προβεί σε έρευνες ανάμεσα στη Ρόδο και στο Καστε­λό­ριζο. Πρό­κει­ται για την περιοχή που «εκχώ­ρησε» η Τουρκία στην «ΤΡΑΟ» το 2012. Από εκεί και πέρα, προχωρά προ­σε­κτικά. Στόχος είναι να διε­ρευ­νή­σει ποιες θα είναι οι αντι­δρά­σεις της Ελλάδος. Σε αυτό το πλαίσιο έχει κατά καιρούς δεσμεύ­σει τμήματα αυτής της περιο­χής για παρά­νο­μες σει­σμο­γρα­φι­κές έρευνες από τουρ­κικά ερευ­νη­τικά σκάφη. Σε πολλές περι­πτώ­σεις οι δεσμεύ­σεις δεν συνο­δεύ­θη­καν από έρευνες. Κάπου εκεί θα ενέ­τασσα και τη συγκε­κρι­μένη είδηση. Διε­ρευνά τις ελλη­νι­κές αντι­δρά­σεις. Θα σημεί­ωνα επι­πλέον ότι η διαρκής επα­να­φορά του θέματος ερευνών νοτίως του Καστε­λό­ρι­ζου δημιουρ­γεί εθισμό. Συνη­θί­ζουμε στην ιδέα ότι κάτι συμ­βαί­νει εκεί. Πρό­κει­ται για κλασική μέθοδο με την οποία «γκρι­ζά­ρει», «αμφι­σβη­τεί­ται» μια περιοχή.

Η Ελλάδα πώς πρέπει να αντι­δρά­σει;

Η Τουρκία έχει ένα χαρα­κτη­ρι­στικό. Πρέπει να λαμ­βά­νει σαφή και καθαρά μηνύ­ματα. Αλλιώς δημιουρ­γεί­ται σύγχυση. Είναι αυτό που έχει πάθει τώρα η Άγκυρα με την Αμερική και τους ρωσι­κούς πυραύ­λους S-400. Η μη επιβολή κυρώ­σεων εκ μέρους του αμε­ρι­κα­νού προ­έ­δρου Τραμπ, δίνει την εντύ­πωση στον Ερντο­γάν ότι έχει περι­θώ­ριο χει­ρι­σμό του θέματος χωρίς να υπάρ­χουν υπο­χρε­ω­τικά επι­πτώ­σεις στη χώρα του. Η ελλη­νική εξω­τε­ρική πολι­τική γνω­ρί­ζει καλά αυτό το τουρ­κικό χαρα­κτη­ρι­στικό. Κατά συνέ­πεια, πρέπει να δοθεί και το σαφές μήνυμα ότι δεν θα γίνουν δεκτές τέτοιες ενέρ­γειες σε περιοχή που θεω­ρούμε ότι είναι δική μας υφα­λο­κρη­πίδα

Δηλαδή πρέπει η Ελλάδα να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει όλα τα μέσα που δια­θέ­τει στη διάθεσή της, έστω και αν οδη­γη­θούμε σε σύγκρουση με την Τουρκία;

Τα μηνύ­ματα δεν χρειά­ζε­ται να συνο­δεύ­ο­νται από πολε­μι­κές κραυγές ή απειλές. Αυτό είναι ένα πεδίο που βολεύει πρω­τί­στως στην Άγκυρα. Χρη­σι­μο­ποιεί την ελεγ­χό­μενη ένταση, περι­λαμ­βα­νο­μέ­νων και των λεκτι­κών προ­κλή­σεων, για να δημιουρ­γή­σει την εντύ­πωση ότι υπάρ­χουν δια­φι­λο­νι­κού­με­νες περιο­χές και γκρίζες ζώνες κυριαρ­χίας. Εδώ και αρκετές δεκα­ε­τίες η μόνιμη επωδός της διε­θνούς κοι­νό­τη­τας σε εντά­σεις, όχι μόνο στις ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις αλλά και γενι­κό­τερα, είναι «μη μαλώ­νετε! Συζη­τή­στε!». Πρό­κει­ται για την αγγλική φράση «donotfight, talk!». Επο­μέ­νως, χρειά­ζο­νται καθαρά και σαφή μηνύ­ματα και αποφυγή λεκτι­κών ακρο­τή­των. Δεν χρειά­ζε­ται να πούμε ότι θα στεί­λουμε πολε­μικά πλοία στην περιοχή. Η Άγκυρα γνω­ρί­ζει καλά ότι θα γίνει. Εάν περάσει σαφές μήνυμα με τις κόκ­κι­νες γραμμές της ελλη­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής, η Άγκυρα δεν θα τις δια­σχί­σει. Όσο προ­κλη­τική και να είναι, η τουρ­κική πολι­τική ηγεσία δεν επι­θυ­μεί πόλεμο με την Ελλάδα διότι γνω­ρί­ζει ότι θα είναι κατα­στρο­φι­κός και για τις δύο χώρες.

Στην Κύπρο, μέχρι πού εκτι­μάτε ότι θα το πάει η Τουρκία για τις γεω­τρή­σεις;

Οι ανα­κα­λύ­ψεις υδρο­γο­ναν­θρά­κων σε περιο­χές της κυπρια­κής ΑΟΖ που ελέγ­χο­νται από την Κυπριακή Δημο­κρα­τία απει­λούν να ανα­τρέ­ψουν δύο στρα­τη­γι­κές επι­λο­γές της Τουρ­κίας. Η πρώτη επιλογή αφορά στην δήθεν επίλυση του κυπρια­κού με την τουρ­κική εισβολή το 1974 και τη συνε­χι­ζό­μενη κατοχή. Η δεύτερη στρα­τη­γική επιλογή είναι η μετα­τροπή της Τουρ­κίας στο μονα­δικό άξονα μετα­φο­ράς φυσικού αερίου από την Ανατολή στη νότια Ευρώπη μετά το 2000. Οι υδρο­γο­νάν­θρα­κες θέτουν εκ νέου το Κυπριακό απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι δεν έχει λυθεί από το 1974. Επίσης ανοί­γουν θεω­ρη­τι­κώς μία εναλ­λα­κτική όδευση προς την ΕΕ κατ’ ευθείαν από τη Μεσό­γειο. Γι’ αυτόν τον λόγο αντιδρά τόσο έντονα η Τουρκία. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει δαπα­νή­σει 1 δισε­κα­τομ­μύ­ριο € τα τελευ­ταία έξι χρόνια για να αγο­ρά­σει ή ναυ­πη­γή­σει σει­σμο­γρα­φικά και γεω­τρη­τικά σκάφη. Ο Ερντο­γάν είναι απο­φα­σι­σμέ­νος να κυνη­γή­σει τρεις στόχους. Άμεσα θέλει να εμπο­δί­σει την εκτέ­λεση του ενερ­γεια­κού προ­γράμ­μα­τος της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας. Μεσο­πρό­θε­σμα θέλει να έχει άμεση εμπλοκή στον έλεγχο των ενερ­γεια­κών απο­θε­μά­των νοτίως της Κύπρου. Σε βάθος χρόνου και με την προ­ϋ­πό­θεση ότι θα βρεθούν επαρ­κείς ποσό­τη­τες υδρο­γο­ναν­θρά­κων, θέλει να μετα­φέ­ρει το αέριο της ευρύ­τε­ρης περιο­χής μέσω του εδάφους της. Κατά συνέ­πεια, έχει ξεκι­νή­σει μία περί­ο­δος εντά­σεως που θα διαρ­κέ­σει αρκετό καιρό.

Πολλοί, πάντως, εκτι­μούν πως τελικός στόχος της Άγκυρας είναι να οδη­γή­σει τη Λευ­κω­σία –για κάποιους και την Αθήνα- σε έναν εφ’ όλης της ύλης διάλογο. Συμ­φω­νείτε;

Οι υδρο­γο­νάν­θρα­κες είναι για την Τουρκία το μόνο θέμα συζη­τή­σεως γύρω από το Κυπριακό. Ως προς την Ελλάδα πράγ­ματι επι­θυ­μεί έναν εφ’ όλης της ύλης διάλογο. Στον διάλογο θα πρέπει να εντά­ξουμε και το γεγονός ότι από το 2012 η Τουρκία θεωρεί ότι της ανήκει όλη η περιοχή ανάμεσα στη Ρόδο και στην Κύπρο. Εμφα­νί­ζε­ται όμως «γεν­ναιό­δωρα» να δείχνει διάθεση να συζη­τή­σει με την Ελλάδα για το πώς θα συνεκ­με­ταλ­λευ­θεί πιθανά ενερ­γειακά κοι­τά­σματα που βρί­σκο­νται στις περιο­χές υφα­λο­κρη­πί­δας νοτίως της Ρόδου, της Κάσου, της Καρ­πά­θου και της Κρήτης καθώς και σε περιο­χές της ΑΟΖ νοτίως της Κύπρου. Είναι και­νο­φα­νείς απόψεις που δεν έχουν καμία σχέση με το διεθνές δίκαιο της θάλασ­σας. Η Τουρκία δεν έχει ούτε θαλάσ­σιο μέτωπο προς τις συγκε­κρι­μέ­νες περιο­χές.

Τελικά πόσο αντέχει, κατά την άποψή σας, το Κυπριακό, να στη­ρί­ζετε στη …μη λύση;

Διάβασα μία συνέ­ντευξη του τουρ­κο­κύ­πριου δια­πραγ­μα­τευτή Οζερσάι. Μεταξύ άλλων ανα­φέ­ρει ότι τόσες γενιές μορ­φω­μέ­νων ανθρώ­πων περνούν από την ίδια αίθουσα δια­πραγ­μα­τεύ­σεων επί 50 χρόνια χωρίς απο­τέ­λε­σμα. Και κατα­λή­γει στο ότι πρέπει να ανα­ρω­τη­θούμε γιατί. Η δική μου απά­ντηση είναι ότι οι επι­διώ­ξεις της κάθε πλευράς στο Κυπριακό απέχουν τόσο πολύ μεταξύ τους που δεν μπορεί να βρεθεί ελά­χι­στος κοινός τόπος. Στο παρελ­θόν η Τουρκία είχε επι­λέ­ξει ως λύση τη «μη λύση», δηλαδή τη διαιώ­νιση της παρού­σας κατα­στά­σεως. Μετά την ανα­κά­λυψη υδρο­γο­ναν­θρά­κων στο νότιο τμήμα του νησιού η Τουρκία δεν είναι πια ικα­νο­ποι­η­μένη από τη «μη λύση». Οι υδρο­γο­νάν­θρα­κες είναι πλέον ανα­πό­σπα­στο τμήμα των συζη­τή­σεων για το Κυπριακό. Η συζή­τηση για το αέριο, όμως, δεν οδηγεί υπο­χρε­ω­τικά σε επίλυση του Κυπρια­κού. Μπορεί να περιο­ρι­στεί στη συμ­με­τοχή της Τουρ­κίας στην εκμε­τάλ­λευση και δια­χεί­ρισή των υδρο­γο­ναν­θρά­κων. Εάν το επι­τύ­χει, θα ξανα­γυ­ρί­σει στην αντί­ληψη ότι λύση συνιστά η «μη λύση».

Ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης πώς πρέπει να κινηθεί έναντι της Άγκυρας; Και πού μπορεί, κατά τη γνώμη σας, να προ­σβλέ­πει;

Δυστυ­χώς η νέα μου ιδιό­τητα, του βου­λευτή της Νέας Δημο­κρα­τίας, επι­βάλ­λει ορι­σμένα πράγ­ματα να μη μπορούν να λεχθούν δημο­σίως. Οπωσ­δή­ποτε πάντως το όπλο που χρη­σι­μο­ποί­η­σαν όλες οι ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις μετά το 1999, αυτό της ευρω­πα­ΐ­κής πορείας της Τουρ­κίας, είναι μετά το Brexit άχρηστο. Ούτε η Τουρκία ενδια­φέ­ρε­ται να μπει στην ΕΕ, ούτε και η ΕΕ θέλει να δει την Τουρκία στους κόλπους της. Επο­μέ­νως χρεια­ζό­μα­στε σε αυτό το πεδίο μία και­νούρ­για στρα­τη­γική.

Πηγή news247.gr