Αναπόσπαστο τμήμα των Δωδεκανήσων το Καστελλόριζο αλλά μόνιμα στο στόχαστρο της Τουρκίας

Το Καστελ­λό­ριζο απο­τε­λεί ανα­πό­σπα­στο τμήμα των Δωδε­κα­νή­σων και το νοτιο­α­να­το­λικό άκρο του Αιγαίου, κατέ­χο­ντας πλήρη κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα. Η τουρ­κική προ­πα­γάνδα επι­χει­ρεί συστη­μα­τικά να το απο­κό­ψει, παρου­σιά­ζο­ντάς το ψευδώς ως «αποικία» ώστε να ακυ­ρώ­σει την ελλη­νική ΑΟΖ, καθι­στώ­ντας επι­τα­κτική μια ξεκά­θαρη ευρω­παϊκή και ιταλική στάση.

Του Χρήστου Μαζα­νίτη

Το Καστελ­λό­ριζο, μαζί με το ευρύ­τερο νησιω­τικό σύμπλεγμα της Μεγί­στης, δεν απο­τε­λεί κάποιο απο­μο­νω­μένο γεω­γρα­φικό απο­τύ­πωμα ούτε κάποιο τυχαίο νησάκι στη μέση της θάλασ­σας. Απο­τε­λεί τμήμα των Δωδε­κα­νή­σων, τα οποία παρα­χω­ρή­θη­καν επίσημα και ορι­στικά στην Ελλάδα από την Ιταλία με τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρι­σίων, στις 10 Φεβρουα­ρίου 1947. Πρό­κει­ται για μια θεμε­λιώδη ιστο­ρική και νομική αλήθεια που συχνά επι­χει­ρεί­ται να παρα­μορ­φω­θεί από τα ανα­θε­ω­ρη­τικά κέντρα της Άγκυρας.

Σε αυτή τη Συνθήκη, η Τουρκία δεν ήταν καν συμ­βαλ­λό­μενο μέρος. Δεν είχε απο­λύ­τως κανέναν νομικό, πολι­τικό ή ηθικό λόγο στην τύχη των νησιών, τα οποία είχαν περιέλ­θει προη­γου­μέ­νως στην ιταλική κυριαρ­χία από την Οθω­μα­νική Αυτο­κρα­το­ρία δεκα­ε­τίες νωρί­τερα, ιδίως μετά τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923, όπου η Τουρκία είχε παραι­τη­θεί ορι­στικά από κάθε δικαί­ωμα επί των νησιών αυτών και των εξαρ­τή­σεών τους. Ως εκ τούτου, οποια­δή­ποτε προ­σπά­θεια αμφι­σβή­τη­σης της ελλη­νι­κής κυριαρ­χίας επί του Καστελ­λό­ρι­ζου σκο­ντά­φτει σε αδιαμ­φι­σβή­τητα διεθνή νομικά θεμέλια που δεν επι­δέ­χο­νται παρ­θε­νο­γέ­νε­σης ή αυθαί­ρε­της ερμη­νείας από την Άγκυρα.

Δια­βά­στε σήμερα στο enikonomia.grΚαύσιμα: Τι δεί­χνουν τα νέα στοι­χεία για τις τιμές της αμό­λυ­βδης βεν­ζί­νης και του ντίζελ

Το Αιγαίο τελειώ­νει στη Μεγίστη

Ένα από τα πλέον κρίσιμα σημεία της τουρ­κι­κής στρα­τη­γι­κής παρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης αφορά τη γεω­γρα­φική ταυ­τό­τητα της περιο­χής. Η Άγκυρα επι­χει­ρεί συστη­μα­τικά να παρου­σιά­σει ως δεδο­μένο ότι το Καστελ­λό­ριζο δεν ανήκει στο Αιγαίο Πέλαγος, αλλά δήθεν βρί­σκε­ται απο­κομ­μένο στην Ανα­το­λική Mεσόγειο, σαν να πρό­κει­ται για μια γεω­γρα­φική ανω­μα­λία. Ωστόσο, η πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι εντελώς δια­φο­ρε­τική.

Τα Δωδε­κά­νησα απο­τε­λούν ανα­πό­σπα­στο νησιω­τικό σύμπλεγμα του Αιγαίου. Αυτό σημαί­νει με απόλυτη σαφή­νεια ότι στο Καστελ­λό­ριζο και στο νησιω­τικό σύμπλεγμα της Μεγί­στης τελειώ­νει το Αιγαίο Πέλαγος. Δεν είναι τίποτα λιγό­τερο και τίποτα περισ­σό­τερο από το νοτιο­α­να­το­λικό άκρο του Αιγαίου. Η γεω­γρα­φική αυτή συνέ­χεια είναι αδιά­ψευ­στη και απο­τυ­πώ­νε­ται σε όλους τους διε­θνείς χάρτες και τα ναυ­τι­λιακά δεδο­μένα.

Η γεω­γρα­φική αυτή θέση δεν είναι απλώς μια χαρ­το­γρα­φική λεπτο­μέ­ρεια, αλλά καθο­ρί­ζει την ίδια την ουσία της ελλη­νι­κής κυριαρ­χίας και των θαλάσ­σιων ζωνών. Η Τουρκία γνω­ρί­ζει πολύ καλά πως αν γίνει απο­δε­κτή η πραγ­μα­τι­κό­τητα, τότε καταρ­ρέει το αφήγημά της. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο επεν­δύει τερά­στιους διπλω­μα­τι­κούς και επι­κοι­νω­νια­κούς πόρους στην προ­σπά­θεια να επα­να­προσ­διο­ρί­σει τα όρια των θαλασ­σών, απο­κό­πτο­ντας το Καστελ­λό­ριζο από τον φυσικό του κορμό.

Η θεωρία της «Ελλη­νι­κής Αποι­κίας» και τα Νησιά Φώκλαντ

Ο λόγος που η Τουρκία προ­σπα­θεί με τόσο πείσμα να απο­συν­δέ­σει γεω­γρα­φικά και νομικά το Καστελ­λό­ριζο είναι στρα­τη­γι­κός και αφορά τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα. Επι­χει­ρεί να εμφα­νί­σει το Καστελ­λό­ριζο ως μια ελλη­νική «αποικία», η οποία βρί­σκε­ται μακριά από τον μητρο­πο­λι­τικό κορμό και, ως εκ τούτου, δεν δικαιού­ται θαλάσ­σιες ζώνες. Η τακτική αυτή δεν είναι τυχαία. Η Άγκυρα θέλει ουσια­στικά να εμφα­νί­σει το Καστελ­λό­ριζο όπως τα νησιά Φώκλαντ που υπά­γο­νται στη Μεγάλη Βρε­τα­νία, υπο­νο­ώ­ντας ότι πρό­κει­ται για υπερ­πό­ντια κτήση μακριά από τη μητέρα πατρίδα, η οποία δεν παράγει πλήρη δικαιώ­ματα σε ΑΟΖ και υφα­λο­κρη­πίδα ως νησί και κατά συνέ­πεια ως Δωδε­κά­νησα.

Πρό­κει­ται για μια κραυ­γα­λέα στρέ­βλωση του Διε­θνούς Δικαίου της Θάλασ­σας (UNCLOS). Τα νησιά, σύμφωνα με το άρθρο 121 της Συν­θή­κης του ΟΗΕ, έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώ­ματα σε αιγια­λί­τιδα ζώνη, υφα­λο­κρη­πίδα και ΑΟΖ όπως και τα ηπει­ρω­τικά εδάφη, αρκεί να κατοι­κού­νται και να έχουν δική τους οικο­νο­μική ζωή, κάτι που ισχύει απο­λύ­τως για το Καστελ­λό­ριζο. Η τουρ­κική επι­νό­ηση περί αποι­κίας απο­σκο­πεί απο­κλει­στικά στο να ακυ­ρώ­σει τη μέση γραμμή και να επι­βά­λει τη θεωρία της «γαλά­ζιας πατρί­δας», στε­ρώ­ντας από την Ελλάδα τον ζωτικό της χώρο στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο.

Αυτή είναι η απαρχή και ο πυρήνας του ευρύ­τε­ρου ανα­θε­ω­ρη­τι­κού σχεδίου της Άγκυρας. Ένα σχέδιο που επι­διώ­κει να ερμη­νεύει κατά το δοκούν τις διε­θνείς συν­θή­κες, να αγνοεί τις προ­βλέ­ψεις του Διε­θνούς Δικαίου και να επε­κτεί­νει τις γεω­πο­λι­τι­κές επι­διώ­ξεις και τις ζώνες επιρ­ροής της εις βάρος των κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των κυρί­αρ­χων κρατών, όπως είναι η Ελλάδα και η Κύπρος.

Η ανάγκη Ευρω­παϊ­κής Αφύ­πνι­σης

Απέ­να­ντι σε αυτό το επι­κίν­δυνο κρε­σέ­ντο ανα­θε­ω­ρη­τι­σμού, η απά­ντηση θα πρέπει να είναι μία επι­κοι­νω­νιακή αντε­πί­θεση στην ΕΕ αλλά και στην Ιταλία. Το ζήτημα του Καστελ­λό­ρι­ζου δεν αφορά μόνο διμε­ρείς ελλη­νο­τουρ­κι­κές δια­φο­ρές, ούτε απο­τε­λεί μια τοπική εθνο­λο­γική ή γεω­γρα­φική λεπτο­μέ­ρεια. Αφορά άμεσα την ευρω­παϊκή νομι­μό­τητα, την ασφά­λεια των εξω­τε­ρι­κών συνόρων της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και την τήρηση της Διε­θνούς Νομι­μό­τη­τας.

Η Ευρώπη πρέπει να αντι­λη­φθεί ότι η αμφι­σβή­τηση του Καστελ­λό­ρι­ζου ισο­δυ­να­μεί με αμφι­σβή­τηση των ευρω­παϊ­κών εδαφών, των ευρω­παϊ­κών συνόρων, της ευρω­παϊ­κής κυριαρ­χίας. Η Ευρω­παϊκή Ένωση οφείλει να αντι­λη­φθεί πως η χωρίς περιο­ρι­σμούς συνερ­γα­σία με την Τουρκία και η ανοχή σε τέτοιες θεωρίες ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για την ασφά­λεια ολό­κλη­ρης της Μεσο­γείου.

Βεβαίως, σε αυτή την εθνική και ευρω­παϊκή προ­σπά­θεια, απαι­τεί­ται να πάρει σαφή, δημόσια και αδια­πραγ­μά­τευτη θέση και η Ιταλία. Ως η χώρα που υπέ­γραψε και παρα­χώ­ρησε τα Δωδε­κά­νησα στην Ελλάδα το 1947, η Ρώμη γνω­ρί­ζει καλύ­τερα από τον καθένα το ιστο­ρικό και νομικό καθε­στώς της περιο­χής.

Μια επίσημη ιταλική τοπο­θέ­τηση που θα επα­να­βε­βαιώ­νει την ιστο­ρική αλήθεια και την ορθό­τητα της Συν­θή­κης των Παρι­σίων θα απο­τε­λούσε ένα ηχη­ρό­τατο χαστούκι στην τουρ­κική προ­πα­γάνδα και ένα αδια­πέ­ρα­στο νομικό τείχος απέ­να­ντι στα ανυ­πό­στατα σχέδια της Άγκυρας. Η ιστορία δεν ξανα­γρά­φε­ται με βάση τις γεω­πο­λι­τι­κές ορέξεις κανενός, και το Καστελ­λό­ριζο θα παρα­μεί­νει αυτό που πάντα ήταν: ο προ­βο­λέας του Ελλη­νι­σμού και το αιώνιο προ­κε­χω­ρη­μένο φυλάκιο του Αιγαίου.

Πηγή: enikos.gr