Αναπόσπαστο τμήμα των Δωδεκανήσων το Καστελλόριζο αλλά μόνιμα στο στόχαστρο της Τουρκίας

Το Κα­στελ­λό­ρι­ζο απο­τε­λεί ανα­πό­σπα­στο τμήμα των Δω­δε­κα­νή­σων και το νο­τιο­α­να­το­λι­κό άκρο του Αι­γαί­ου, κα­τέ­χο­ντας πλήρη κυ­ριαρ­χι­κά δι­καιώ­μα­τα. Η τουρ­κι­κή προ­πα­γάν­δα επι­χει­ρεί συ­στη­μα­τι­κά να το απο­κό­ψει, πα­ρου­σιά­ζο­ντάς το ψευ­δώς ως «αποι­κία» ώστε να ακυ­ρώ­σει την ελ­λη­νι­κή ΑΟΖ, κα­θι­στώ­ντας επι­τα­κτι­κή μια ξε­κά­θα­ρη ευ­ρω­παϊ­κή και ιτα­λι­κή στάση.

Του Χρή­στου Μα­ζα­νί­τη

Το Κα­στελ­λό­ρι­ζο, μαζί με το ευ­ρύ­τε­ρο νη­σιω­τι­κό σύ­μπλεγ­μα της Με­γί­στης, δεν απο­τε­λεί κά­ποιο απο­μο­νω­μέ­νο γε­ω­γρα­φι­κό απο­τύ­πω­μα ούτε κά­ποιο τυ­χαίο νη­σά­κι στη μέση της θά­λασ­σας. Απο­τε­λεί τμήμα των Δω­δε­κα­νή­σων, τα οποία πα­ρα­χω­ρή­θη­καν επί­ση­μα και ορι­στι­κά στην Ελ­λά­δα από την Ιτα­λία με τη Συν­θή­κη Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων, στις 10 Φε­βρουα­ρί­ου 1947. Πρό­κει­ται για μια θε­με­λιώ­δη ιστο­ρι­κή και νο­μι­κή αλή­θεια που συχνά επι­χει­ρεί­ται να πα­ρα­μορ­φω­θεί από τα ανα­θε­ω­ρη­τι­κά κέ­ντρα της Άγκυ­ρας.

Σε αυτή τη Συν­θή­κη, η Τουρ­κία δεν ήταν καν συμ­βαλ­λό­με­νο μέρος. Δεν είχε απο­λύ­τως κα­νέ­ναν νο­μι­κό, πο­λι­τι­κό ή ηθικό λόγο στην τύχη των νη­σιών, τα οποία είχαν πε­ριέλ­θει προη­γου­μέ­νως στην ιτα­λι­κή κυ­ριαρ­χία από την Οθω­μα­νι­κή Αυ­το­κρα­το­ρία δε­κα­ε­τί­ες νω­ρί­τε­ρα, ιδίως μετά τη Συν­θή­κη της Λω­ζά­νης το 1923, όπου η Τουρ­κία είχε πα­ραι­τη­θεί ορι­στι­κά από κάθε δι­καί­ω­μα επί των νη­σιών αυτών και των εξαρ­τή­σε­ών τους. Ως εκ τού­του, οποια­δή­πο­τε προ­σπά­θεια αμ­φι­σβή­τη­σης της ελ­λη­νι­κής κυ­ριαρ­χί­ας επί του Κα­στελ­λό­ρι­ζου σκο­ντά­φτει σε αδιαμ­φι­σβή­τη­τα διε­θνή νο­μι­κά θε­μέ­λια που δεν επι­δέ­χο­νται παρ­θε­νο­γέ­νε­σης ή αυ­θαί­ρε­της ερ­μη­νεί­ας από την Άγκυ­ρα.

Δια­βά­στε σή­με­ρα στο enikonomia.grΚαύ­σι­μα: Τι δεί­χνουν τα νέα στοι­χεία για τις τιμές της αμό­λυ­βδης βεν­ζί­νης και του ντί­ζελ

Το Αι­γαίο τε­λειώ­νει στη Με­γί­στη

Ένα από τα πλέον κρί­σι­μα ση­μεία της τουρ­κι­κής στρα­τη­γι­κής πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­σης αφορά τη γε­ω­γρα­φι­κή ταυ­τό­τη­τα της πε­ριο­χής. Η Άγκυ­ρα επι­χει­ρεί συ­στη­μα­τι­κά να πα­ρου­σιά­σει ως δε­δο­μέ­νο ότι το Κα­στελ­λό­ρι­ζο δεν ανή­κει στο Αι­γαίο Πέ­λα­γος, αλλά δήθεν βρί­σκε­ται απο­κομ­μέ­νο στην Ανα­το­λι­κή Mεσό­γειο, σαν να πρό­κει­ται για μια γε­ω­γρα­φι­κή ανω­μα­λία. Ωστό­σο, η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είναι εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή.

Τα Δω­δε­κά­νη­σα απο­τε­λούν ανα­πό­σπα­στο νη­σιω­τι­κό σύ­μπλεγ­μα του Αι­γαί­ου. Αυτό ση­μαί­νει με από­λυ­τη σα­φή­νεια ότι στο Κα­στελ­λό­ρι­ζο και στο νη­σιω­τι­κό σύ­μπλεγ­μα της Με­γί­στης τε­λειώ­νει το Αι­γαίο Πέ­λα­γος. Δεν είναι τί­πο­τα λι­γό­τε­ρο και τί­πο­τα πε­ρισ­σό­τε­ρο από το νο­τιο­α­να­το­λι­κό άκρο του Αι­γαί­ου. Η γε­ω­γρα­φι­κή αυτή συ­νέ­χεια είναι αδιά­ψευ­στη και απο­τυ­πώ­νε­ται σε όλους τους διε­θνείς χάρ­τες και τα ναυ­τι­λια­κά δε­δο­μέ­να.

Η γε­ω­γρα­φι­κή αυτή θέση δεν είναι απλώς μια χαρ­το­γρα­φι­κή λε­πτο­μέ­ρεια, αλλά κα­θο­ρί­ζει την ίδια την ουσία της ελ­λη­νι­κής κυ­ριαρ­χί­ας και των θα­λάσ­σιων ζωνών. Η Τουρ­κία γνω­ρί­ζει πολύ καλά πως αν γίνει απο­δε­κτή η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, τότε κα­ταρ­ρέ­ει το αφή­γη­μά της. Γι’ αυτόν ακρι­βώς τον λόγο επεν­δύ­ει τε­ρά­στιους δι­πλω­μα­τι­κούς και επι­κοι­νω­νια­κούς πό­ρους στην προ­σπά­θεια να επα­να­προσ­διο­ρί­σει τα όρια των θα­λασ­σών, απο­κό­πτο­ντας το Κα­στελ­λό­ρι­ζο από τον φυ­σι­κό του κορμό.

Η θε­ω­ρία της «Ελ­λη­νι­κής Αποι­κί­ας» και τα Νησιά Φώ­κλαντ

Ο λόγος που η Τουρ­κία προ­σπα­θεί με τόσο πεί­σμα να απο­συν­δέ­σει γε­ω­γρα­φι­κά και νο­μι­κά το Κα­στελ­λό­ρι­ζο είναι στρα­τη­γι­κός και αφορά τα κυ­ριαρ­χι­κά δι­καιώ­μα­τα. Επι­χει­ρεί να εμ­φα­νί­σει το Κα­στελ­λό­ρι­ζο ως μια ελ­λη­νι­κή «αποι­κία», η οποία βρί­σκε­ται μα­κριά από τον μη­τρο­πο­λι­τι­κό κορμό και, ως εκ τού­του, δεν δι­καιού­ται θα­λάσ­σιες ζώνες. Η τα­κτι­κή αυτή δεν είναι τυ­χαία. Η Άγκυ­ρα θέλει ου­σια­στι­κά να εμ­φα­νί­σει το Κα­στελ­λό­ρι­ζο όπως τα νησιά Φώ­κλαντ που υπά­γο­νται στη Με­γά­λη Βρε­τα­νία, υπο­νο­ώ­ντας ότι πρό­κει­ται για υπερ­πό­ντια κτήση μα­κριά από τη μη­τέ­ρα πα­τρί­δα, η οποία δεν πα­ρά­γει πλήρη δι­καιώ­μα­τα σε ΑΟΖ και υφα­λο­κρη­πί­δα ως νησί και κατά συ­νέ­πεια ως Δω­δε­κά­νη­σα.

Πρό­κει­ται για μια κραυ­γα­λέα στρέ­βλω­ση του Διε­θνούς Δι­καί­ου της Θά­λασ­σας (UNCLOS). Τα νησιά, σύμ­φω­να με το άρθρο 121 της Συν­θή­κης του ΟΗΕ, έχουν ακρι­βώς τα ίδια δι­καιώ­μα­τα σε αι­για­λί­τι­δα ζώνη, υφα­λο­κρη­πί­δα και ΑΟΖ όπως και τα ηπει­ρω­τι­κά εδάφη, αρκεί να κα­τοι­κού­νται και να έχουν δική τους οι­κο­νο­μι­κή ζωή, κάτι που ισχύ­ει απο­λύ­τως για το Κα­στελ­λό­ρι­ζο. Η τουρ­κι­κή επι­νό­η­ση περί αποι­κί­ας απο­σκο­πεί απο­κλει­στι­κά στο να ακυ­ρώ­σει τη μέση γραμ­μή και να επι­βά­λει τη θε­ω­ρία της «γα­λά­ζιας πα­τρί­δας», στε­ρώ­ντας από την Ελ­λά­δα τον ζω­τι­κό της χώρο στην Ανα­το­λι­κή Με­σό­γειο.

Αυτή είναι η απαρ­χή και ο πυ­ρή­νας του ευ­ρύ­τε­ρου ανα­θε­ω­ρη­τι­κού σχε­δί­ου της Άγκυ­ρας. Ένα σχέ­διο που επι­διώ­κει να ερ­μη­νεύ­ει κατά το δο­κούν τις διε­θνείς συν­θή­κες, να αγνο­εί τις προ­βλέ­ψεις του Διε­θνούς Δι­καί­ου και να επε­κτεί­νει τις γε­ω­πο­λι­τι­κές επι­διώ­ξεις και τις ζώνες επιρ­ρο­ής της εις βάρος των κυ­ριαρ­χι­κών δι­καιω­μά­των κυ­ρί­αρ­χων κρα­τών, όπως είναι η Ελ­λά­δα και η Κύ­προς.

Η ανά­γκη Ευ­ρω­παϊ­κής Αφύ­πνι­σης

Απέ­να­ντι σε αυτό το επι­κίν­δυ­νο κρε­σέ­ντο ανα­θε­ω­ρη­τι­σμού, η απά­ντη­ση θα πρέ­πει να είναι μία επι­κοι­νω­νια­κή αντε­πί­θε­ση στην ΕΕ αλλά και στην Ιτα­λία. Το ζή­τη­μα του Κα­στελ­λό­ρι­ζου δεν αφορά μόνο δι­με­ρείς ελ­λη­νο­τουρ­κι­κές δια­φο­ρές, ούτε απο­τε­λεί μια το­πι­κή εθνο­λο­γι­κή ή γε­ω­γρα­φι­κή λε­πτο­μέ­ρεια. Αφορά άμεσα την ευ­ρω­παϊ­κή νο­μι­μό­τη­τα, την ασφά­λεια των εξω­τε­ρι­κών συ­νό­ρων της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης και την τή­ρη­ση της Διε­θνούς Νο­μι­μό­τη­τας.

Η Ευ­ρώ­πη πρέ­πει να αντι­λη­φθεί ότι η αμ­φι­σβή­τη­ση του Κα­στελ­λό­ρι­ζου ισο­δυ­να­μεί με αμ­φι­σβή­τη­ση των ευ­ρω­παϊ­κών εδα­φών, των ευ­ρω­παϊ­κών συ­νό­ρων, της ευ­ρω­παϊ­κής κυ­ριαρ­χί­ας. Η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση οφεί­λει να αντι­λη­φθεί πως η χωρίς πε­ριο­ρι­σμούς συ­νερ­γα­σία με την Τουρ­κία και η ανοχή σε τέ­τοιες θε­ω­ρί­ες ανοί­γει τον ασκό του Αιό­λου για την ασφά­λεια ολό­κλη­ρης της Με­σο­γεί­ου.

Βε­βαί­ως, σε αυτή την εθνι­κή και ευ­ρω­παϊ­κή προ­σπά­θεια, απαι­τεί­ται να πάρει σαφή, δη­μό­σια και αδια­πραγ­μά­τευ­τη θέση και η Ιτα­λία. Ως η χώρα που υπέ­γρα­ψε και πα­ρα­χώ­ρη­σε τα Δω­δε­κά­νη­σα στην Ελ­λά­δα το 1947, η Ρώμη γνω­ρί­ζει κα­λύ­τε­ρα από τον κα­θέ­να το ιστο­ρι­κό και νο­μι­κό κα­θε­στώς της πε­ριο­χής.

Μια επί­ση­μη ιτα­λι­κή το­πο­θέ­τη­ση που θα επα­να­βε­βαιώ­νει την ιστο­ρι­κή αλή­θεια και την ορ­θό­τη­τα της Συν­θή­κης των Πα­ρι­σί­ων θα απο­τε­λού­σε ένα ηχη­ρό­τα­το χα­στού­κι στην τουρ­κι­κή προ­πα­γάν­δα και ένα αδια­πέ­ρα­στο νο­μι­κό τεί­χος απέ­να­ντι στα ανυ­πό­στα­τα σχέ­δια της Άγκυ­ρας. Η ιστο­ρία δεν ξα­να­γρά­φε­ται με βάση τις γε­ω­πο­λι­τι­κές ορέ­ξεις κα­νε­νός, και το Κα­στελ­λό­ρι­ζο θα πα­ρα­μεί­νει αυτό που πάντα ήταν: ο προ­βο­λέ­ας του Ελ­λη­νι­σμού και το αιώ­νιο προ­κε­χω­ρη­μέ­νο φυ­λά­κιο του Αι­γαί­ου.

Πηγή: enikos.gr