Κλαυσίγελως

Της Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Τα γεγο­νότα και οι εξε­λί­ξεις στην πολι­τική σκηνή που συμ­βαί­νουν το τελευ­ταίο διά­στημα δεν έχουν προη­γού­μενο. Ζούμε μονα­δι­κές στιγμές που μετα­πο­λι­τευ­τικά όμοιες δεν έχει απο­τυ­πώ­σει η πέννα του ιστο­ρι­κού. Κοι­νο­βου­λευ­τι­κές ομάδες δια­λύ­ο­νται ενώ για κάποιες δίνεται μάχη να δια­τη­ρη­θούν έστω και υπο­τυ­πω­δώς διότι συντρέ­χουν εξαι­ρε­τικά ουσια­στι­κοί λόγοι, που όλοι είτε εικά­ζουμε είτε τα ίδια τα γεγο­νότα μας επι­τρέ­πουν να συμπε­ρά­νουμε.

Η κυβέρ­νηση απώλεσε την πλειο­ψη­φία μετά την απο­χώ­ρηση του κυβερ­νη­τι­κού εταίρου της, έφυγαν τρεις έμειναν τρεις και όλα βαίνουν καλώς αλλά και η συμ­φω­νία των Πρεσπών πέρασε. Η κυβέρ­νηση απώλεσε την πλειο­ψη­φία αλλά συνέβη το εξής παρά­δοξο: έξι βου­λευ­τές κατέ­θε­σαν επι­στο­λές που δια­βε­βαιώ­νουν a priori την κυβέρ­νηση ότι θα ψηφί­ζουν όποιο νομο­σχέ­διο κατα­τε­θεί. Υπάρ­χουν βλέπετε και τα ατυ­χή­ματα της «γκα­ζό­ζας» σε περί­πτωση ονο­μα­στι­κής ψηφο­φο­ρίας.

Η πολι­τική επι­και­ρό­τητα βρίθει παρα­δο­ξό­τη­τας. Ο χρόνος προς τις κάλπες πλέον άρχισε να μετράει αντί­στροφα και οι εξε­λί­ξεις μας προ­σπερ­νούν και μας αφήνουν άφωνους. Δεν υπάρχει αυτό που ζούμε. Συν­θλί­βει το γεγονός ότι όλες αυτές οι τρα­γε­λα­φι­κές κατα­στά­σεις εκτυ­λίσ­σο­νται μέσα στον ναό της Δημο­κρα­τίας, ενώ αντί­θετα θα μπο­ρού­σαν άριστα να απο­τυ­πω­θούν σε μια καλο­και­ρινή επι­θε­ώ­ρηση. Βου­λευ­τές προ­ερ­χό­με­νοι από δια­φο­ρε­τι­κούς κομ­μα­τι­κούς και ιδε­ο­λο­γι­κούς χώρους, και βεβαίως με δια­φο­ρε­τικό προ­ε­κλο­γικό αφήγημα συγκλί­νουν δια­μορ­φώ­νο­ντας μια ανο­μοιο­γενή και ετε­ρό­κλιτη κυβερ­νη­τική πλειο­ψη­φία. Κάποιοι από αυτούς δε, έχουν εκλεγεί με μερικές εκα­το­ντά­δες ψήφους. Και φευ απο­φα­σί­ζουν για θέματα μεί­ζο­νος σημα­σίας, θέματα που βρί­σκουν αντί­θετη την πλειο­ψη­φία του ελλη­νι­κού λαού.

Ανα­ρω­τιέ­ται κανείς με όλα αυτά τα ευτρά­πελα αν πρέπει να γελάσει ή να κλάψει. Απο­φα­σί­ζε­ται η αλλαγή του κανο­νι­σμού της Βουλής (ούτε και αυτό δεν έχει ματα­γί­νει εν μέσω συνόδου) και ανα­κα­λεί­ται με επι­στολή του Πρω­θυ­πουρ­γού προς τον ΠτΒ. Για την ιστορία θεσμικά η Βουλή ελέγχει την κυβέρ­νηση. Και όλα αυτά για να σωθεί η Κ.Ο του πρώην εταίρου ο οποίος δια­μη­νύει και εξα­κο­ντί­ζει βέλη και απειλές ένθεν και ένθεν. Ενώ η παραί­τηση ένθερ­μου βου­λευτή που θα παρα­δώ­σει και την έδρα στο κόμμα του ακόμη εκκρε­μεί και η παρωδία συνε­χί­ζε­ται. Με όλα αυτά τα δεδο­μένα κανείς δεν γνω­ρί­ζει ούτε μπορεί να εικάσει την ακριβή ημε­ρο­μη­νία των εκλογών. Αν δηλαδή εξα­ντλη­θεί και το τελευ­ταίο από το σύνταγμα προ­βλε­πό­μενο λεπτό στην εξουσία ή αν αυτές γίνουν νωρί­τερα εκεί κάπου τον Μάϊο μαζί με τις υπό­λοι­πες όπου και θα επι­κρα­τή­σει η θεωρία του χάους. Αν συμβεί αυτό θα ζήσουμε και πάλι μονα­δι­κές στιγμές.

Η αναι­μική ανά­πτυξη, τα υψηλά ποσοστά ανερ­γίας, οι επεν­δύ­σεις που έχουν τεθεί στον αυτό­ματο, με το τρα­πε­ζικό σύστημα να καρ­κι­νο­βα­τεί και με τους Σκο­πια­νούς να απο­κα­λού­νται Μακε­δό­νες ομι­λού­ντες την μακε­δο­νική γλώσσα οδεύ­ουμε στο δρόμο προς τις κάλπες, ενώ τα κοι­νο­βου­λευ­τικά δρώμενα μας καθι­στούν βουβούς και άφωνους…..