Η υπ. Πολιτισμού «σφάζει με το βαμβάκι» τον διευθυντή του Βρετανικού Μουσείου

«Απόψεις όπως αυτή του διευ­θυ­ντή του Βρε­τα­νι­κού Μου­σείου Χάρτβιχ Φίσερ περί ”νόμιμου ιδιο­κτήτη” των Γλυπτών απο­τε­λούν υπο­λείμ­ματα της αποι­κιο­κρα­τίας και αγνοούν τη διεθνή συζή­τηση και τις Δια­κη­ρύ­ξεις της Unesco» απαντά η υπουρ­γός πολι­τι­σμού Μυρσίνη Ζορμπά στον Χάρτβιχ Φίσερ. Ο διευ­θυ­ντής του Βρε­τα­νι­κού Μου­σείου σε σημε­ρινή συνέ­ντευξή του στην εφη­με­ρίδα «Τα Νέα» ενώ παρα­δέ­χε­ται ότι «όταν μετα­κι­νείς πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά σε ένα μουσείο, τη μετα­κι­νείς εκτός πλαι­σίου της», ισχυ­ρί­ζε­ται πως «αυτή η μετα­τό­πιση είναι και αυτή μια δημιουρ­γική πράξη» και υπο­στη­ρί­ζει, μεταξύ άλλων, ότι «το Μουσείο δεν θα επι­στρέ­ψει μόνιμα τα Γλυπτά στην Ελλάδα», ενώ απο­κλείει το ενδε­χό­μενο «επ’ αόρι­στον δανει­σμού» και συμπλη­ρώ­νει πως «όταν δανεί­ζουμε, δανεί­ζουμε σε εκεί­νους που ανα­γνω­ρί­ζουν την ιδιο­κτη­σία».

Ακου­λου­θεί το πλήρες κείμενο της δήλωσης της υπουρ­γού Πολι­τι­σμού στο ΑΠΕ-ΜΠΕ σχετικά με τη συνέ­ντευξή του Χάρτβιχ Φίσερ, διευ­θυ­ντή του Βρε­τα­νι­κού Μου­σείου.

«Η Ελλάδα είναι ο γενέ­θλιος τόπος των Γλυπτών του Παρ­θε­νώνα, η Αθήνα είναι η πόλη τους, η Ακρό­πολη και το Μουσείο της είναι ο φυσικός τους χώρος.

Η δήλωση του κ. Φίσερ περί ”νόμιμου ιδιο­κτήτη” επι­δει­κνύει μια στενή, κυνική δια­χει­ρι­στική αντί­ληψη. Είναι λυπηρό να ακού­γε­ται από τον διευ­θυ­ντή του Βρε­τα­νι­κού Μου­σείου και γνωστό ιστο­ρικό τέχνης. Υπο­βαθ­μί­ζει την πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά από ανε­κτί­μητη οικου­με­νική αξία σε αγο­ρα­πω­λη­σία. Παρό­μοιες απόψεις είναι δια­με­τρικά αντί­θε­τες με τις αντι­λή­ψεις που επι­κρα­τούν σήμερα στο διεθνές πεδίο του πολι­τι­σμού. Απο­τε­λούν υπο­λείμ­ματα της αποι­κιο­κρα­τίας και αγνοούν τη διεθνή συζή­τηση και τις Δια­κη­ρύ­ξεις της Unesco. Πολύ περισ­σό­τερο, όταν πρό­κει­ται για ένα ακρω­τη­ρια­σμένο μνημείο, σύμβολο της χώρας δια­χρο­νικά, στο οποίο οφεί­λε­ται η επα­νέ­νωση και απο­κα­τά­στασή του, σύμφωνα με τη βασική αρχή της “ακε­ραιό­τη­τας”, όπως επι­βάλ­λει η Σύμβαση της Unesco του 1972».