Τι είναι το νέο;

Το ζήτημα που ανα­δει­κνύ­ε­ται σε επα­να­λαμ­βα­νό­μενη βάση είναι αυτό της ανα­νέ­ω­σης. Οι έννοιες «νέο», »νέοι», »ανα­νέ­ωση» είναι κάτι που εν όψει εκλογών θα ακούμε όλο και πιο συχνά. Αν ρίξουμε όμως μια ματιά σε νέους ανθρώ­πους στελέχη κομ­μά­των θα κατα­λή­ξει στο συμπέ­ρα­σμα πως  δεν είναι νέο το νέο σελοφάν, το νέο περι­τύ­λιγμα, η νέα συσκευα­σία των γνωστών παλιών  »προ­ϊ­ό­ντων». Δεν είναι νέο ότι έχει μικρή βιο­λο­γική ηλικία, με γερα­σμένα πρότυπα ή παρα­σι­τι­κές πρα­κτι­κές. Ο ηλι­κιακά νέος που λει­τουρ­γεί σαν παλαιο­κομ­μα­τι­κός, που σκέ­φτε­ται κλι­κα­δό­ρικα, ή που ενεργεί σαν καθε­στω­τι­κός είναι χει­ρό­τε­ρος από τον γερα­σμένο ο οποίος κάποια στιγμή θα απο­συρ­θεί,  ενώ ο νεό­τε­ρος είναι εδώ, εμπόδιο και θα είναι για μισόν ακόμα αιώνα  για το νέο, για την αλλαγή. Τα παρα­κά­λια των καλο­θε­λη­τών («αφήστε τόπο για τα νέα παιδιά», «δώστε ευκαι­ρία στα νέα παιδιά») είναι υπο­κρι­σία και σημαί­νει ευκαι­ρία αν το νέο χωράει στο πλαίσιο του Παλού, εάν ουσια­στικά είναι  συνε­χι­στής του Παλιού. Παρα­φρά­ζο­ντας ένα σλόγκαν είναι εύστοχο να πούμε πως «πιο γέρος από τέτοιους νέους πεθαί­νεις». Η μπο­ρούμε να θυμη­θούμε τοn και­ρο­σκόπο  Αλέν Ντελόν στον «Γατό­παρδο», «If we want things to stay as they are, things will have to change .Ολα πρέπει ν’ αλλά­ξουν, για να παρα­μεί­νουν ίδια, λέει στον Γατό­παρδο Μπαρτ Λάν­κα­στερ.