Ενωση Γυναικών Ελλάδος: “Για την Ελένη και την κάθε Ελένη”

Εκφρά­ζουμε  τη θλίψη και τον απο­τρο­πια­σμό μας  για την άγρια δολο­φο­νία της άτυχης φοι­τή­τριας στη Ρόδο πριν από μερικές ημέρες. Το έγκλημα αυτό, ακόμα ένα στον ατε­λεί­ωτο κατά­λογο της έμφυλης βίας, συνέβη  μόλις τρεις  ημέρες μετά την Παγκό­σμια Ημέρα για την Εξά­λειψη της Βίας κατά των Γυναι­κών.

Αισθα­νό­μα­στε την ανάγκη να κάνουμε ορι­σμέ­νες δια­πι­στώ­σεις:

–  Η βία σε κάθε της μορφή σε βάρος των κορι­τσιών και  των γυναι­κών συνιστά κατά­φωρη  παρα­βί­αση των θεμε­λιω­δών  ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των, όπως  αυτά ορί­ζο­νται από τις διε­θνείς δια­κη­ρύ­ξεις.  Είναι κατε­ξο­χήν κοι­νω­νικό και πολι­τικό πρόβλημα- και όχι μόνο ατομικό- απο­τε­λώ­ντας  ένα από τα πλέον μελανά σημεία του σύγ­χρο­νου πολι­τι­σμού μας. Έχει τις ρίζες της στις ιστο­ρικά δια­μορ­φω­μέ­νες άνισες σχέσεις ανάμεσα στα φύλα  και στην προ­κει­μένη περί­πτωση συνιστά εκδή­λωση εξου­σίας των ισχυρών  ανδρών  έναντι στην αδύναμη  γυναίκα. Τα τελευ­ταία χρόνια  η  έμφυλη βία απο­τε­λεί μάστιγα που επι­δει­νώ­νε­ται. Οι σχε­τι­κές έρευνες όσο και οι υπεύ­θυ­νες κρα­τι­κές υπη­ρε­σίες σε όλο τον κόσμο κατα­γρά­φουν απανωτά γεγο­νότα «γυναι­κο­κτο­νίας», των οποίων δράστης είναι ο  σύντρο­φος του θύματος. Και αυτό δεν οφεί­λε­ται στην φύση τους. Οφεί­λε­ται στην  αχα­λί­νωτη επι­θυ­μία του άνδρα να συγκρού­ε­ται με το δικαί­ωμα της γυναί­κας για αυτο­διά­θεση του σώματός της. Οφεί­λε­ται στο ότι  δεν έχουν κατα­λά­βει ότι η ελευ­θε­ρία του ενός σταματά εκεί που αρχί­ζουν να θίγο­νται τα όρια της ελευ­θε­ρίας του άλλου και δυστυ­χώς  το απο­τέ­λε­σμα είναι η βία και η επιβολή.

– Εικά­ζουμε ότι δεν είναι μόνο το πατριαρ­χικό στε­ρε­ό­τυπο του άνδρα-εξουσιαστή που μετέ­βαλε τους δύο κατη­γο­ρού­με­νους νέους σε αδί­στα­χτους δολο­φό­νους και βασα­νι­στές του θύματός τους, όσο η ματαί­ωση της αυτοει­κό­νας και της επι­θυ­μίας τους , συνη­θι­σμέ­νοι  στη λατρεία του εαυτού τους.

– Όμως στον 21ο αιώνα,  η  γυναίκα  έχει ισότιμη θέση με τον άνδρα στην ελλη­νική κοι­νω­νία. Για αυτό το λόγο η νεαρή  φοιτήτρια- όπως και χιλιά­δες άλλες- σπού­δαζε στη Ρόδο χιλιό­με­τρα μακριά από την οικο­γέ­νειά της, ώστε με προ­σό­ντα  να διεκ­δι­κή­σει μία θέση στον επαγ­γελ­μα­τικό και στον κοι­νω­νικό στίβο.

-Είναι λοιπόν υπο­χρέ­ωσή μας ως πολι­τεία, ως  κοι­νω­νία, ως γονείς και ως γυναί­κες  να επα­να­προσ­διο­ρί­σουμε την οπτική και τους στόχους μας , ώστε να ανα­τρέ­ψουμε τις κοι­νω­νι­κές προ­κα­τα­λή­ψεις και τα στε­ρε­ό­τυπα χρόνων και να  απο­βλη­θούν οι κοι­νω­νι­κές παθο­γέ­νειες γιατί δια­φο­ρε­τικά γινό­μα­στε συνέ­νο­χοι σε τέτοια εγκλή­ματα

– Πρέπει να εμφυ­σή­σουμε -ιδιαίτερα στη νέα γενιά-  την αγάπη ως βάση  στις ανθρώ­πι­νες σχέσεις, τον σεβασμό στην αξία της ανθρώ­πι­νης ζωής, στην αξία των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των. Επι­βάλ­λε­ται  να θυμί­ζουμε  στους γιους μας  ότι έχουν μάνα, αδελφές και θα απο­κτή­σουν γυναίκα και θυγα­τέ­ρες.

-Είναι ελπι­δο­φόρο και αισιό­δοξο ότι τόσο στην τοπική κοι­νω­νία της Ρόδου όσο και σε άλλες πόλεις νέοι άνθρω­ποι ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νοι κινη­το­ποιού­νται, συγκε­ντρώ­νο­νται  και δια­δη­λώ­νουν κατά της έμφυλης βίας, προ­βλή­μα­τος  με δια­στά­σεις πολύ μεγα­λύ­τε­ρες από αυτές που θεω­ρη­τικά υπο­λο­γί­ζουμε.

– Συμ­με­ρι­ζό­μα­στε τον βαθύ και αβά­στα­χτο πόνο της οικο­γέ­νειας , αλλά όπως επι­θυ­μούν και οι γονείς της,  ας   γίνει η αδι­κο­χα­μένη  Ελένη το σύμβολο στον αγώνα για   την εξά­λειψη της βίας κατά των γυναι­κών, ώστε   «η κάθε Ελένη της επαρ­χίας, της Αθήνας  κοι­μω­μένη» να  έχει το δικαί­ωμα της αυτο­διά­θε­σης  και  της ελευ­θε­ρίας  της έκφρα­σης. Να  μην ζει    με τον φόβο της βίας σε  μια σκληρή και απάν­θρωπη πραγ­μα­τι­κό­τητα, να έχει το θάρρος να σπάζει τη σιωπή καταγ­γέλ­λο­ντας κάθε βίαιη συμπε­ρι­φορά σε βάρος της, να ζει ελεύ­θερα σε μια κοι­νω­νία δικαίου.

ΕΝΩΣΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ