Τιποτολογία καi ελαφρότητα ανάμεσα σε σκιές…

Λογικό είναι να απο­θρα­σύ­νο­νται όσοι  κατη­γο­ρού­νται με θέματα που έχουν να  κάνουν με οικο­νο­μική διαχείριση- απάτη, αλλά παρ’ όλα αυτά και μέχρι απο­δεί­ξεως του αντι­θέ­του, εξα­κο­λου­θούν να θέλουν να μας… προ­σφέ­ρουν τις υπη­ρε­σίες τους. Η λογική και η ηθική πρα­κτική, το πολι­τικό ήθος, θα ήθελε οι άνθρω­ποι αυτοί, να απο­σύ­ρο­νται και απαλ­λαγ­μέ­νοι από τις σκιές να επα­νέρ­χο­νται. Αλλά για ποια λογική και ήθος μιλάμε όταν ξεκινάς ένα δελτίο τύπου, ευχό­με­νος στον αντί­παλό σου  «Περα­στικά». Που είτε από την ειρω­νική του διά­σταση τον πιάσεις, είτε από την πραγ­μα­τική του είναι απλά απα­ρά­δε­κτο να κάνεις ανα­φο­ρές στην υγεία κάποιου ανθρώ­που. Ανόητοι λεκτι­κοί ακτι­βι­σμοί, σα θεα­τρικό δρώμενο χαμηλής ποιό­τη­τας, που έχει ως στόχο μόνο να κερ­δί­σει τις εντυ­πώ­σεις και να φέρει στο προ­σκή­νιο τον υβριστή πολι­τικό. H έκπτωση  του πολι­τι­κού λόγου, είναι εφά­μιλλη της ελεύ­θε­ρης κατρα­κύ­λας μιας πέτρας στον γκρεμό. Χρειά­ζε­ται κανείς να κατα­βάλ­λει  πολύ μεγάλο κόπο και να σπα­τα­λή­σει χρόνο  για να βρει κάποιον που να πληροί τις στοι­χειώ­δεις προ­δια­γρα­φές για να μπορεί να λέγεται δημόσιο πρόσωπο και να μπορεί να σηκώνει το κεφάλι του πάνω από την παχιά κρούστα της τιπο­το­λο­γίας και της ελα­φρό­τη­τας, του λαϊ­κι­σμού και του μικρο­κομ­μα­τι­κού δια­γκω­νι­σμού με τον οποίο πορεύ­ο­νται οι περισ­σό­τε­ροι, μακριά από την κοι­νω­νία και τις ανάγκες της, αμε­τα­νό­η­τοι εραστές των φωνα­σκιών και των ύβρεων που έφτασαν την πολι­τική στο κατώ­τατο δυνατό σκα­λο­πάτι Η επι­χεί­ρηση απα­ξί­ω­σης του πολι­τι­κού αντι­πά­λου μέσω των ύβρεων και των αγο­ραίων χαρα­κτη­ρι­σμών προ­σλαμ­βά­νει πλέον μόνιμο χαρα­κτήρα και απο­κρυ­σταλ­λώ­νε­ται ως δομικό-συστατικό στοι­χείο της ταυ­τό­τη­τας, Δυστυ­χώς για μια ακόμη φορά απο­δει­κνύ­ε­ται πως στον πολι­τικό στίβο αντι­πα­ρα­τί­θε­νται δύο δια­φο­ρε­τι­κές λογικές, δύο δια­φο­ρε­τι­κοί κόσμοι, δύο δια­φο­ρε­τικά αξιακά συστή­ματα. Απλά ενα­πο­θέ­τουμε τις ελπίδες μας στο ότι η κοι­νω­νία μας  έχει κρίση και θα την ασκήσει. Θα στείλει μηνύ­ματα την ώρα που θα φτάσει στην κάλπη και ακόμη καλύ­τερα θα στείλει τους υβρι­στές στην σκιά μαζί με τις σκιές τους, με το μήνυμα ότι δεν είναι πολι­τι­κές η «παρου­σία σε εκδη­λώ­σεις» ούτε τα δελτία τύπου με δια­πι­στώ­σεις, πολλώ δε μάλλον με αγοραίο, ελλει­πτικό ιντερ­νε­τικό στυλάκι. Αυτά, και με τον κίνδυνο να χαρα­κτη­ρι­σθεί η γρά­φουσα (και η εφη­με­ρίδα ομοίως) «πλη­ρω­μένη κον­δυ­λο­φό­ρος», γιατί όποιος αντι­μι­λή­σει τη σήμερον ημέρα, επι­χει­ρεί­ται η ταύτισή του με συμ­φέ­ρο­ντα. Είναι δύσκολη η σκέψη κάποιοι να ανήκουν σε δια­φο­ρε­τικό αξιακό σύστημα.  Αλλά προ­φα­νώς κάθε τόπος έχει και τον Πολάκη του τελικά, αυτόν του δόγ­μα­τος «ΜΜΕ και βορ­θο­κά­ναλα της δια­πλο­κής»…