Nεκτάριος Iσκάς, executive chef: Tο ταξίδι από τη Pόδο… στην υπηρεσία των πιο απαιτητικών πελατών του πλανήτη!

Νεκτά­ριε, σε ποια μέρη στον κόσμο έχεις ταξι­δέ­ψει;

Σε πολλά. Εχω ταξι­δέ­ψει σχεδόν σε όλη την Ευρώπη και από εκεί και πέρα Εμιράτα, Απω Ανατολή, Αφρική, Βόρεια Αφρική… Εχω γεν­νη­θεί και έχω μεγα­λώ­σει στη Ρόδο. Από μικρό παιδί ξεκί­νησα να εργά­ζο­μαι στη μαγει­ρική, στη ζαχα­ρο­πλα­στική και στην αρτο­ποιία. Στη Ρόδο όλες οι επι­χει­ρή­σεις είναι επο­χια­κές, οπότε ερχόταν ο χει­μώ­νας και αντί να επιλέξω να πίνω τον φραπέ μου στο Ακταίον και να βλέπω την περαν­τζάδα, απο­φά­σισα να ψαχτώ στο εξω­τε­ρικό. Ηθελα να γνωρίσω νέες επαγ­γελ­μα­τι­κές εμπει­ρίες και να ανεβάσω το επίπεδό μου. Ταξί­δεψα σε χώρες της κεντρι­κής και δυτικής Ευρώπης, Αυστρία, Ελβετία, Γερ­μα­νία, Γαλλία, Ολλαν­δία, Ρωσία. Εκεί πέρα η γαστρο­νο­μία ήταν πολύ δια­φο­ρε­τική. Και­νού­ριες τεχνι­κές μαγει­ρι­κής, νέες πρώτες ύλες, δια­φο­ρε­τι­κές κουλ­τού­ρες, και πολλή πολλή δουλειά… Κάθε άνοιξη επι­στρέ­φαμε με νέα εφόδια στις βαλί­τσες..

Μόνιμα πότε έφυγες από τη Ρόδο;

Ξεκί­νησα την πορεία μου ως Executive Chef εκτός Ρόδου, και έπειτα έμεινα στο Grand Ressort Lagonissi για 7 χρόνια τα οποία για μένα ήταν σταθμός στην καριέρα μου με πάρα πολλές επαγ­γελ­μα­τι­κές προ­κλή­σεις. Συνέ­χισα να εργά­ζο­μαι τα καλο­καί­ρια στην Ελλάδα και να ταξι­δεύω χειμώνα εκτός χώρας. Τελευ­ταίος μου σταθμός στην Ρόδο για δύο χρόνια ήταν το Rhodos Palladium όπου είχα την ευτυχή εμπει­ρία να συνερ­γα­στώ με την οικο­γέ­νεια Κάτρη, τους οποίους θεωρώ από τους ελά­χι­στους γνή­σιους ξενο­δό­χους. Ήμουν πολύ τυχερός γιατί πράγ­ματι οι άνθρω­ποι αυτοί είναι γνήσιοι ξενο­δό­χοι, δεν είναι κάποιοι που παρι­στά­νους τους ξενο­δό­χους. Το 2013 έφυγα πλέον μόνιμα…

Από το 2013 που έφυγες, πού έχεις δου­λέ­ψει;

Εχω δου­λέ­ψει στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα – στο Αμπου Ντάμπι και στο Ντουμπάι- στο Μαρόκο, στην Νιγηρία, στην Αλγερία και τώρα είμαι στην Αίγυπτο. Πρό­κει­ται για luxury ξενο­δο­χεία, ανήκουν σε αλυ­σί­δες διε­θνούς επι­πέ­δου και προ­σπα­θούμε να παρέ­χουμε στους πελάτες μας πάντα το καλύ­τερο. Οι πελάτες μας, έχουν εμπει­ρίες από διάφορα ξενο­δο­χεία απ΄όλο τον κόσμο και δεν συμ­βι­βά­ζο­νται με το μέτριο ή το σχεδόν καλό. Θέλουν το καλύ­τερο. Στο ξενο­δο­χείο που εργά­ζο­μαι τώρα, είμαστε λιγό­τερα από 500 μέτρα, δίπλα στις Πυρα­μί­δες. Το Marriott Mena House είναι ένα ξενο­δο­χείο εμβλη­μα­τικό για την Αίγυπτο, είναι ένα από τα δύο παλάτια που ανήκαν στον βασιλιά, είναι 180 ετών ξενο­δο­χείο.

Η Marriott το έχει δια­μορ­φώ­σει, όπως και το JW Marriott Hotel, εγώ είμαι γενικός σεφ και στα δύο. Το Marriott Mena House έχει γίνει ένα τερά­στιο κέντρο δεξιώ­σεων, έρχο­νται χιλιά­δες άτομα, όπως και οι πλού­σιοι Αιγύ­πτιοι και όχι μόνο οι πλού­σιοι. Πολλοί άνθρω­ποι από το εξω­τε­ρικό έρχο­νται εδώ για να κάνουν τους γάμους τους. Και ο γάμος στον αραβικό κόσμο είναι κάτι ιδιαί­τερο. Εδώ στην κυριο­λε­ξία παντρεύ­ο­νται μια φορά και τα δίνουν όλα. Χθες είχαμε έναν γάμο, υπερ­πα­ρα­γωγή, κάτι παρα­πάνω από Χόλι­γουντ, φτάνει πια στα όρια της ασυ­δο­σίας. Πριν από μερικές ημέρες είχαμε μια Ελληνο-αιγύπτια η οποία πλήρωσε και έφερε από την Αμερική όπου ζούσε, 260 οικο­γέ­νειες, τους πλήρωσε τα εισι­τή­ρια και τα έξοδα δια­μο­νής εδώ στο ξενο­δο­χείο, για να τους κάνω ελλη­νικό γάμο. Άλλη νύφη, μόνο για την ημέρα του γάμου της, ζήτησε να της χτί­σουμε ένα Αιγυ­πτιακό ανά­κτορο, το οποίο την άλλη μέρα το γκρε­μί­σαμε!

• Αρα, μιλάμε για υπη­ρε­σίες όχι απλώς υψηλού επι­πέ­δου, έχεις να δια­χει­ρι­στείς απαι­τή­σεις ανθρώ­πων που ξεφεύ­γουν από τον μέσο όρο.

Απαι­τή­σεις εξω­πραγ­μα­τι­κές. Κυρίως απο ανθρώ­πους που έχουν γίνει ξαφνικά πλού­σιοι, με οποιον­δή­ποτε τρόπο και δεν ξέρουν πώς να ξοδέ­ψουν τα χρήματά τους κι απλά προ­σπα­θούν να εντυ­πω­σιά­σουν τους άλλους…

Το πιο εξω­πραγ­μα­τικό που σου έχουν ζητήσει ποιο είναι;

Ημουν στο Αμπου Ντάμπι Desert Island, το οποίο είναι ένα νησί που ανήκει στην Εμίρη και βρί­σκε­ται στα σύνορα Σαου­δι­κής Αραβίας και Αμπου Ντάμπι. Εκεί, είναι το παλάτι του βασιλιά και έχει κάνει και τρία ξενο­δο­χεία για τα 4.000 μέλη της οικο­γέ­νειάς του. Κάποια στιγμή αφού και τα 4.000 μέλη της οικο­γέ­νειας επι­σκέ­φθη­καν το νησί, το άνοιξε μετά για το κοινό. Είναι ένα νησί μέσα στον αραβικό κόλπο που ήταν ερημικό και ο εμίρης έφερε 20.000 άγρια ζώα από την Αφρική. Εγώ τότε ήμουν στην Νιγηρία και με έφερε από εκεί. Ενας από τους πολύ ιδιαί­τε­ρους πελάτες που είχαμε μού ζήτησε μια μέρα σοκο­λα­τούχο γάλα καμήλας! Πώς είναι δυνατόν να έχεις μέσα στο ψυγείο σου σοκο­λα­τούχο γάλα καμήλας; Εστειλα ένα από τα υδρο­πλάνα που είχαμε και εξου­σιο­δό­τησα τον πιλότο να πάει στο Ντου­μπάι να μου φέρει τέσσερα λίτρα σοκο­λα­τούχο γάλα καμήλας! Πλη­ρώ­σαμε το αερο­πλάνο 11.000 δολάρια!

Τις γνώσεις αυτές πού τις απέ­κτη­σες;

Εγώ ξεκί­νησα να δουλεύω εντελώς τυχαία. Ποτέ δεν περί­μενα ότι θα κάνω αυτό το επάγ­γελμα. Ο θείος μου και νονός μου ήταν σεφ και με βοήθησε να μπω σε αυτόν τον χώρο. Πήγα κι έβγαλα, έτσι για να έχω τότε ένα χαρτί, το ταχύρ­ρυθμο Τμήμα της Του­ρι­στι­κής Σχολής της Ρόδου. Επειτα, περ­νώ­ντας τα χρόνια, και βλέ­πο­ντας ότι έπρεπε να ακο­λου­θήσω τις νέες τάσεις για να ανεβάσω το επίπεδό μου, παρα­κο­λού­θησα και διά­φο­ρες άλλες σχολές στην Ελβετία και στη Γαλλία. Σεμι­νά­ρια, εκπαί­δευση… Η βασική εκπαί­δευση βέβαια γίνεται πάνω στη δουλειά. Ολες οι μεγάλες εται­ρείες που έχω δου­λέ­ψει στο παρελ­θόν έχουν πάρα πολύ υψηλού επι­πέ­δου εκπαι­δευ­τικά προ­γράμ­ματα.

Οι πιο vip άνθρω­ποι που έχεις μαγει­ρέ­ψει;

Στο Grand Ressort Lagonissi το οποίο θεωρώ ότι εκείνη την περίοδο από το 2002 μέχρι το 2009 ήταν μια από τις υψη­λό­τε­ρου επι­πέ­δου του­ρι­στι­κές μονάδες σε όλο τον κόσμο, είχα την ευκαι­ρία να μαγει­ρέψω για πάρα πολλούς celebrities, όπως Christina Aguilera, Jennifer Lopez και ανα­φέ­ρο­μαι σε αυτές γιατί μου αρέσουν. Πάρα πολλούς τρα­γου­δι­στές όπως οι Scorpions, ηθο­ποιούς… Ολο το καστ τότε της ταινίας «Mamma Mia» η Μέριλ Στριπ, ο Πιρς Μπρόσ­ναν, ο Κόλιν Φερθ και ο Στέλαν Σκάρ­σγκαρντ. Είχα για ένα μήνα τον Αμπρά­μο­βιτς και κάθε βράδυ όταν τέλειω­ναν οι Ολυ­μπια­κοί Αγώνες, κατά τη 01.40 πήγαινα στη σουίτα του για να του κόψω καρ­πούζι το οποίο το είχε φέρει με το λίαρ τζετ του από το Καζακ­στάν, γιατί εκεί θεω­ρεί­ται ότι υπάρ­χουν τα καλύ­τερα καρ­πού­ζια. Για θέμα λοιπόν υγείας και ασφά­λειας έπρεπε να το κόψω μπροστά του και να το δοκι­μάσω και μετά να του το δώσω να το φάει…

Σε πολι­τι­κούς δεν ανα­φέ­ρο­μαι γιατί δεν τους έχω και ιδιαί­τερη εκτί­μηση. Από όταν γνώρισα τους πολι­τι­κούς απο κοντά με την γλίτσα τους, στα­μά­τησα να ψηφίζω. Εχω να ψηφίσω πάνω από 20 χρόνια. Τα πιο ακραία όμως τα έχω συνα­ντή­σει στις αρα­βι­κές χώρες. Στην Αλγερία, ήμουν σε ένα από τα μεγα­λύ­τερα συνε­δριακά κέντρα, όπου καθη­με­ρινά φιλο­ξε­νεί 10.000 με 12.000 άτομα και μία χώρα που είναι στρα­τι­κο­ποι­η­μένη και όλα τα νήματα τα κινούν οι στρα­τη­γοί, συνέ­βαι­ναν πολλά ακραία πράγ­ματα… Σε όλα τα μέρη που πήγαινα είχα πάντα μαζί μου μια ομάδα από Ρόδιους σεφ. Υπάρ­χουν πολλοί Ροδίτες σεφ που δου­λεύ­ουν στο εξω­τε­ρικό, δια­πρέ­πουν και κάνουν πολύ μεγάλη καριέρα. Προ­σπα­θούμε συνέ­χεια να μετα­φέ­ρουμε, όσο γίνεται, την ελλη­νική κουζίνα και στοι­χεία της ροδί­τι­κης εκεί όπου εργα­ζό­μα­στε. Δυστυ­χώς στα τελευ­ταία χρόνια, δεν είναι και το καλύ­τερο περι­βάλ­λον για να μπο­ρέ­σουμε να γυρί­σουμε πίσω. Ολοι μας αγαπάμε τη Ρόδο, την πατρίδα μας, είμαι τοπι­κι­στής αλλά οι οικο­νο­μι­κές κατα­στά­σεις μάς έχουν οδη­γή­σει εδώ που είμαστε. Δεν είμαστε άσχημα, δεν παρα­πο­νιέ­μαι αλλά όλες οι επι­λο­γές έχουν το τίμημά τους. Είναι δύσκολο να είσαι μακριά από την οικο­γέ­νειά σου, μακριά από τους γονείς σου, την σύζυγό σου και τα παιδιά σου. Είναι δύσκο­λες οι συν­θή­κες ζωής σε διάφορα μέρη. Για παρά­δειγμα ήμουν δύο χρόνια στην Νιγηρία, που είναι από τις πιο δύσκο­λες και επι­κίν­δυ­νες χώρες που έχω ταξι­δέ­ψει. Είχα μαζί μου και αρκε­τούς Ροδίτες και Ελληνες σεφ. Απαιτεί θυσίες η δουλειά μας.

Εσύ τι έχεις θυσιά­σει;

Την προ­σω­πική μου ζωή. Η σύζυγος και τα παιδιά μου, είναι στη Ρόδο όπως και οι γονείς μου. Σε αυτά τα μέρη δεν είναι εύκολο να ταξι­δέ­ψεις με την οικο­γέ­νειά σου, δεν είναι Ευρώπη. Εχω δύο παιδιά ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Η κόρη μου σπου­δά­ζει ιατρική στο εξω­τε­ρικό και ο γιος μου σύντομα θα μπει κι αυτός στον του­ρι­στικό κλάδο.

Θα ακο­λου­θή­σει τα βήματα του μπαμπά;

Δεν θέλει να γίνει σεφ, θέλει να γίνει απευ­θείας διευ­θυ­ντής.

Το αγα­πη­μένο σου πιάτο ποιο είναι;

Ο,τι έχει να κάνει με θαλασ­σινά.

Στη Ρόδο έρχεσαι συχνά;

Προ­σπαθώ να είμαι κάτω κάθε Αύγου­στο που έρχεται και η κόρη μου για δια­κο­πές. Τις γιορτές δεν είναι εύκολο επειδή ο σεφ εκείνη την περίοδο πρέπει να είναι πάντα στο πόστο του. Λίγο μετά όμως προ­σπαθώ να είμαι στη Ρόδο.

Τα παιδιά σου θα ήθελες να φύγουν στο εξω­τε­ρικό;

Ναι. Από μικρά τους έδωσα όλα τα εφόδια για να μπορούν να σπου­δά­σουν και να ζήσουν στο εξω­τε­ρικό. Δεν θέλω να παρε­ξη­γηθώ, αγαπάω πάρα πολύ τον τόπο μου και την πατρίδα μου όμως έτσι όπως έχουν δια­μορ­φω­θεί οι κατα­στά­σεις είναι δύσκολο να ζεις εκεί. Όσο είμαι εκτός, σκέ­φτο­μαι πότε θα γυρίσω στη Ρόδο και όταν έρχομαι απο­γοη­τεύ­ο­μαι. Μετά το 2010 έφυγαν πάρα πολλοί Ρόδιοι στο εξω­τε­ρικό που δια­πρέ­πουν σε διά­φο­ρους τομείς, στην ιατρική, στις κατα­σκευές, ως επι­στή­μο­νες κτλ. Στη Μέση Ανατολή και όπου έχω ταξι­δέ­ψει, στις αρα­βι­κές χώρες μας αγαπάνε εμάς τους Ελληνες και υπάρ­χουν πατριώ­τες σε πολύ υψηλά ιστά­με­νες θέσεις. Στην Αλγερία, που είναι μια πολύ δύσκολη χώρα είχε 26 Ελληνες και πήγα εγώ με την ομάδα μου και γίναμε 31! Εκεί είναι ένας Ροδίτης αρχι­τέ­κτο­νας ο οποίος χτίζει μια πόλη μέσα στην έρημο και είναι ο αρχηγός του έργου. Στη Νιγηρία, το 2013, που ήταν η μεγα­λύ­τερη εμπει­ρία της ζωής μου, είχε ξεσπά­σει ο Εμπολα, πέθανε πολύς κόσμος. Τότε είχε έρθει ένας Ροδίτης γιατρός, ένα παιδί 26 χρονών που αφι­λο­κερ­δώς πήρε το αερο­πλάνο και πήγε εκεί να προ­σφέ­ρει τις υπη­ρε­σίες του και επι­τέ­λεσε σημα­ντικό έργο. Την ίδια περίοδο, στην Γκάνα είναι ένας Ρόδιος ιερέας, ο Σάββας από την Κρη­τη­νία, ο οποίος έχει κάνει ένα τερά­στιο φιλαν­θρω­πικό έργο εκεί. Μέσα στη ζούγκλα έχει χτίσει ορφα­νο­τρο­φεία, εκκλη­σίες, έχει πάρει νερό σε χωριά που εκεί αυτό είναι πολυ­τέ­λεια. Υπάρ­χουν άνθρω­ποι οι οποίοι είναι πραγ­μα­τικά αξιο­θαύ­μα­στοι. Εγώ απλώς κάνω μια δουλειά στο εξω­τε­ρικό, εκείνοι όμως προ­σφέ­ρουν έργο σημα­ντικό και κανείς δεν το ξέρει… Ερχο­νται στη Ρόδο, θα πάνε στο χωριό τους και θα ξανα­φύ­γουν χωρίς να τους πάρει χαμπάρι κανείς.

Το πρώτο πράγμα που κάνεις ποιο είναι όταν έρχεσαι στη Ρόδο;

Να ανέβω στον Φιλέ­ρημο! Είμαι Τρια­ντε­νός ορί­τζι­ναλ!

Τους νέους συνα­δέλ­φους σου στη Ρόδο που είτε τώρα θα μπουν στον χώρο είτε κάνουν ήδη τα πρώτα τους βήματα, τι θα τους συμ­βού­λευες;

Να πάρουν μια βαλίτσα, να μπουν σε ένα αερο­πλάνο και να ακού­σουν δυνατά το τρα­γούδι των Boney M “One way ticket”.

Υπό ποιες συν­θή­κες θα επέ­στρε­φες;

Το έχω σκεφτεί πολλές φορές να γυρίσω, δεν είναι εύκολο να ζεις μόνος σου μακριά από την οικο­γέ­νειά σου. Όμως όταν σκέ­φτε­σαι το επίπεδο δου­λειάς με την επι­στροφή και τις δυνα­τό­τη­τες που θα έχεις, το ξανα­σκέ­φτε­σαι. Βλέπω τι γίνεται, αφου­γκρά­ζο­μαι την αγορά, δεν μπορώ να πω ότι το σκέ­φτο­μαι άμεσα. Ο Θεός μόνο ξέρει πότε θα γυρίσω.